Ноз аз андоза берун ме кунӣ
ناز از اندازه بیرون میکنی
Вази ҷигар хӯрдани дилам хӯн ме кунӣ
وز جگر خوردن دلم خون میکنی
Ҳарчӣ ман аз саркашӣ кам ме кунам
هرچه من از سرکشی کم میکنم
Дар каллаи дории ту афзӯн ме кунӣ
در کلهداری تو افزون میکنی
Моҳи рухсорат на бас дар меғи ҳиҷр
ماه رخسارت نه بس در میغ هجر
Низ бо ин ҷавр гардун ме кунӣ
نیز با این جور گردون میکنی
Чун ба як навъ аз ҷафои тани дрдҳим
چون به یک نوع از جفا تن دردهیم
Тозаи сад навъ дигаргун ме кунӣ
تازه صد نوع دگرگون میکنی
Инат дастии кандарин бозӣ турост
اینت دستی کاندرین بازی تراست
Неки хор аз пой берун ме кунӣ
نیک خار از پای بیرون میکنی
Ҳар замони гӯйӣ ки ман нек оварам
هر زمان گویی که من نیک آورم
Ин сухан борӣ бигӯ чун ме кунӣ
این سخن باری بگو چون میکنی
Дар ҳисоби анварӣ ҳаргиз набӯд
در حساب انوری هرگز نبود
Каз ту ин ояд ки акнӯн ме кунӣ
کز تو این آید که اکنون میکنی