Ба соли шастуми умрат , навид ҷашн расед

به سال شصتم عمرت، نوید جشن رسید

Бимон ки баъди сад ва бист сол хоҳӣ дид

بمان که بعد صد و بیست سال خواهی دید

Ки рӯй илму адаби ҳамчуи мӯии сӯрати ту

که روی علم و ادب همچو موی صورت تو

Ба пеши аҳли ҳунар , аз ту гашта рӯй сифед

به پیش اهل هنر، از تو گشته روی سفید

Ба киштзори адаб , то ба шаст сол дигар

به کشتزار ادب، تا به شصت سال دگر

зи хирмани самароти ту , хӯша бояд чид

ز خرمن ثمرات تو، خوشه باید چید

Ба лавҳи хотири эрониён ба ном « Браун »

به لوح خاطر ایرانیان به نام «براون»

Навишта бо хати барҷаста ки алсъиди Саид

نوشته با خط برجسته که السعید سعید

Ҳар ончии мондаи зи умр манаст , тақдимат

هر آنچه مانده ز عمر من است، تقدیمت

Намудем ар битавон умрро ба кас бахшед

نمودم ار بتوان عمر را به کس بخشید

Ту ҷовдон ба ҷаҳон зинда бош ва , илму адаб

تو جاودان به جهان زنده باش و، علم و ادب

Чу Хизри зи оби ҳаёти ту , зиндаи ҷовид

چو خضر ز آب حیات تو، زندهٔ جاوید

Кадоми ҷон ? ки ба шеър ва адаб нашуд зи ту шод

کدام جان؟ که به شعر و ادب نشد ز تو شاد

Кадоми дил ? ки сари мӯ , зи даст ту ранҷид

کدام دل؟ که سر مو، ز دست تو رنجید

Ба қадари ориф , кас нест қадрдон « Браун »

به قدر عارف، کس نیست قدردان «براون»

Магар касе ки тавонад ба қадар ӯ фаҳмид

مگر کسی که تواند به قدر او فهمید