Рахти маро рух ва фарзин ниҳодаст

رخت مه را رخ و فرزین نهادست

Лабати биҷодаҳро сад зарба додаст

لبت بیجاده را صد ضربه دادست

Чу рӯят кӣ буд он ма ки ҳар ма

چو رویت کی بود آن مه که هر مه

Се рӯз аз мураккаби хӯбии пёдст

سه روز از مرکب خوبی پیادست

Куҷо дидаст биҷодаҳи чунон хол

کجا دیدست بیجاده چنان خال

Ки фарзин банд наиллатро пёдст

که فرزین بند نعلت را پیادست

зи модар то ту зодӣ кас надидаст

ز مادر تا تو زادی کس ندیدست

Ки як модари ма ва хуршед зодаст

که یک مادر مه و خورشید زادست

Аз ин сангини дилӣ бо анварии бас

از این سنگین دلی با انوری بس

Ки бе ту сангҳо бар дил ниҳодаст

که بی‌تو سنگها بر دل نهادست