Барои инки магар аз ту дил нишон гирад
برای اینکه مگر از تو دل نشان گیرد
з ҳар канори гиребони ин ва он гирад
ز هر کنار گریبان این و آن گیرد
Агарчӣ роҳ ба сӯии ту корвонро нест
اگرچه راه به سوی تو کاروان را نیست
Дил аз ҳавас чу ҷараси роҳ корвон гирад
دل از هوس چو جرس راه کاروان گیرد
Куҷост чун ту каз ашрофи шаҳр то бирасад
کجاست چون تو کز اشراف شهر تا برسد
Ба шайху муршиду ҷини гир ва равза хон гирад
به شیخ و مرشد و جنگیر و روضهخوان گیرد
Вакилу ледиру сари дастаи дузд дар як рӯз
وکیل و لیدر و سر دسته دزد در یک روز
Гирифта , дод зи дилҳои нотавон гирад
گرفته، داد ز دلهای ناتوان گیرد
Чу аўФтод ба дасти ту ҷони хасми амон
چو اوفتاد به دست تو جان خصم امان
Чаҳ шуд ки додӣ амон , то дубора ҷон гирад
چه شد که دادی امان، تا دوباره جان گیرد
Чу иртиҷоъи лагадкӯбу поймол ту шуд
چو ارتجاع لگدکوب و پایمال تو شد
Бидон ки пой бигирад агар ҷаҳон гирад
بدان که پای بگیرد اگر جهان گیرد
Ба фикри куҳнаи хаёли куҳан давомӣ нест
به فکر کهنه خیال کهن دوامی نیست
Давоми малики зи фикри нав ва ҷавон гирад
دوام ملک ز فکر نو و جوان گیرد
Зёии дидаи равшандилони туеу ҳасуд
ضیای دیدهٔ روشندلان تویی و حسود
Чу мӯши кӯри зи худ кӣ тавон Аннан гирад
چو موش کور ز خود کی توان عنان گیرد
Чаҳ ғами зи ҳарза дароеу лобаи гӯйӣ , аз он
چه غم ز هرزهدرایی و لابهگویی، از آن
Ки саги сукути зи як мушт устихон гирад
که سگ سکوت ز یک مشت استخوان گیرد
Зимоми малик чаро гирад онкӣ май зебад
زمام ملک چرا گیرد آنکه میزیبد
Ки майли серумау Сурхобу серума дон гирад
که میل سرمه و سرخاب و سرمهدان گیرد
На фосиқаст дар Эрони раёсати вузаро
نه فاسق است در ایران ریاست وزرا
Ки ӯ ба таҷрибаи сармашқ аз занон гирад
که او به تجربه سرمشق از زنان گیرد
Ба қарни бист зани марди каш , сипас набош
به قرن بیست زن مرد کش، سپس نباش
Брўзн ! оташи нангат ба дудмон гирад
بروزن! آتش ننگت به دودمان گیرد
Қавоми салтанати ин давр давр туаст бикун !
قوام سلطنت این دور دور توست بکن!
Ки интиқом аз ин давр осмон гирад
که انتقام از این دور آسمان گیرد
Пас аз шаҳодати клнл гумон мабар ориф
پس از شهادت کلنل گمان مبر عارف
Сукӯни гирифта ва дар як мақар макон гирад
سکون گرفته و در یک مقر مکان گیرد