Ориф дар девонаш менависад ки ин таснифро панҷ - шаш моҳи пас аз « таснифи шустир » ( ки онро зимистони соли 1329 ҳ . қи сурӯда ) бо « як ҳолати яъсу ноумедӣ » сохтааст .
عارف در دیوانش مینویسد که این تصنیف را پنج-شش ماه پس از «تصنیف شوستر» (که آن را زمستان سال ۱۳۲۹ ه.ق سروده) با «یک حالت یأس و ناامیدی» ساخته است.
Боди фараҳи бахши баҳории вазид
باد فرح بخش بهاری وزید
Перҳани исмати гули брдрид
پیرهن عصمت گل بردرید
Нолаи ҷони сӯзи зи мурғи қафас
نالۀ جان سوز ز مرغ قفس
То ба гулистон расед ( то ба гулистон расед )
تا به گلستان رسید (تا به گلستان رسید)
Қаҳқаҳаи Кебеки дарӣ
قهقهۀ کبک دری
Буд чу аз худсарӣ
بود چو از خودسری
Панҷаи шоҳини чарх
پنجۀ شاهین چرخ
Бе диранг
بی درنگ
Зад ба чанг
زد به چنگ
Ришта умраш бурид
رشتۀ عمرش برید
То ба қафаси андарам
تا به قفس اندرم
Рехта яксар барам
ریخته یکسر برم
Боядам аз сари гузашт
بایدم از سر گذشت
Шояд аз ин дар парид
شاید از این در پرید
Кашмакашу гиру дор агар гузорад
کشمکش و گیر و دار اگر گذارد
Каҷ рӯй рӯзгор агар гузорад
کج روی روزگار اگر گذارد
Пои гул аз бода тар кунам димоғӣ
پای گل از باده تر کنم دماغی
Неши ҷигари хори хор агар гузорад
نیش جگر خوار خار اگر گذارد
Ин дил беихтиёр агар гузорад
این دل بی اختیار اگر گذارد
Гӯша кунам ихтиёр агар гузорад
گوشه کنم اختیار اگر گذارد
зи оҳи дили оташи занам ба умри бадхоҳ
ز آه دل آتش زنم به عمر بدخواه
Дидаи хунобаи бор агар гузорад
دیدۀ خونابه بار اگر گذارد