Аё хусравӣ каз паии ҷоҳи хеш

ایا خسروی کز پی جاه خویش

Фалакро ба ҷоҳат ниёз омадаст

فلک را به جاهت نیاز آمدست

Азин як ғуломи ту яъне ҷаҳон

ازین یک غلام تو یعنی جهان

Ки бо хуфтаи бахтам ба роз омадаст

که با خفته بختم به راز آمدست

Ки донад ки бе сабри кӯтоҳи умр

که داند که بی‌صبر کوتاه عمر

Ба рӯем чаҳ ранҷ дароз омадаст

به رویم چه رنج دراز آمدست

Нгўӣиш кандар ҷафои фалон

نگوئیش کاندر جفای فلان

зи мо кӣ турои ин ҷавоз омадаст

ز ما کی ترا این جواز آمدست

Ба киштии Нӯҳами расони ҳин ки ғам

به کشتی نوحم رسان هین که غم

Чу тӯфон ба гирдам фароз омадаст

چو طوفان به گردم فراز آمدست

Туро саҳл бошад марои мумтанеъ

ترا سهل باشد مرا ممتنع

На пои ту дар санг оз омадаст

نه پای تو در سنگ آز آمدست

Бидиҳ зонка корами дарин кӯчи танг

بده زانکه کارم درین کوچ تنگ

Ту гӯйии магар трктоз омадаст

تو گویی مگر ترکتاز آمدست

Аз он пас ки асбӣ ва фаршем нест

از آن پس که اسبی و فرشیم نیست

Ба ?зина ва як хайма боз омадаст

به زینی و یک خیمه باز آمدست