Бификан ниқоб ва бигзор дар иштибоҳ монад

بِفِکَن نقاب و بگذار در اشتباه مانَد

Ту бар он касе ки мегуфт рахт ба моҳ монад

تو بر آن کسی که می‌گفت رُخَت به ماه مانَد

Бадари ин ҳиҷобу охири бадари ози абр чун хур

بِدَر این حجاب و آخر بِدَر آزِ ابر چون خور

Ки тамаддун ар ниёеи ту ба ним роҳ монад

که تَمَدُّن ار نیایی تو به نیم راه ماند

Ту аз ин либоси хории шӯии орӣу барорӣ

تو از این لباس خواری شوی عاری و برآری

Бадар ҳамчаҳ гули сар аз турбатам ар гиёҳ монад

بدر همچه گل سر از تربتم ار گیاه ماند

Дили онкии рӯат бо восита ҳиҷоб хоҳад

دلِ آنکه روت با واسطهٔ حجاب خواهد

Ту магӯӣ дил ки он дил ба ҷувол коҳ монад

تو مگوی دل که آن دل به جوال کاه ماند

Паии сулҳ агар ту бе пардаи сухани миён гузорӣ

پیِ صلح اگر تو بی‌پرده سخن میان گذاری

На ҳарифи ҷанги боқӣ на саф сипоҳ монад

نه حریف جنگ باقی نه صف سپاه ماند

Ту аз он замон ки пинҳони рух аз абр зулф кардӣ

تو از آن زمان که پنهان رخ از ابر زلف کردی

Ҳамаи рӯзаи тираи рӯзам ба шаб сиёҳ монад

همه‌روزه تیره روزم به شبِ سیاه ماند

На з шарм менаёрам ба рахти нигоҳи тарсам

نه ز شرم می‌نیارم به رُخَت نگاه ترسم

Ки ба рӯят аз латофати асар нигоҳ монад

که به رویت از لطافت اثرِ نگاه ماند

Ҳамаи шаби паноҳ бар даргаи ҳақ барам ки умрӣ

همه شب پناه بر درگهِ حق بَرَم که عمری

зи ду чашми бади рухи хуби ту дар паноҳ монад

ز دو چشم بد رخ خوب تو در پناه ماند

Ҳамаи тарси ман аз онаст худо накарда рӯзӣ

همه ترس من از آن است خدا نکرده روزی

Сари мо ба пушти ин маърака бекулоҳ монад

سرِ ما به پشتِ این معرکه بی‌کلاه ماند

зи вазири ҷанги мо исму расмӣ дар миён на

ز وزیر جنگ ما اسم و رسمی در میان نه

Сипаҳаш набинӣ ориф ба сипоҳ оҳ монад

سپهش نبینی عارف به سپاه آه ماند