эй саъди сипеҳри дайни куҷое

ای سعد سپهر دین کجایی

Косор саодатат ниҳонаст

کاثار سعادتت نهانست

Бозами зи замона кам гирифтӣ

بازم ز زمانه کم گرفتی

Венаи ҳам з кёдт замонаст

وین هم ز کیادت زمانست

Ин одати қлҳолмболот

این عادت قلةالمبالات

Ойин кадом дӯстонаст

آیین کدام دوستانست

Зини гӯнаи бизоъати маваддат

زین گونه بضاعت مودت

Дар ҳамл кадом корвонаст

در حمل کدام کاروانست

Моро бории ғами ту ҳар шаб

ما را باری غم تو هر شب

Ҳмхўобаҳ мағз устихонаст

همخوابهٔ مغز استخوانست

Зон рӯй ки рӯзӣ аз фироқат

زان روی که روزی از فراقت

Бо соли тамоми тўомонст

با سال تمام توامانست

Солист ки дидаи пари обам

سالیست که دیدهٔ پر آبم

Бар тараф дарича дидбонаст

بر طرف دریچه دیدبانست

Рухсораи коҳи рангам аз ашк

رخسارهٔ کاه‌رنگم از اشک

Дар ҳиҷри ту роҳ каҳкашонаст

در هجر تو راه کهکشانست

Рӯзам сияҳаст аз онкии чашмам

روزم سیهست از آنکه چشمم

Аз оташи сина пар духонаст

از آتش سینه پر دخانست

Худ суҳбат андсолаҳ бигзор

خود صحبت اندساله بگذار

Гӯи мард ғариб нотавонаст

گو مرد غریب ناتوانست

Гарчи зада сипеҳр пераст

گرچه زدهٔ سپهر پیرست

Охир на чу бахт мо ҷавонаст

آخر نه چو بخت ما جوانست

Бархезам ва бингарам ки ҳолаш

برخیزم و بنگرم که حالش

Дар ҳабси такаббур аз чаҳ сонаст

در حبس تکبر از چه سانست

Аз даст машав зи сиқтаи ман

از دست مشو ز سقطهٔ من

Пои ту агарчӣ дар миёнаст

پای تو اگرچه در میانست

Сиррӣ дорам ки гар бигӯям

سری دارم که گر بگویم

Гӯйии бҳқиқт он чунонаст

گویی بحقیقت آن چنانست

Он шаб ки ду олам аз ҳаводис

آن شب که دو عالم از حوادث

Гӯйӣ ки ду меҳнат ошёнаст

گویی که دو محنت آشیانست

Ва аҷроми нҳўсро ба якбор

و اجرام نحوس را به یکبار

Дар толеъ офият қиронаст

در طالع عافیت قرانست

Вази акси шафақи ҳавои гетӣ

وز عکس شفق هوای گیتی

Як маърака лмъаҳ синонаст

یک معرکه لمعهٔ سنانست

Гуфтам ки чу шаб гарон рикобаст

گفتم که چو شب گران‌رکابست

Тадбир месабк Аннанаст

تدبیر می سبک عنانست

Меҳмони ту омадеми ёлят

مهمان تو آمدیم یالیت

Ёлитм аз он ду миҳмонаст

یالیتم از آن دو میهمانست

То аз дар маҷлисат ки хокаш

تا از در مجلست که خاکش

Ҳамтоӣ биҳишт ҷовдонаст

همتای بهشت جاودانست

Сар дар кардам ишоратат гуфт

سر در کردم اشارتت گفت

Дар садр нишин ки ҷоят онаст

در صدر نشین که جایت آنست

Ман низ ба ҳукми онкии ҳикмат

من نیز به حکم آنکه حکمت

Бар ҷону равон ман равонаст

بر جان و روان من روانست

Бинишастам ва гуфтам арча садр ӯст

بنشستم و گفتم ارچه صدر اوست

Айбӣ набӯд ки мизбонаст

عیبی نبود که میزبانست

Алқсаҳ чу ҷой худ бидидам

القصه چو جای خود بدیدم

Каз минтақаи нек бар кронст

کز منطقه نیک بر کرانست

Бо худ гуфтам ки анварии ҳай

با خود گفتم که انوری هی

Ҳарчанд ки хона фалонаст

هرچند که خانهٔ فلانست

Лекин ба ҳузур ӯ ки ҳадаш

لیکن به حضور او که حدش

Ҳозир шудан ҳама ҷаҳонаст

حاضر شدن همه جهانست

Доне ки тсдрии бад-ӣни ҳад

دانی که تصدری بدین حد

На ҳади ту хоми қлтбонст

نه حد تو خام قلتبانست

Фии алҷмлаҳи зи худ хаҷал шудам нек

فی‌الجمله ز خود خجل شدم نیک

Худ мӯҷиб хиҷлатам аёнаст

خود موجب خجلتم عیانست

Андозаи расми донеи ман

اندازهٔ رسم دانی من

Донад он кас ки расм донист

داند آن کس که رسم دانست

Бар пой нишастам охроломр

بر پای نشستم آخرالامر

Чунон ки гумони ҳмгнонст

چونان که گمان همگنانست

Паии кўркнони ҳарифи ҷӯён

پی کورکنان حریف جویان

Зонгўнаҳ ки ҳечкас надонист

زانگونه که هیچکس ندانست

Гуфтам ки чу шаб сбктрк шуд

گفتم که چو شب سبکترک شد

Акнӯн гуҳ соғар гаронаст

اکنون گه ساغر گرانست

Чун ту ба се гонаи дасти барадӣ

چون تو به سه گانه دست بردی

Брҷстм ва ин сухан нишонаст

برجستم و این سخن نشانست

Аз гӯшаи торамат ки смкш

از گوشهٔ طارمت که سمکش

Меъёр айёр осмонаст

معیار عیار آسمانست

Бар хок дарат нисор кардам

بر خاک درت نثار کردم

Шахсе ки бирав нисор ҷонаст

شخصی که برو نثار جانست

Яъне ки гарми з рӯй тамкин

یعنی که گرم ز روی تمکین

Бар сидра мунтаҳӣ маконаст

بر سدرهٔ منتهی مکانست

Даргоҳи сипеҳри сӯратат ро

درگاه سپهر صورتت را

То ҳашари серум бар остонаст

تا حشر سرم بر آستانست