Он шнидстӣ ки рӯзии зиракӣ бо аблаҳӣ

آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی

Гуфт кини волии шаҳри мо гадоӣ бе ҳаёст

گفت کین والی شهر ما گدایی بی‌حیاست

Гуфт чун бошад гадои он каз кулоҳаши ткмаҳ Эй

گفت چون باشد گدا آن کز کلاهش تکمه‌ای

Сад чу моро рӯзҳо бали солҳо барг ва навост

صد چو ما را روزها بل سال‌ها برگ و نواست

Гуфташ эй мискини ғалат инак аз ӣнҷо карда Эй

گفتش ای مسکین غلط اینک از اینجا کرده‌ای

Он ҳамаи баргу навои доне ки онҷо аз куҷост

آن همه برگ و نوا دانی که آنجا از کجاست

Дару марвориди тавқаши ашк атфол манаст

در و مروارید طوقش اشک اطفال منست

Лаълу ёқӯти стомши хӯн айтом шумост

لعل و یاقوت ستامش خون ایتام شماست

ӯ ки то оби сабуи пайваста аз мо хоста аст

او که تا آب سبو پیوسته از ما خواسته است

Гар биҷӯе то ба мағзи устихонаш зон мост

گر بجویی تا به مغز استخوانش زان ماست

Хостан кдиаҳаст хоҳӣ ъушр хон хоҳии хароҷ

خواستن کدیه است خواهی عشر خوان خواهی خراج

Зонкагар даҳ ном бошад як ҳақиқатро равост

زانکه گر ده نام باشد یک حقیقت را رواست

Чун гадои чиз дигар нест ҷузи хўоҳндгӣ

چون گدایی چیز دیگر نیست جز خواهندگی

Ҳарки хоҳад гар сулаймонаст вагар қорун гадост

هرکه خواهد گر سلیمانست و گر قارون گداست