Дил хор кард дар бар ҳар хору хаси маро

دل خوار کرد در بر هر خار و خس مرا

Нгзордм ба ҳоли худ ин булҳаваси маро

نگذاردم به حال خود این بوالهوس مرا

Аз бас ки ғам кашида марои сар ба зери пар

از بس که غم کشیده مرا سر به زیر پر

Хуштар зи олимӣ шудаи кунҷи қафаси маро

خوش‌تر ز عالمی شده کنج قفس مرا

Пурсади табиби дарди диламро чаҳ гӯямаш

پرسد طبیب درد دلم را چه گویمش

Чун нест аҳли дарди ҳамин дарди баси маро

چون نیست اهل درد همین درد بس مرا

Бо ҳаркасии з меҳр задам дам чу худ набӯд

با هرکسی ز مهر زدم دم چو خود نبود

Аҳл вафо нагашт яке додраси маро

اهل وفا نگشت یکی دادرس مرا

Мастам раҳо кунед бгрим ба ҳоли хеш

مستم رها کنید بگریم به حال خویش

Масти он қадри ним ки бигирад асаси маро

مست آنقدر نیم که بگیرد عسس مرا

Чун наврасидаам зи раҳ эй пер май фуруш

چون نورسیده‌ام ز ره ای پیر می‌فروش

Аз он шароби коли яке коми раси маро

از آن شراب کال یکی کام رس مرا

Чангӣ ба дил намезанадам нағмаҳои авд

چنگی به دل نمی‌زندم نغمه‌های عود

эй тор ва не шавед дамии ҳам нафаси маро

ای تار و نی شوید دمی هم‌نفس مرا

Гуфтам ки бади муаррифӣ ориф шудӣ ва гуфт

گفتم که بد معرفی عارف شدی و گفت

« ин номи нек то абадулдаҳри баси маро ! »

«این نام نیک تا ابدالدهر بس مرا!»