Агар чаҳ ҳукми ҳаҷа алҳақ умр бидидам аммо надидам ӯро дар аҳкоми нуҷуми ҳеҷ эътиқодӣ ва аз бузургони ҳеҷ кас надидам ва нишнидам ки дар аҳком эътиқодӣ дошт .
اگر چه حکم حجة الحق عمر بدیدم اما ندیدم او را در احکام نجوم هیچ اعتقادی و از بزرگان هیچ کس ندیدم و نشنیدم که در احکام اعتقادی داشت.
Дар зимистони санаи смону хмсмоиаҳ ба шаҳри Марви султон кас фиристод ба хоҷаи бузурги садри аддӣни Муҳамади бен алмзФри раҳмаи аллоҳ ки хоҷаи эмоми умрро бигӯӣ то ихтиёрӣ кунад ки ба шикор рӯем ки андари он чанд рӯзи барф ва борон наёяд .
در زمستان سنهٔ ثمان و خمسمایة به شهر مرو سلطان کس فرستاد به خواجهٔ بزرگ صدر الدین محمد بن المظفر رحمه الله که خواجه امام عمر را بگوی تا اختیاری کند که به شکار رویم که اندر آن چند روز برف و باران نیاید.
Ва хоҷаи эмоми умр дар суҳбати хоҷа буд ва дар сарой ӯ фурӯд омадӣ . Хоҷа кас фиристод ва ӯро бихонаду моҷаро бо вай бигуфт . Бирафт ва ду рӯз дар он карду ихтиёрӣ некӯ кард .
و خواجه امام عمر در صحبت خواجه بود و در سرای او فرود آمدی. خواجه کس فرستاد و او را بخواند و ماجرا با وی بگفت. برفت و دو روز در آن کرد و اختیاری نیکو کرد.
Ва худ бирафт ва бо ихтиёри султонро брншонд .
و خود برفت و با اختیار سلطان را برنشاند.
Ва чун султон бар нишаст ва як бонг замин бирафт абр дар кашид ва бод бархесту барфу дамаи дроистод . Ханда ҳо карданд .
و چون سلطان بر نشست و یک بانگ زمین برفت ابر در کشید و باد برخاست و برف و دمه درایستاد. خندهها کردند.
Султони хост ки бозгардад хоҷа эмом гуфт :
سلطان خواست که بازگردد خواجه امام گفت:
« подшоҳи дил фориғ дорад ки ҳамин соъати абр боз шавад ва дар ин панҷ рӯзи ҳеҷ нам набошад . »
«پادشاه دل فارغ دارد که همین ساعت ابر باز شود و در این پنج روز هیچ نم نباشد.»
Султон баранду абр боз шуд ва дар он панҷ рӯзи ҳеҷ нам набӯду кас абр надид .
سلطان براند و ابر باز شد و در آن پنج روز هیچ نم نبود و کس ابر ندید.
Аҳкоми нуҷум агар чаҳ санъатӣ маърӯфаст эътимодро нишоед ва бояд ки мунаҷҷим дар он эътимод даврӣ накунад ва ҳар ҳукм ки кунад ҳавола бо қазо кунад .
احکام نجوم اگر چه صنعتی معروف است اعتماد را نشاید و باید که منجم در آن اعتماد دوری نکند و هر حکم که کند حواله با قضا کند.