Ба кулоҳӣ бузург кард маро

به کلاهی بزرگ کرد مرا

Онкии гетӣ ба чшмшс омад хирад

آنکه گیتی به چشمشس آمد خرد

Онкии оби клоҳдории чарх

آنکه آب کلاهداری چرخ

Оби дастори хўоҷгиши бабрад

آب دستار خواجگیش ببرد

Ҳар ки пешаши камар ба хизмати баст

هر که پیشش کمر به خدمت بست

Бар каллаи гӯшаи замонаи супурд

بر کله گوشهٔ زمانه سپرد

. . . Дар Зуҳра сипеҳр намӯд

... در زهرهٔ سپهر نمود

То кулоҳа бихӯраду лаби бистарад

تا کلاهه بخورد و لب بسترد

Пас чу аз қуллаи алмболотш

پس چو از قلهٔ‌المبالاتش

Пас аз он каси маро ба кас нашимурд

پس از آن کس مرا به کس نشمرد

Даст аз суҳбатам чунон бикашед

دست از صحبتم چنان بکشید

Пой бар фарқи ман чунон бФшрд

پای بر فرق من چنان بفشرد

Ки на муҳаррам шудам ба шодӣу ғам

که نه محرم شدم به شادی و غم

На ҳарифи омадам ба софӣу дард

نه حریف آمدم به صافی و درد

Гуфтам онро каллаи чгўнми нуҳум

گفتم آن را کله چگونم نهم

Ки кулоҳӣ бибоядаш заду барад

که کلاهی ببایدش زد و برد

Хези пиро ки роҳи мо ғалат аст

خیز پیرا که راه ما غلط است

Ба сари роҳи бози гирд чу кард

به سر راه باز گرد چو کرد

Он ҷавони бахтро бипурс ва бигӯӣ

آن جوان بخت را بپرس و بگوی

Ки сафина бидиҳ кулоҳ бамурд

که سفینه بده کلاه بمرد