Рафт шахсе то ки битарошад сараш

رفت شخصی تا که بتْراشد سرش

Дар бар даллок аз худ хари турш

در برِ دلّاکِ از خود خرترش

Ланг бар зери занахи андохташ

لنگ بر زیر زَنَخ انداختش

Теғи андари санги рўӣини охтш

تیغ اندر سنگ رویین آختش

Бар сараш пошед об аз қумқума

بر سرش پاشید آب از قمقمه

ӯ нишаста ҳамчуи султони ҷумҷума

او نشسته همچو سلطان جمجمه

Пас ба . . . Хеш молида оина

پس به . . . خویش مالید آینه

Гуфт хуш байн бош ба зини ҷой на

گفت خوش‌بین باش بِهْ زین جای نه

Теғро молида бар қишӣ ки буд

تیغ را مالید بر قیشی که بود

Пеши чашмаш дар рукӯъ ва дар суҷуд

پیش چشمش در رکوع و در سجود

Теғи худро кард тези он дили ду ним

تیغ خود را کرد تیز آن دل دو نیم

Гуфт бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим

گفت بسم الله الرحمن الرحیم

Он сар бе соҳиби бадбахт ро

آن سرِ بی‌صاحبِ بدبخت را

ё сар чун санги хорои сахт ро

یا سرِ چون سنگِ خارا سخت را

Кард зери даст ва молидан гирифт

کرد زیر دست و مالیدن گرفت

Баъд аз як сӯ тарошидан гирифт

بعد از یک سو تراشیدن گرفت

Аввалин бориши чунон зарбӣ ба сар

اولین بارش چنان ضربی به سر

Зад каз он зарбати дилашро шуд хабар

زد کز آن ضربت دلش را شد خبر

Гуфт ох устод бибаредӣ серум

گفت آخ استاد ببْریدی سرم

Гуфт : « роҳат бош то ман сарварам

گفت: «راحت باش تا من سرورم

Пунба май чсбонмш то хӯни риш

پنبه می‌چسبانمش تا خون ریش

Аз сар хунин наризад рӯй риш »

از سر خونین نریزد روی ریش»

Пунба мечасбонд як лухтӣ агар

پنبه می‌چسبانْد یک لختی اگر

Бар сар лухташ задӣ зарб дигар

بر سرِ لختش زدی ضربِ دگر

Бози фарёд аз дили пар хӯн кашид

باز فریاد از دلِ پرخون کشید

То биҷунбад чанд ҷоро ҳам бурид

تا بجنبد چند جا را هم برید

Ҳай буридӣ ону ҳай аз ҷайби хеш

هی بریدی آن و هی از جیب خویش

Пунба мечасбонд бар он захми риш

پنبه می‌چسبانْد بر آن زخم ریش

Пӯст аз он сари ҳама тороҷ кард

پوست از آن سر همه تاراج کرد

Сафҳаи сари дакка ҳаллоҷ кард

صفحهٔ سر دکّهٔ حَلّاج کرد

То расед онҷо ки сартосари сараш

تا رسید آنجا که سرتاسر سرش

Қўзаҳ зорӣ шуд сарбор овараш

قوزه‌زاری شد سر بارآورش

Гуфт « сари ин сар аз бесоҳибӣ аст

گفت «سر این سر از بی‌صاحبی‌ست

зи он ту пиндории каду ё толибӣ аст

زآن تو پنداری کدو یا طالبی‌ست

То ту даллокии яқини дони мурдаи шӯй

تا تو دلّاکی یقین دان مرده‌شوی

Ҷумлаи сарҳоро барад бегуфтугӯӣ »

جمله سرها را بَرَد بی‌گفت‌و‌گوی»

Теғ додан бар кафи даллоки маст

تیغ دادن بر کفِ دلّاکِ مست

Ба ки уфтад шоҳии Аҳмадро ба даст

بِهْ که افتد شاهی احمد را به دست

Он кунад захмии сар ва ин сари барад

آن کند زخمی سر و این سر بُرَد

Сари зи сардорони як кишвари барад

سر ز سردارانِ یک کشور بُرَد