Ғояти фасоҳати қуръони эҷози лафзу эъҷоз маънӣаст ва ҳар чаҳ Фсҳоу блғоро амсоли ин тазмин афтодааст то ба дараҷаи ист ки даҳшати ҳамеи ораду оқилу болиғ аз ҳоли хеши ҳамеи бигардад ва он далелӣ возеҳасту ҳуҷҷатии қотеъ бар он ки ин калом аз маҷории нафаси ҳеҷ махлуқӣ нарафтааст ва аз ҳеҷ кому забонии ҳодис нашудаасту рақами қадам бар носиаҳи ашороту иборот ӯ мусбатаст .

غایت فصاحت قرآن ایجاز لفظ و اعجاز معنی است و هر چه فصحا و بلغا را امثال این تضمین افتاده است تا به درجه ایست که دهشت همی‌آرد و عاقل و بالغ از حال خویش همی‌بگردد و آن دلیلی واضح است و حجتی قاطع بر آن که این کلام از مجاری نفس هیچ مخلوقی نرفته است و از هیچ کام و زبانی حادث نشده است و رقم قدم بر ناصیهٔ اشارات و عبارات او مثبت است.

Овардаанд ки яке аз аҳли исломи пеши валиди байни алмғираҳи ин оят ҳаме хонд :

آورده‌اند که یکی از اهل اسلام پیش ولید بین المغیرة این آیت همی خواند:

Қил ё арзи аблъии моءк ва ё смоءи ақлъӣу ғизи алмоءу қзии аламру астўти алии алҷўдӣ

قیل یا ارض ابلعی ماءک و یا سماء اقلعی و غیض الماء و قضی الامر و استوت علی الجودی

Фқоли алўлиди бен алмғираҳ :

فقال الولید بن المغیرة:

Валлоҳи ани алайҳи лтлоўаҳу ани ?лаи лҳлоўаҳу ани аълоаи лмсмру ани асфалаи лмъзқ ва мо ҳўи қавли албшр .

والله ان علیه لطلاوة و ان له لحلاوة و ان اعلاه لمثمر و ان اسفله لمعذق و ما هو قول البشر.

Чун душманон дар фасоҳати қуръону эъҷоз ӯ дар маёдини инсофи бад-ӣни мақоми расиданд дӯстон бингар то худ ба куҷо барисанду ассалом .

چون دشمنان در فصاحت قرآن و اعجاز او در میادین انصاف بدین مقام رسیدند دوستان بنگر تا خود به کجا برسند و السلام.