Ба ду чашми ту ки то зинда ам

به دو چشم تو که تا زنده‌ام

Ту худовандӣ ва ман банда ам

تو خداوندی و من بنده‌ام

Сари зулфи ту гувоҳ ман аст

سر زلف تو گواه من است

Ки ман аз баҳри рахт зинда ам

که من از بهر رخت زنده‌ام

Ба рух хеш нанозӣ чунон

به رخ خویش ننازی چنان

Ки ман аз ишқи ту нозинда ам

که من از عشق تو نازنده‌ام

Чаҳ занами ханда ки дар ишқи ту

چه زنم خنده که در عشق تو

зи ду сад гиря буд ханда ам

ز دو صد گریه بود خنده‌ام

Хониш
ғзл шморҳ 182 — ҳмӣдрзо мҳмдӣ