Ҷони висоли ту тақозо ме кунад

جان وصال تو تقاضا می‌کند

Каз ҷаҳонаш бе ту савдо ме кунад

کز جهانش بی‌تو سودا می‌کند

Биллоҳ ар дар кофарӣ бошад раво

بالله ار در کافری باشد روا

Ончии ҳиҷрони ту бо мо ме кунад

آنچه هجران تو با ما می‌کند

Дар баҳоии бӯсае аз ман лабат

در بهای بوسه‌ای از من لبت

Дили бабраду дайн тақозо ме кунад

دل ببرد و دین تقاضا می‌کند

Борҳо гуфтам ки ҷони ҳам май даҳум

بارها گفتم که جان هم می‌دهم

Ҳамчунон имрӯз ва фардо ме кунад

همچنان امروز و فردا می‌کند

Ғорат ҷон мекунад чашми хушат

غارت جان می‌کند چشم خوشت

Ҳеҷ товон нест зебо ме кунад

هیچ تاوان نیست زیبا می‌کند

Зулфро гӯи ёрӣ чашмат макун

زلف را گو یاری چشمت مکن

Кончаҳ битавон кард танҳо ме кунад

کانچه بتوان کرد تنها می‌کند

Чанд гӯйии роз пайдо ме кунӣ

چند گویی راز پیدا می‌کنی

Рози ман нози ту пайдо ме кунад

راز من ناز تو پیدا می‌کند

Оташи дил гарчи пинҳон ме кунам

آتش دل گرچه پنهان می‌کنم

Оби чашмам ошкоро ме кунад

آب چشمم آشکارا می‌کند

Ончунон шухӣ ки гар гӯйанд кист

آنچنان شوخی که گر گویند کیست

Конўриро ишқ расво ме кунад

کانوری را عشق رسوا می‌کند

Гарчи медонам валикини рағм ро

گرچه می‌دانم ولیکن رغم را

Гӯйӣ эй марди он ба ъмдо ме кунад

گویی ای مرد آن به عمدا می‌کند

Хониш
ғзл шморҳ 127 — ъндлӣб