Ҳар саноат ки таъаллуқ бтФкр дорад соҳиби саноат бояд ки фориғи дил ва мураффаҳ бошад ки агар бхлоФи ин буд саҳҳоми фикр ӯ муталошӣ шавад ва бар ҳадафи савоб бҷмъ наёяд зеро ки ҷузи бҷмъити хотири бчнони калимоти боз натавонад хӯрд .

هر صناعت که تعلق بتفکر دارد صاحب صناعت باید که فارغ دل و مرفه باشد که اگر بخلاف این بود سهام فکر او متلاشی شود و بر هدف صواب بجمع نیاید زیرا که جز بجمعیت خاطر بچنان کلمات باز نتواند خورد.

Овардаанд ки яке аз дабирони хлФоء банӣ аббоси разии аллоҳи анҳуам ба волии Мисри нома Эй менавишту хотир ҷамъ карда буд ва дар баҳри фикрати ғарқ шуда ва сухан мепардохт чун дар смину моءи муайян .

آورده اند که یکی از دبیران خلفاء بنی عباس رضی الله عنهم به والی مصر نامه‌ای می نوشت و خاطر جمع کرده بود و در بحر فکرت غرق شده و سخن می پرداخت چون در ثمین و ماء معین.

Ногоҳ канизакаш даромад ва гуфт орад намонад !

ناگاه کنیزکش درآمد و گفت آرد نماند!

Дабири чунон шӯридаи табъу парешони хотири гашт ки он саёқати сухан аз даст бидод ва бидон сифат мунфаил шуд ки дар нома бинвишт ки орад намонад !

دبیر چنان شوریده طبع و پریشان خاطر گشت که آن سیاقت سخن از دست بداد و بدان صفت منفعل شد که در نامه بنوشت که آرد نماند!

Чунонкии он номаро тамом карду пеш Халифа фиристод ва азин калима ки навишта буд ҳеҷ хабар надошт .

چنانکه آن نامه را تمام کرد و پیش خلیفه فرستاد و ازین کلمه که نوشته بود هیچ خبر نداشت.

Чун нома бхлиФаҳ расед ва мутолиа кард чун бидон калима расед ҳайрон фурӯ монаду хотираши онро бар ҳеҷ ҳамл натавонист кард ки сахти бегона буд .

چون نامه بخلیفه رسید و مطالعه کرد چون بدان کلمه رسید حیران فرو ماند و خاطرش آنرا بر هیچ حمل نتوانست کرد که سخت بیگانه بود.

Кас фиристоду дабирро бихонад ва он ҳоли азу боз пурсед .

کس فرستاد و دبیر را بخواند و آن حال ازو باز پرسید.

Дабири хаҷали гашту баростии он воқеаро дар миёни ниҳод .

دبیر خجل گشت و براستی آن واقعه را در میان نهاد.

Халифаи азим аҷаб дошт ва гуфт : аввали ин номаро бар охири чандон фазилат ва руҷҳонаст ки қул ҳўи аллоҳи аҳадро бар таббати идои абии лҳб . Дареғ бошад хотир чун шумо блғоро бадасти ғўғоءи мояҳтоҷи боз додан

خلیفه عظیم عجب داشت و گفت: اول این نامه را بر آخر چندان فضیلت و رجحان است که قل هو الله احد را بر تبت یدا ابی لهب. دریغ باشد خاطر چون شما بلغا را بدست غوغاء مایحتاج باز دادن

Ва асбоби трФиаҳ ӯ чунон фармуд ки амсоли он калимаи дигари ҳаргизи бғўри гӯш ӯ фурӯ нашуд . Лои ҷурми ончунон гашт ки маъонии ду кун дар ду лафз ҷамъ кардӣ .

و اسباب ترفیه او چنان فرمود که امثال آن کلمه دیگر هرگز بغور گوش او فرو نشد. لا جرم آنچنان گشت که معانی دو کون در دو لفظ جمع کردی.