Маро ҳиҷрат кашад охир наоне

مرا هجرت کشد آخر نهانی

Хушаст он марг аз ин зиндагонӣ

خوش است آن مرگ از این زندگانی

Танами ранҷуру ҷони бемор , вақт аст

تنم رنجور و جان بیمار، وقت است

Агар раҳмоварӣ бар нотавонӣ

اگر رحم آوری بر ناتوانی

Ба мурғон чаман гӯйанд бар ман

به مرغان چمن گویند بر من

Қафас тангаст аз бе ҳам забонӣ

قفس تنگ است از بی‌هم‌زبانی

Ту дар чоки гиребони субҳи дорӣ

تو در چاک گریبان صبح داری

Дар изои шаби ҳиҷрон чаҳ доне

درازای شب هجران چه دانی

Шикебеи зи ишқ аз ақл давр аст

شکیبایی ز عشق از عقل دور است

Куҷо аз гург меояд шабоне

کجا از گرگ می‌آید شبانی

Бирав панди ҷавонони гӯии носеҳ

برو پند جوانان گوی ناصح

Ки перам кард ишқ дар ҷавонӣ

که پیرم کرد عشق در جوانی

Саги Кувайти маро пар кард дунбол

سگ کویت مرا پر کرد دنبال

Чаҳ мехоҳад зи як мушти устихонӣ

چه می‌خواهد ز یک مشت استخوانی

Ба ҷузи орифи ҷафо бо кас накардӣ

به جز عارف جفا با کس نکردی

Ту ҳам пайдост каз ъоҷзкшонӣ

تو هم پیداست کز عاجزکُشانی