Ин бандаро ъаҷузае буд вилодат ӯ дар бисту ҳаштуми сифри санаи аҳадии ъушрау хмсмоиаҳ буду моҳ бо офтоб буду миёни эшон ҳеҷ баъдӣ набӯд пас саҳми алсъодаҳу саҳми алғиби бад-ӣни иллат ҳар ду бар дараҷаи толеъ афтода буданд .
این بنده را عجوزهای بود ولادت او در بیست و هشتم صفر سنهٔ احدى عشرة و خمسمایة بود و ماه با آفتاب بود و میان ایشان هیچ بعدی نبود پس سهم السعادة و سهمالغیب بدین علت هر دو بر درجهٔ طالع افتاده بودند.
Ва чун син ӯ ба понздаҳ кашид ӯрои илм нуҷум биёмухтам ва дар он бора чунон шуд ки саволҳои мушкил аз ин илми ҷавоб ҳаме гуфту аҳком ӯ ба савоби азими наздик ҳаме омаду мухаддирот рӯй ба вай ниҳоданду савол ҳаме карданд ва ҳар чаҳ гуфт бештар бо қазо баробар афтод .
و چون سن او به پانزده کشید اورا علم نجوم بیاموختم و در آن باره چنان شد که سؤالهای مشکل از این علم جواب همیگفت و احکام او به صواب عظیم نزدیک همیآمد و مخدرات روی به وی نهادند و سؤال همیکردند و هر چه گفت بیشتر با قضا برابر افتاد.
То як рӯзи перзанӣ бар ӯ омад ва гуфт :
تا یک روز پیرزنی بر او آمد و گفت:
« писарӣ аз он ман чаҳор соласт то ба сафараст ва аз ваии ҳеҷ хабар надорам на аз ҳаёт ва на аз мамот бингар то аз зиндагонаст ё мурдагон ? онҷо ки ҳаст маро аз ҳол ӯ огоҳ кун . »
«پسری از آن من چهار سال است تا به سفر است و از وی هیچ خبر ندارم نه از حیات و نه از ممات بنگر تا از زندگان است یا مردگان؟ آنجا که هست مرا از حال او آگاه کن.»
Мунаҷҷим бархест ва иртифоъ бигирифту дараҷаи толеъ дуруст кард ва зоиҷаҳ баркашиду кавокиб собит кард ва нахустин сухан ин бигуфт ки :
منجم برخاست و ارتفاع بگرفت و درجهٔ طالع درست کرد و زایجه برکشید و کواکب ثابت کرد و نخستین سخن این بگفت که:
« писари ту боз омад ! »
«پسر تو باز آمد!»
Перзан тайра шуд ва гуфт :
پیرزن طیره شد و گفت:
« эй фарзанд ! омадан ӯро умед намедорам ! ҳамин қадар бигӯӣ ки зиндааст ё мурда ? »
«ای فرزند! آمدن او را امید نمیدارم! همین قدر بگوی که زنده است یا مرده؟»
Гуфт :
گفت:
« мегӯям ки писарат омад ! бирав ! агар наёмада бошад бози ой то бигӯям ки чунаст . »
«میگویم که پسرت آمد! برو! اگر نیامده باشد باز آی تا بگویم که چون است.»
Перзан ба хона шуд . Писари омада буду бор аз дрозгўш фурӯ мегирифтанд писарро дар канор гирифт .
پیرزن به خانه شد. پسر آمده بود و بار از درازگوش فرو میگرفتند پسر را در کنار گرفت.
Ва ду миқнаа барграфт ва ба наздик ӯ оварад ва гуфт :
و دو مقنعه برگرفت و به نزدیک او آورد و گفت:
« рост гуфтӣ ! писар ман омад . »
«راست گفتی! پسر من آمد.»
Ва бо ҳадяи дуоӣ некӯ кард ӯро . Он шаб чун ба хонаи расидам ва ин хабар бишунидам аз вай савол кардам ки :
و با هدیه دعای نیکو کرد او را. آن شب چون به خانه رسیدم و این خبر بشنیدم از وی سؤال کردم که:
« ба чаҳ далел гуфтӣ ва аз кадоми хона ҳукм кардӣ ? »
«به چه دلیل گفتی و از کدام خانه حکم کردی؟»
Гуфт :
گفت:
« бад-ӣн ҳо нарасида будам . Аммо чун сӯрати толеъ тамом кардам магасӣ дар омад ва бар ҳарфи дараҷа толеъ нишаст . Бад-ӣни иллат бар ботини ман чунон рӯй намӯд ки ин писар расед ва чун бигуфтаму модар ӯ астқсо кард омадан ӯ бар ман чунон муҳаққиқи гашт ки гӯйӣ май байнам ки ӯ бор аз хар фурӯ мегирад . »
«بدینها نرسیده بودم. اما چون صورت طالع تمام کردم مگسی در آمد و بر حرف درجهٔ طالع نشست. بدین علت بر باطن من چنان روی نمود که این پسر رسید و چون بگفتم و مادر او استقصا کرد آمدن او بر من چنان محقق گشت که گویی میبینم که او بار از خر فرو میگیرد.»
Маро маълум шуд ки он ҳамаи саҳми алғиб бар дараҷаи толеъ ҳаме кунад ва ин ҷуз аз онҷо нест .
مرا معلوم شد که آن همه سهمالغیب بر درجهٔ طالع همیکند و این جز از آنجا نیست.