эй писар то ба фалаки занн саховат набарӣ

ای پسر تا به فلک ظن سخاوت نبری

Кончаҳ бидиҳад ба ясорат бастанд ба ямин

کانچه بدهد به یسارت بستاند به یمین

Офтобаш ки дар ин даъвии рояти бФрошт

آفتابش که در این دعوی رایت بفراشت

Агар инсофи диҳии ояти бхлисти мубин

اگر انصاف دهی آیت بخلیست مبین

Аз бахилӣ набӯд онкӣ касе дода хеш

از بخیلی نبود آنکه کسی دادهٔ خویش

Баркашад аз сари он то фиканд дар бар ин

برکشد از سر آن تا فکند در بر این

Пораи абри сияҳро надиҳади баҳраи нур

پارهٔ ابر سیه را ندهد بهرهٔ نور

То ба андозаи он боз нахоҳад зи замин

تا به اندازهٔ آن باز نخواهد ز زمین