Зулфаши андари ҷавр талқин ме кунад

زلفش اندر جور تلقین می‌کند

Рухи пиёдаи ҳасан фарзин ме кунад

رخ پیاده حسن فرزین می‌کند

Дар рикобаш ҳасан хоҳад рафт агар

در رکابش حسن خواهد رفت اگر

Асби ҳасан инаст кӯ зин ме кунад

اسب حسن این است کو زین می‌کند

Бар камолаши хат нуқсон ме кашад

بر کمالش خط نقصان می‌کشد

Ҳаркии андари ҳасан таҳсин ме кунад

هرکه اندر حسن تحسین می‌کند

Бо руху дандонаши рӯзу шаби фалак

با رخ و دندانش روز و شب فلک

Пӯстин моҳ ва парвин ме кунад

پوستین ماه و پروین می‌کند

Бар сари бозори ишқаш дар тавоф

بر سر بازار عشقش در طواف

Дил кунун даллолӣ дайн ме кунад

دل کنون دلالی دین می‌کند

Бо чунин тамкин набошад кори хирад

با چنین تمکین نباشد کار خرد

Гар фалакро ҳеҷ тамкин ме кунад

گر فلک را هیچ تمکین می‌کند

Ҳарчӣ дасташ дар тавонад шуд зи ҷавр

هرچه دستش در تواند شد ز جور

Бар ман маҳҷӯр мискин ме кунад

بر من مهجور مسکین می‌کند

Айши талх ман кунад маълуми халқ

عیش تلخ من کند معلوم خلق

Гарчи бозӣҳои ширин ме кунад

گرچه بازیهای شیرین می‌کند

Бо ки хоҳад кард аз гетии вафо

با که خواهد کرد از گیتی وفا

Каз ҷафо бо анварӣ ин ме кунад

کز جفا با انوری این می‌کند