Худованди ман ъсмҳолдин ҳамеша

خداوند من عصمةالدین همیشه

Биҷузи сокини стар исмати мабодӣ

بجز ساکن ستر عصمت مبادی

зи ғами ҷовдони бод дар хоби хасмат

ز غم جاودان باد در خواب خصمت

Ту аз бахти бедори Андӣ ки шодӣ

تو از بخت بیدار اندی که شادی

Туе олам доду дайнро мудаббир

تویی عالم داد و دین را مدبر

На бали худ ту ҳам олами дайн ва додӣ

نه بل خود تو هم عالم دین و دادی

зи кули ҷаҳони каси назирии нзодт

ز کل جهان کس نظیری نزادت

Аз он рӯз каз модари даҳри зодӣ

از آن روز کز مادر دهر زادی

Ту аз исмати сарфу таъйиди маҳзӣ

تو از عصمت صرف و تایید محضی

На аз оташу оби вази хоку бодӣ

نه از آتش و آب وز خاک و بادی

Сؤолисти ман бандаро бишинав аз ман

سؤالیست من بنده را بشنو از من

Ба ҳақи бузургӣу ҳурӣу родӣ

به حق بزرگی و حری و رادی

Аз он пас ки чандин савобиқ набудам

از آن پس که چندین سوابق نبودم

Нагӯйӣ ба чандон карам чун фитодӣ

نگویی به چندان کرم چون فتادی

Ба ҳар фурсат аз баси риоят ки кардӣ

به هر فرصت از بس رعایت که کردی

Ба ҳар мавсим аз баси атоҳо ки додӣ

به هر موسم از بس عطاها که دادی

Чаҳ бад хидматӣ кардам охир ки акнӯн

چه بد خدمتی کردم آخر که اکنون

Чу бдхдмтонм ба саҳро наҳодӣ

چو بدخدمتانم به صحرا نهادی

Ду ҳафтааст то хидматӣ дар иёдат

دو هفته است تا خدمتی در عیادت

Музайян ба чандини ҳазор аўстодӣ

مزین به چندین هزار اوستادی

Ба стар рафеъат раседаст бингар

به ستر رفیعت رسیدست بنگر

Ки тозон ба нек ва ба бади лаби кушодӣ

که تازان به نیک و به بد لب گشادی

Чу гардун ба бедод бархест бо ман

چو گردون به بیداد برخاست با من

Ту низ аз анояти фурӯи истодӣ

تو نیز از عنایت فرو ایستادی

Нишоед фаромӯш кардан касе ро

نشاید فراموش کردن کسی را

Ки дар ҳар дуоу санояш ба ёдӣ

که در هر دعا و ثنایش به یادی

Чаҳгар дар дуои қофия дол гардад

چه گر در دعا قافیه دال گردد

Чу лафзи мабодӣ мисли ё мунодӣ

چو لفظ مبادی مثل یا منادی

Ба як қофияи санад айбӣ набошад

به یک قافیه سند عیبی نباشد

Нагӯям ки ноед зи ман санади бодӣ

نگویم که ناید ز من سند بادی

Маъодӣ мабодат вагар чора набӯд

معادی مبادت وگر چاره نبود

Мабодии ту ҳаргиз ба коми маъодӣ

مبادی تو هرگز به کام معادی