Муҳӣти гиряу андӯҳу ғуссау мҳнм

محیط گریه و اندوه و غصه و محنم

Касе ки як нафас осӯдагӣ надид манам

کسی که یک نفس آسودگی ندید منم

Манам ки дар ватани хештани ғарибаму зин

منم که در وطنِ خویشتن غریبم و زین

Ғарибтар ки ҳам аз ман ғарибтар ватанам

غریب‌تر که هم از من غریب‌تر وطنم

Ба ҳркҷо ки қадам май нуҳум ба кишвари хеш

به هرکجا که قدم می‌نهم به کشور خویش

Дучори дузди идории асири роҳзанам

دچار دزد اداری اسیر راهزنم

Табиат аз паии озори ман камари баста

طبیعت از پی آزار من کمر بسته

Кунам чаҳ чора чу душмани қавии сет дам назанам

کنم چه چاره چو دشمن قوی‌ست دم نزنم

Ниҳоли умри марои миваи ғайр талхӣ нест

نهال عمر مرا میوه غیر تلخی نیست

Бар он серум ки ман ин бехро зи бен бикунам

بر آن سرم که من این بیخ را ز بن بکنم

Чу шамъ об шудам бас ки сӯхтами фарёд

چو شمع آب شدم بس که سوختم فریاد

Ки дигарон нанишастанд пой сӯхтанам

که دیگران ننشستند پای سوختنم

Чу гашти муҳаррами бегонаи хона , ба дар гӯр

چو گشت محرم بیگانه خانه، به در گور

Кафан биор ки номаҳрамаст перҳанам

کفن بیار که نامحرم است پیرهنم

зи қайд тан шавам озод ваон замони зини банд

ز قید تن شوم آزاد وان زمان زین بند

Бурун шавам , ним озод то асири танам

برون شوم، نیم آزاد تا اسیر تنم

Ба чашми ман ҳамаи гулҳои гулистон чун хор

به چشم من همه گل‌های گلستان چون خار

Хулд , агар ба тамошои гул назар фиканам

خلد، اگر به تماشای گل نظر فکنم

Дар ин диёр чаҳ хокӣ ба сар тавонам кард

در این دیار چه خاکی به سر توانم کرد

Ба ҳркҷо ки рӯми аўФтодаҳ дар лаҷанам

به هرکجا که روم اوفتاده در لجنم

Бигӯ ба ёр ки андари паии ҳалокати ман

بگو به یار که اندر پی هلاکت من

Дигар макуш ки худ дар ҳалоки хештанам

دگر مکوش که خود در هلاک خویشتنم

Набарди лиззати ширинии сухани ориф

نبرد لذت شیرینی سخن عارف

Ба гӯш ибрат нишнидгар касе суханам

به گوش عبرت نشنید گر کسی سخنم