Соҳиби кофии Исмоили бен ибоди алрозии вазири шаҳаншоҳ буд ва дар фазл камолӣ дошту трслу шеър ӯ бар ин даъвии ду шоҳид адланд ва ду ҳокими рост .

صاحب کافی اسماعیل بن عباد الرازی وزیر شهنشاه بود و در فضل کمالی داشت و ترسل و شعر او بر این دعوی دو شاهد عدل‌اند و دو حاکم راست.

Ва низ соҳиби мардии адлии мазҳаб буду адлии мазҳабони бғоити мтнск ва муттақе бошанд ва раво доранд ки муъминӣ ба хасмии як ҷӯи ҷовдона дар дӯзах бимонад .

و نیز صاحب مردی عدلی مذهب بود و عدلی مذهبان بغایت متنسک و متقی باشند و روا دارند که مؤمنی به خصمی یک جو جاودانه در دوزخ بماند.

Ва хадаму ҳашаму уммол ӯ бештари он мазҳаб доштандӣ ки ӯ дошт .

و خدم و حشم و عمال او بیشتر آن مذهب داشتندی که او داشت.

Ва қозиӣӣ буд ба Қум аз дасти соҳиб ки соҳибро дар наску тақво ӯ эътиқодӣ буд росих .

و قاضیئی بود به قم از دست صاحب که صاحب را در نسک و تقوی او اعتقادی بود راسخ.

Ва як як бар хилофи ин аз вай хабар медоданду соҳибро устувор намеомад то аз сқоти аҳли Қуми ду мақбул алқўл гуфтанд ки замони хусумат ки миёни фалону баҳмон буд қозии панҷсад динори ришвати бастад .

و یک یک بر خلاف این از وی خبر میدادند و صاحب را استوار نمی آمد تا از ثقات اهل قم دو مقبول القول گفتند که زمان خصومت که میان فلان و بهمان بود قاضی پانصد دینار رشوت بستد.

Соҳибро азим мстнкр омад ба ду ваҷҳи яке аз касрати ришвату дувум аз далерӣ ва бе диёнатии қозӣ .

صاحب را عظیم مستنکر آمد به دو وجه یکی از کثرت رشوت و دوم از دلیری و بی دیانتی قاضی.

Ҳолеи қалам бар гирифт ва бинвишт :

حالی قلم بر گرفت و بنوشت:

Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими аиҳо алқозии бқми қади ъзлноки Фқм

بسم الله الرحمن الرحیم ایها القاضی بقم قد عزلناک فقم

Ва фузало донанд ва блғо шиносанд ки ин калимот дар боби эҷозу фасоҳат чаҳ мартаба дорад . Лои ҷурм аз он рӯзи бози ин калимаро блғоу Фсҳо бар дилҳо ҳаме нависанд ва бар ҷонҳо ҳаме нигоранд .

و فضلا دانند و بلغا شناسند که این کلمات در باب ایجاز و فصاحت چه مرتبه دارد. لا جرم از آن روز باز این کلمه را بلغا و فصحا بر دلها همی نویسند و بر جانها همی نگارند.