Накунам агар чораи дили ҳрҷоӣӣ ро

نکنم اگر چاره دلِ هرجائی را

Натавонам тан надаҳум рсўоӣӣ ро

نتوانم تن ندهم رسوائی را

Наравад маро аз сар , савдояти берун

نرود مرا از سر، سودایت بیرون

Агараш бикӯбӣ ту сари сўдоӣӣ ро

اگرش بکوبی تو سر سودائی را

Ҳамаи шаби ман ахтари шимурам , кӣ гардад субҳ

همه شب من اختر شمرم، کی گردد صبح

Маи ман , чаҳ донеи ту ғами тнҳоӣиро ?

مه من، چه دانی تو غم تنهائی را؟

Чаҳ хушаст агар дидаи рух дилбар бинад

چه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیند

Набӯд ҷузи ин фоидае биноӣӣ ро

نبود جز این فایده‌ای بینائی را

Чаҳ қиёматаст ин ки ту дар қомати дорӣ

چه قیامت است این که تو در قامت داری

Бингар ба дунболати аҷаби ғўғоӣӣ ро

بنگر به دنبالت عجب غوغائی را

Ба чаман бикун ҷилва ки то сарв омӯзад

به چمن بکن جلوه که تا سرو آموزد

зи қади ту , эй сарви равон , ръноӣӣ ро

ز قد تو، ای سرو روان، رعنائی را

На чу Вомиқӣ ҳамчун ман гетӣ дида аст

نه چو وامقی همچون من گیتی دیده است

На нишон диҳад чарх чу ту ъзроӣӣ ро

نه نشان دهد چرخ چو تو عذرائی را

Ҳамаи ҷои ғами ишқ ту рафт ва боз омад

همه جا غم عشق تو رفت و باز آمد

Чу надид хуштар зи дилами мأўоиӣ ро

چو ندید خوش تر ز دلم مأوایی را

Ту ҷаҳони пар аз шаҳд сухан кардӣ ориф

تو جهان پر از شهد سخن کردی عارف

зи ту тӯтӣ омӯхта шкрхоӣӣ ро

ز تو طوطی آموخته شکرخائی را