эй анварии туе ки ба фазлу ҳунари сзнд

ای انوری تویی که به فضل و هنر سزند

Аҳрори рӯзгору аФозли турои раҳе

احرار روزگار و افاضل ترا رهی

Буданд дар қадими амирону шоирон

بودند در قدیم امیران و شاعران

Вокнўни шиддати мусаллам бар шоирони шаҳӣ

واکنون شدت مسلم بر شاعران شهی

Ҳастат хабар ки ҳастам давр аз ту нотавон

هستت خبر که هستم دور از تو ناتوان

Ашкам чу нордонау рухсор чун баӣ

اشکم چو ناردانه و رخسار چون بهی

Машғӯл бӯдае ки накардӣ иёдатам

مشغول بوده‌ای که نکردی عیادتم

ё худ марои маҳал иёдат наме наҳй

یا خود مرا محل عیادت نمی‌نهی

Неи неи з аблаҳӣаст маро аз ту ин тамаъ

نی‌نی ز ابلهی است مرا از تو این طمع

Хезади чунин тамаъ ба ҳақиқати зи аблаҳӣ

خیزد چنین طمع به حقیقت ز ابلهی

Бо ранҷи нотавонӣ эй дӯстони маро

با رنج ناتوانی ای دوستان مرا

Дили гашти пар занда ва аз сабр шуд тиҳӣ

دل گشت پر ز انده و از صبر شد تهی

Гуяд табиби беҳтарии имрӯз ғам махӯр

گوید طبیب بهتری امروز غم مخور

Инак бирафт иллат ва оғоз шуд баӣ

اینک برفت علت و آغاز شد بهی

Ғам ин ғамасту бас ки зи ман фӯт ме шавад

غم این غمست و بس که ز من فوت می‌شود

Дар базми садри олами расми се шанбеӣ

در بزم صدر عالم رسم سه‌شنبهی

Он ҷинати Наим агар дар ҷаҳон буд

آن جنت نعیم اگر در جهان بود

Мумкини зуҳӯри ҷинати моўӣ , Фтлки ҳай

ممکن ظهور جنت ماوی، فتلک هی