Зон сабуи дӯш ки дар майкадаи соқӣ бар дӯш

زان سبو دوش که در میکده ساقی بر دوش

Дошт ҷомӣ задам , имшаби хушам аз нашъаи дӯш

داشت جامی زدم، امشب خوشم از نشئهٔ دوش

Аз биногваши ту бо барги гулам ҳарфӣ рафт

از بناگوش تو با برگ گلم حرفی رفت

Ки худ он ҳарф ба гӯш ту расад гӯш ба гӯш

که خود آن حرف به گوش تو رسد گوش به گوش

Май гузорами қадами нози туро бар сару чашм

می‌گذارم قدم ناز تو را بر سر و چشم

Бори дӯши сари дӯшати кашам аз дӯш ба дӯш

بار دوش سر دوشت کشم از دوش به دوش

Ҳамчуи мурғи қафас аз дом гирифторӣ раст

همچو مرغ قفس از دام گرفتاری رست

То ки зулф сияҳат зад ба дилам чун қурраи қўш

تا که زلف سیهت زد به دلم چون قره‌قوش

Чанд дар парда ва бе пардаи барии дили як бор

چند در پرده و بی‌پرده بری دل یک بار

ё ки аз рух бификан бурқаъ ва ё чеҳра бапуш

یا که از رخ بفکن برقع و یا چهره بپوش

Чашми масти ту шикебеи ҳушёрони барад

چشم مست تو شکیباییِ هشیاران برد

Ин сияҳ маст надонам ки касе ояд сари ҳуш

این سیه‌مست ندانم که کی آید سر هوش

Давр ва наздик намемонад ба ҷои хушк ва тарӣ

دور و نزدیک نمی‌ماند به جا خشک و تری

Оташи дил агар аз дида намегашт хамӯш

آتش دل اگر از دیده نمی‌گشت خموش

Чок кун перҳан аз панҷаи з нохун бихарош

چاک کن پیرهن از پنجه ز ناخن بخراش

Синаеро ки зи ҷӯш ту биафтад зи хурӯш

سینه‌ای را که ز جوش تو بیفتد ز خروش

Гар ҷаҳони танг гирифтааст ба ман сахти мгир

گر جهان تنگ گرفته است به من سخت مگیر

Ки ба худ боз буд ҷои ту дар ҳар оғӯш

که به خود باز بُوَد جای تو در هر آغوش

Ҷомаи хона ба дӯшии нброзд ба касе

جامهٔ خانه‌به‌دوشی نبرازد به کسی

Ин қабо дӯхта шуд баҳри ман хона ба дӯш

این قبا دوخته شد بهر منِ خانه‌به‌دوش

Дидамаш ғарқи хурофоти гузашт аз ман шайх

دیدمش غرق خرافات گذشت از من شیخ

Куфр май рехт ба мӯии ту қисм аз сару равиш

کفر می‌ریخت به موی تو قسم از سر و روش

Ориф аз таъзияи гирдонеи гардуни ин бас

عارف از تعزیه‌گردانیِ گردون این بس

Шаҳриёри ғазал ӯ гашт ва ту гаштии хзпўш

شهریار غزل او گشت و تو گشتی خزپوش

Ҳукмяти зи ду каси хоста дар ин ду ғазал

حکمیت ز دو کس خواسته در این دو غزل

ӯ зи шидўши ман аз ҳазрати исои сурӯш

او ز شیدوش من از حضرت عیسی سروش