Дод ҳасанат ба ту таълими худороӣ ро

داد حُسنت به تو تعلیم خودآرایی را

Зеби андом ту кард ин ҳамаи зебоӣ ро

زیبِ اندام تو کرد این همه زیبایی را

Қудрати ишқ ту бигирифт ба сарпанҷаи ҳасан

قدرتِ عشق تو بگرفت به سرپنجهٔ حُسن

Турфаи алъайни зи ман қувваи бенаӣ ро

طرفة العین ز من قوهٔ بینایی را

Ҳам магари фитнаи чашм ту бихобанд боз

هم مگر فتنهٔ چشم تو بخواباند باز

Дар тамошои ту ошӯби тамошое ро

در تماشای تو آشوب تماشایی را

эй бути шарқи бунаи по ба аврупо то пой

ای بت شرق بنه پا به اروپا تا پای

Ба замини хушкади бутҳои аврупое ро

به زمین خشکد بت‌های اروپایی را

Кард савдои сари зулфи ту девонаи маро

کرد سودای سر زلف تو دیوانه مرا

Чаҳ наҳй сурбаи сари ин одами савдое ро

چه نهی سربه‌سر این آدمِ سودایی را

Фақат андӯхта дар ишқи шикебе буд

فقط اندوخته در عشق شکیبایی بود

Кард тороҷи ғами ишқи шикебе ро

کرد تاراج غم عشق شکیبایی را

Дил ба дарё заду сари роҳ биёбон бигирифт

دل به دریا زد و سر راه بیابان بگرفت

Дили дарёии ман байни сари саҳройӣ ро

دل دریایی من بین سر صحرایی را

Ба яке Хизри раҳи олам ваҳдат шуд ва ҳеҷ

به یکی خضر ره عالم وحدت شد و هیچ

Каси наёбад ба аз ин олами танҳоӣ ро

کس نیابد به از این عالم تنهایی را

Ағлабами ҷои баси кӯча бесомонӣ аст

اغلبم جا به سر کوچهٔ بی‌سامانی است

Бо чунин ҷо чаҳ хӯрам ғусса бе ҷое ро

با چنین جا چه خورم غصهٔ بی‌جایی را

Мунҳасир шуд ҳамаи дор ва надорам ба ҷунун

منحصر شد همه دار و ندارم به جنون

Дар чаҳ раҳ харҷ кунам ин ҳамаи дороӣ ро

در چه ره خرج کنم این همه دارایی را

Сари дил то ки нахурдааст ба як сангдилӣ

سر دل تا که نخورده است به یک سنگدلی

Панди судии надиҳади ҳарза ва ҳарҷое ро

پند سودی ندهد هرزه و هرجایی را

Ҳиси ман душман ҷон кист наме донистам

حسّ من دشمن جان کیست نمی‌دانستم

Ки ба ман душманӣаст ин ҳамаи доноӣ ро

که به من دشمنی است این همه دانایی را

Ориф аз хиттаи Теҳрони сӯй табриз гурехт

عارف از خطهٔ تهران سوی تبریز گریخت

То таҳаммул накунад он ҳамаи расвоӣ ро

تا تحمل نکند آن همه رسوایی را