зи ҳиҷрони ту ҷонам ме барояд

ز هجران تو جانم می‌برآید

Бикун раҳмӣ макун кохр нишоед

بکن رحمی مکن کاخر نشاید

Фурушади рӯзам аз ғам чанд гӯйӣ

فروشد روزم از غم چند گویی

Ки мекун ҳилае то шаб чаҳ зояд

که می‌کن حیله‌ای تا شب چه زاید

Сияҳи рӯеи ман чун офтобаст

سیه‌رویی من چون آفتابست

Ба рӯзи охири чароғӣ май бибояд

به روز آخر چراغی می‌بباید

Ба як барфи оби ҳиҷрати ғам чунон шуд

به یک برف آب هجرت غم چنان شد

Ки аз хӯнами Фқъҳо май кушояд

که از خونم فقعها می‌گشاید

Гирифтам дар ғамати умрии бпоим

گرفتم در غمت عمری بپایم

Чаҳ ҳосил чун замона ме напояд

چه حاصل چون زمانه می‌نپاید

Дарин шабҳо дилам бо ишқ ме гуфт

درین شبها دلم با عشق می‌گفت

Ки аз васлат чаҳ гӯям ҳеҷам ояд

که از وصلت چه گویم هیچم آید

Ҳануз ин бар забонаши ногузашта

هنوز این بر زبانش ناگذشته

Фироқат гуфт оре май намояд

فراقت گفت آری می‌نماید