Бимонадем мо , мустақил шуд Арманистон

بماندیم ما، مستقل شد ارمنستان

( Арманистон Арманистон шуд Арманистон )

(ارمنستان ارمنستان شد ارمنستان)

Зибардаст шуд , зердасти зердастон

زبردست شد، زیردست زیردستان

( дастони зердастони зердастон )

(دستان زیردستان زیردستان)

Агар малик ҷам шуд хароб , гӯ ба соқӣ

اگر ملک جم شد خراب، گو به ساقی

( гӯ ба соқӣ ту бош боқӣ ту бош боқӣ )

(گو به ساقی تو باش باقی تو باش باقی)

Сабӯҳӣ бидиҳ зон шароби шаб ба мисатон

صبوحی بده زان شراب شب به مستان

( бидиҳ ба мисатон , бидиҳ ба мисатон )

(بده به مستان، بده به مستان)

Басаст моро ҳавои бустон

بس است ما را هوای بستان

Ки гули ду рӯзаст дар гулистон

که گل دو روز است در گلستان

Бидиҳ май ки дунёи ду рӯз бештар нест

بده می که دنیا دو روز بیشتر نیست

Махӯр ғам ки Эрони зи мо харобтар нест

مخور غم که ایران ز ما خرابتر نیست

Оҳ кигар оҳ пар бигирад

آه که گر آه پر بگیرد

Доман ҳар хушк ва тар бигирад

دامن هر خشک و تر بگیرد

Бехабаронро хабари расонид

بی خبران را خبر رسانید

зи шан бар мо хабар бигирад

ز شان بر ما خبر بگیرد

зи дорулфунӯн ба ҷуз ҷунун надорем

ز دارالفنون به جز جنون نداریم

Маориф на , молияи не , қушӯн надорем

معارف نه، مالیه نی، قشون نداریم

Бирафт ҳиси миллати он чунон ки гўӣӣ

برفت حس ملت آن چنان که گوئی

Ба тани ҷон ба ҷони раг ба раг хӯн надорем

به تن جان به جان رگ به رگ خون نداریم

Чаҳ хӯн тавон хӯрд ки хӯн надорем

چه خون توان خورد که خون نداریم

Надорем агар ҳеҷ , ҳеҷ ғам надорем

نداریم اگر هیچ، هیچ غم نداریم

зи асбоби бадбахтии ҳеҷ кам надорем

ز اسباب بدبختی هیچ کم نداریم

Вуҷӯдӣ ки бошад ба аз адам надорем

وجودی که باشد به از عدم نداریم

Панди падаргар писар бигирад

پند پدر گر پسر بگیرد

Домани фазл ва ҳунар бигирад

دامن فضل و هنر بگیرد

Мо зи ниёкони нишон чаҳ дорем ?

ما ز نیاکان نشان چه داریم؟

То ки зи мо он дигар бигирад

تا که ز ما آن دگر بگیرد

Ба сари неи калла лек фавҷи фавҷи сардор

به سر نی کله لیک فوج فوج سردار

Ба ҳар даҳ ироғи асби байни шару солор

به هر ده یراغ اسب بین شر و سالار

зи дарбори давлати паии фуруш ҳар рӯз

ز دربار دولت پی فروش هر روز

Лақаб бо ҷувол мебаранд хараки вор

لقب با جوال می‌برند خرک‌وار

Писар агар шом шаб надорем

پسر اگر شام شب نداریم

Чаҳ бадаст аз лақаб надорем

چه بد است از لقب نداریم

Тиҳии ту ба сони дуҳули пар аз сдоиим

تهی‌تو به سان دهل پر از صداییم

Ҳамаи шоҳи ворис чаҳ бок агар гадоӣам

همه شاه وارث چه باک اگر گداییم