Ҳар вақти зи ошиёнаи худ ёд ме кунам

هر وقت ز آشیانهٔ خود یاد می‌کنم

Нафрин ба хонивода сайёд ме кунам

نفرین به خانوادهٔ صیاد می‌کنم

ё дар ғами асорати ҷон май даҳум ба бод

یا در غمِ اسارت جان می‌دهم به باد

ё ҷони хеш аз қафас озод ме кунам

یا جانِ خویش از قفس آزاد می‌کنم

Шод аз фиғони ман дили сайёд ва ман бад-ӣн

شاد از فغانِ من دلِ صیاد و من بدین

Дилхуш ки як дилӣ ба ҷаҳон шод ме кунам

دلخوش که یک دلی به جهان شاد می‌کنم

Ҷон мекунам чу кӯҳкан аз тешаи хаёл

جان می‌کَنَم چو کوهکن از تیشهٔ خیال

Бадбахтӣ аз барои худ эҷод ме кунам

بدبختی از برای خود ایجاد می‌کنم

Шуд сарди оташи дил ва хушкед оби чашм

شد سرد آتشِ دل و خشکید آبِ چشم

эй оҳи охир аз ту стмдод ме кунам

ای آه آخر از تو ستمداد می‌کنم

Бо хирқае ки пери харобот нанг дошт

با خِرقه‌ای که پیر خرابات ننگ داشت

Вомаш кунад ба бода , ман иршод ме кунам

وامش کند به باده، من ارشاد می‌کنم

Гуҳи эътидолу гоҳи демократи ман ба ҳар

گه اعتدال و گاه دمکرات من به هر

Ҷамъияти узву кор стбдод ме кунам

جمعیت عضو و کار ستبداد می‌کنم

Бо зулфи ёр то сару корам буд чаҳ ғам

با زلفِ یار تا سر و کارم بُوَد چه غم

Бекор агар бимонам ифсод ме кунам

بیکار اگر بمانم افساد می‌کنم

Ман бе хабари зи хонаи худ чун сари харӣ

من بی‌خبر ز خانهٔ خود چون سر خری

Бар ҳар дарӣ , ки мамлакат обод ме кунам

بر هر دری، که مملکت آباد می‌کنم

Андари либоси зуҳд чу раҳ май занам ба рӯз

اندر لباسِ زُهد چو رَه می‌زنم به روز

Бо раҳзанони шаби з чаҳ эрод ме кунам

با رهزنانِ شب ز چه ایراد می‌کنم

Саршорам ҳар шаб аз май ва лек аз хуморӣ аш

سرشارم هر شب از می و لیک از خماری‌اش

Ҳар бомдоди нола ва фарёд ме кунам

هر بامداد ناله و فریاد می‌کنم

Дарси ончӣ хондаам ҳама аз ёд ме равад

درس آنچه خوانده‌ام همه از یاد می‌رود

Ёд ҳар ки аз шиканҷа устод ме кунам

یاد هر که از شکنجهٔ استاد می‌کنم

Шояд расад ба гӯши маорифи садои ман

شاید رسد به گوشِ معارف صدای من

Зонаст ориф , ин ҳама бедод ме кунам

زآن است عارف، این همه بیداد می‌کنم