Зинда ба хӯни хоҳии ?ути ҳазор Сиёвуш

زنده به خون‌خواهی‌ات هزار سیاووش

Гардад аз он қатраи хӯн ки аз ту занад ҷӯш

گردد از آن قطره خون که از تو زند جوش

Ишқ ба Эрон ба хӯн кашидат ва ин хӯн

عشق به ایران به خون کشیدت و این خون

Кӣ кунад Эронӣ ар касаст фаромӯш

کی کند ایرانی ار کس است فراموش

Дорад агар поси қадари хӯни ту зебад

دارد اگر پاس قدر خون تو زیبد

Гардад Эрони ҳазор соли сияҳи пӯш

گردد ایران هزار سال سیه‌پوش

Ҳамсарӣ нодират кашонад ба ҷое

همسری نادرت کشاند به جایی

Кор ки то нодират кашид дар оғӯш

کار که تا نادرت کشید در آغوش

Аз паии касб шараф кашид шарофат

از پی کسب شرف کشید شرافت

То нафаси охир аз ту ғошия бар дӯш

تا نفس آخر از تو غاشیه بر دوش

Шуълаи шамъи диловарӣу ришодат

شعلهٔ شمع دلاوری و رشادت

Гашт дар ин мамлакати зи баъди ту хомӯш

گشت در این مملکت ز بعد تو خاموش

Ҷомаи нангини лаккаи дор ба тан кард

جامهٔ ننگین لکه‌دار به تن کرد

Дӯхт ҳар он бешараф ба қатли ту попуш

دوخت هر آن بی‌شرف به قتل تو پاپوش

Сари сари худ ба хоки барадӣу бардошт

سر سر خود به خاک بردی و برداشت

Аз сару сари ту набши қабри ту сарпӯш

از سر و سر تو نبش قبر تو سرپوش

Қабри тугар набш шуд чаҳ бок ба ёдат

قبر تو گر نبش شد چه باک به یادت

Рехта дар мағзҳо муҷассамаи ҳуш

ریخته در مغزها مجسمهٔ هوش

Маст шуд аз ишқи гул ба нағма даромад

مست شد از عشق گل به نغمه درآمد

Булбул ,у орифи зи доғи марги ту хомӯш

بلبل، و عارف ز داغ مرگ تو خاموش