Аммо дар рӯзгори мо ҳам аз хлФоء банӣ аббоси ибни алмстзҳри алмстршди биллоҳи амӣралмуъминӣни таййиби аллоҳи турбатау рафъи фии алҷанони ртбтаҳ аз шаҳри Бағдод хурӯҷ кард бо лашкарии оростау таҷаммулии перостау хазинае бешумору силаҳӣ бисёр мтўҷҳои илои хуросони бсбби астзодтӣ ки аз султони олам санҷар дошт ва он саноати асҳоби ағроз буду тмўиаҳу тазвири аҳли шар ки бидонҷо расонида буданд .

اما در روزگار ما هم از خلفاء بنی عباس ابن المستظهر المسترشد بالله امیرالمؤمنین طیب الله تربته و رفع فی الجنان رتبته از شهر بغداد خروج کرد با لشکری آراسته و تجملی پیراسته و خزینه‌ای بی‌شمار و سلاحی بسیار متوجها الی خراسان بسبب استزادتی که از سلطان عالم سنجر داشت و آن صناعت اصحاب اغراض بود و تمویه و تزویر اهل شر که بدانجا رسانیده بودند.

Чун ба Кирмоншоҳон расед рӯзи одинаи хутба Эй кард ки дар фасоҳат аз зрўаҳи авҷи офтоб дар гузашта буд ва ба миннатҳои арш ва алӣин расед . Дар асноءи ин хутба аз баси дилтангӣу ғояти ноумедӣ шикоятӣ кард аз оли салҷуқ ки Фсҳоءи арабу блғоءи аҷам инсоф бидоданд ки баъд аз саҳобаи набии ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин ки тломзаҳи нуқта набувват буданду шореҳи калимоти ҷавомеъи алкулами ҳеҷ каси фаслии бад-ӣни ҷзолту фасоҳат назм надода буд .

چون به کرمانشاهان رسید روز آدینه خطبه‌ای کرد که در فصاحت از ذروهٔ اوج آفتاب در گذشته بود و به منتهای عرش و علیین رسید. در اثناء این خطبه از بس دلتنگی و غایت ناامیدی شکایتی کرد از آل سلجوق که فصحاء عرب و بلغاء عجم انصاف بدادند که بعد از صحابهٔ نبی رضوان الله علیهم اجمعین که تلامذهٔ نقطهٔ نبوت بودند و شارح کلمات جوامع الکلم هیچ کس فصلی بدین جزالت و فصاحت نظم نداده بود.

Қоли амири алмؤмнини алмстршди биллоҳ : Фўзнои амўрнои илои оли салҷуқи Фбрзўои ълинои Фтоли алайҳими аломди Фқсти қлўбҳм ва касӣр манеҳам Фосқўн .

قال امیر المؤمنین المسترشد بالله: فوضنا امورنا الی آل سلجوق فبرزوا علینا فطال علیهم الامد فقست قلوبهم و کثیر منهم فاسقون.

намегуяд корҳои хеш ба оли салҷуқ боз гузоштем . Пас бар мо берун омаданду рӯзгор бар эшон баромаду сиёҳ ва сахт шуд дилҳои эшон ва аз эшон бештари Фосқоннд яъне гардан кашиданд аз фармонҳои мо дар дайну мусулмонӣ .

می‌گوید کار های خویش به آل سلجوق باز گذاشتیم. پس بر ما بیرون آمدند و روزگار بر ایشان برآمد و سیاه و سخت شد دلهای ایشان و از ایشان بیشتر فاسقانند یعنی گردن کشیدند از فرمانهای ما در دین و مسلمانی.