( дӯш дидам « шинел » андохта « сардор » ба дӯш )

دوش تحت‌الحنک انداخته زاهد بر دوش

Ҳамчу афъӣ зада май печам аз андешаи дӯш

همچو افعی‌زده می‌پیچم از اندیشهٔ دوش

Хонааш кош ъзохонаҳ шавад зи онкии ниҳод :

خانه‌اش کاش عزاخانه شود ز آنکه نهاد:

По ба ҳар хона , аз он хона баровард хурӯш

پا به هر خانه، از آن خانه برآورد خروش

( охир аз суҳбат ва аз қиссаи наққоли гузар )

آخر از همهمهٔ موعظهٔ واعظِ شهر

Чаҳ барии фоида ? ҷузи дардисару заҳмати гӯш ? !

چه بری فایده؟ جز دردسر و زحمت گوش؟!

Доруии дард чу аз гиря фароҳам ояд

چارهٔ درد چو از گریه شود چشمت کور

Чун мусӣбат зада , аз ҳар хушӣ эй чашм бапуш

چون مصیبت‌زده، از هر خوشی‌ای چشم بپوش

зи об беобрӯе , оташи миллияти мо

زآب بی‌آبرویی، آتش ملیت ما

Шуд чу оташкадаи озари брзин , хомӯш

شد چو آتشکدهٔ آذر برزین، خاموش

Хоҳӣ ар гиря кунӣ аз сари ғайрат , бигузар

خواهی ار گریه کنی از سر غیرت، بگذر

Аз мадоини сӯии истахр , аз он сӯи сӯии шӯш

از مدائن سوی استخر، از آن سو سوی شوش

Ба зи мастӣу фаромӯшӣ ва хомӯшӣ нест

به ز مستی و فراموشی و خاموشی نیست

Ҳеҷ ғифлат макун , ар дории азин дору , нӯш

هیچ غفلت مکن، ار داری ازین دارو، نوش

Махӯр андӯҳу з бадхоҳ миндиш дигар

باده پنهان مخور، از شیخ میندیش دگر

Куҳна шуд шрхрии мардуми солуси фуруш

کهنه شد شرخریِ مردم سالوس‌فروش

Гӯи фурӯди ой сипас аз хари шайтони имрӯз

گو فرود آی دگر از خر شیطان ای شیخ

Даври тайёра , бҳли қотири бади чашму чмўш

دور طیاره، بهل قاطر بد چشم و چموش

Буд дар сина , нафаси танги терм , аз дили танг

بود در سینه، نفس تنگ‌ترم، از دل تنگ

Дӯшами ин муждаи ҷони бахш , чаҳ хуш дод сурӯш

دوشم این مژدهٔ جان‌بخش، چه خوش داد سروش

Давраи хона ба дӯшят сар ояд « ориф »

دورهٔ خانه‌به‌دوشیت سر آید «عارف»

Ҳамчуи ҷон , хоки ватан , гирадат андари оғӯш

همچو جان، خاک وطن، گیردت اندر آغوش