Ба номи онкӣ дар шаънаш китоб аст
به نام آنکه در شأنش کتاب است
Чароғи роҳи дайнаш офтоб аст
چراغ راه دینش آفتاب است
Маин дастури дарбори худоӣ
مهین دستور دربار خدایی
Шарафи бахши нажоди ориёӣ
شرفبخش نژاد آریایی
Ду то гардӣда чархи перро пушт
دو تا گردیده چرخ پیر را پشت
Паии пӯзиш ба пеши номи зардушт
پی پوزش به پیش نام زردشت
Ба зери сояи номаши туоне
به زیر سایهٔ نامش توانی
Расед аз нав ба даври бостонӣ
رسید از نو به دور باستانی
з ҳотиф башнавад ҳаркаси паёмаш
ز هاتف بشنود هرکس پیامش
Чу ориф ҷон кунад қурбони номаш
چو عارف جان کُنَد قربانِ نامش
Шафақ чун сар занад ҳар бомдодаш
شفق چون سر زند هر بامدادش
Паии таъзими хури шодам ба ёдаш
پی تعظیم خور شادم به یادش
Чу мангар дӯсти дории кишвари хеш
چو من گر دوست داری کشور خویش
Ситоиш боядат пайғамбари хеш
ستایش بایدت پیغمبر خویش
Ба ӣмонии раҳи бегонаи ҷӯӣ
به ایمانی ره بیگانه جویی
Раҳо кун то кӣ ин бе обрӯе
رها کن تا کی این بیآبرویی
Ба қарни бистгар дар банди ое
به قرن بیست گر در بند آیی
Ҳамон ба , дайни бҳдинон гароӣ
همان به، دینِ بهدینان گرایی
Ба чашми ақли он дайнро фурӯғ аст
به چشم عقل آن دین را فروغ است
Ки худ бунён кун дев дурӯғ аст
که خود بنیانکن دیو دروغ است
Чу дайни кирдорашу гуфтору пиндор
چو دین کردارش و گفتار و پندار
Нкўшди беҳтар аз як дайни пиндор
نکوشد بهتر از یک دین پندار
Дар оташкадаи дил бар ту боз аст
درِ آتشکدهٔ دل بر تو باز است
Дро , кин хонаи сӯз ва гудоз аст
درآ، کاین خانهٔ سوز و گداز است
Ҳар он дил ки , набошад шуълаи афрӯз
هر آن دل که، نباشد شعلهافروز
Ба ҳоли малик ва миллат нест дилсӯз
به حال ملک و ملت نیست دلسوز
Дар ин оташ агар мأмн гузинӣ
در این آتش اگر مأمن گزینی
Гулистон чун халил , Эрон бибинӣ
گلستان چون خلیل، ایران ببینی
Дар ин кишвар чаҳ шуд ин шуълаи хомӯш
در این کشور چه شد این شعله خاموش
Фитодӣ деги миллияти ҳам аз ҷӯш
فتادی دیگ ملیت هم از جوش
Туро ин оташи асбоб наҷот аст
تو را این آتش اسبابِ نجات است
Дар ин оташи ниҳони об ҳаёт аст
در این آتش نهان آبِ حیات است
Чунон як сари саропои марои сӯхт
چنان یک سر سراپای مرا سوخت
Ки бояд сӯхтанро аз ман омухт
که باید سوختن را از من آموخت
Агрч аз ман ба ҷуз хокистарӣ нест
اگرچ از من به جز خاکستری نیست
Барои гармии як қарн кофӣ аст
برای گرمیِ یک قرن کافی است
Чаҳ андар хок хуфтам зуд ё дайр
چه اندر خاک خفتم زود یا دیر
Туоне ҷуст аз он хокистари эксир
توانی جُست از آن خاکستر اکسیر
Ба дунёи баси ҳамин як ифтихорам
به دنیا بس همین یک افتخارم
Ки як Эронии волотборм
که یک ایرانیِ والاتبارم
Ба хӯни дили ним зин зист , шодам
به خونِ دل نیم زین زیست، شادم
Ки зардуштӣ буд хӯну нажодам
که زردشتی بُوَد خون و نژادم
Дар дили боз чун гӯши туу роҳ
درِ دل باز چون گوش تو و راه
Буд масдӯд , бояд қиссаи кӯтоҳ
بُوَد مسدود، باید قصه کوتاه
Кунунат нест чун гӯши шнФтн
کنونت نیست چون گوش شنفتن
Маро ҳам гуфтаҳо бояд нуҳуфтан
مرا هم گفتهها باید نهفتن
Басии асрор дар дили мондаи мастур
بسی اسرار در دل مانده مستور
Ки бетардид боистӣ барам гӯр
که بیتردید بایستی برم گور