Ҳакими Мӯсилӣ аз табақаи мунаҷҷимон буд дар ншобўру хизмати хоҷаи бузурги низоми алмалик тӯсӣ кардӣ ва дар муҳимоти хоҷа бо ӯ машварат кардӣу раъйу тадбир аз ӯ хостӣ .

حکیم موصلی از طبقهٔ منجمان بود در نشابور و خدمت خواجهٔ بزرگ نظام الملک طوسی کردی و در مهمات خواجه با او مشورت کردی و رأی و تدبیر از او خواستی.

Мӯсилиро чун соли баромаду Фтўри қавии зоҳир шудан гирифту астрхоءи бадан падед омад ва низ сафарҳои дароз натавонист кард аз хоҷаи истеъфои хост то ба ншобўр шавад ва биншинад ва ҳар солии тақвимӣ ва таҳсилӣ мефиристад .

موصلی را چون سال برآمد و فتور قوی ظاهر شدن گرفت و استرخاء بدن پدید آمد و نیز سفرهای دراز نتوانست کرد از خواجه استعفا خواست تا به نشابور شود و بنشیند و هر سالى تقویمی و تحصیلی می‌فرستد.

Ва хоҷа дар домани умру бақоёии зиндагонӣ буд . Гуфт :

و خواجه در دامن عمر و بقایای زندگانی بود. گفت:

« тсиир барон ва бингар ки инҳилоли табиати ман кӣ хоҳад буд ва он қзоءи лобуд ва он ҳукми ногузир дар кадоми таърих нузул хоҳад кард ? »

«تسییر بران و بنگر که انحلال طبیعت من کی خواهد بود و آن قضاء لابد و آن حکم ناگزیر در کدام تاریخ نزول خواهد کرد؟»

Ҳаким Мӯсилӣ гуфт :

حکیم موصلی گفت:

« баъд аз вафоти ман ба шаш моҳ ! »

«بعد از وفات من به شش ماه!»

Хоҷаи асбоби трФиаҳ ӯ бФзўду Мӯсилӣ ба ншобўр шуд ва мураффаҳ бинишаст ва ҳар соли тақвим ва таҳвил мефиристод . Аммо ҳаргоҳ ки касе аз ншобўр ба хоҷа раседӣ нахуст ин пурседӣ ки Мӯсилӣ чунаст ва то хабари саломату ҳаёт вай меёфт хуши табъу хўшдли ҳаме буд .

خواجه اسباب ترفیه او بفزود و موصلى به نشابور شد و مرفه بنشست و هر سال تقویم و تحویل می‌فرستاد. اما هرگاه که کسی از نشابور به خواجه رسیدی نخست این پرسیدی که موصلی چون است و تا خبر سلامت و حیات وی می‌یافت خوش طبع و خوشدل همی بود.

То дар санаи хумсу смонину арбъмоиаҳи ояндае аз ншобўр дар раседу хоҷа аз Мӯсилӣ пурсед . Он кас хизмат кард ва гуфт :

تا در سنهٔ خمس و ثمانین و اربعمایة آینده‌ای از نشابور در رسید و خواجه از موصلی پرسید. آن کس خدمت کرد و گفت:

« садри исломи вориси аъмори бод ! Мӯсилии колбуд холӣ кард . »

«صدر اسلام وارث اعمار باد! موصلی کالبد خالی کرد.»

Гуфт :

گفت:

« кӣ ? »

«کی؟»

Гуфт :

گفت:

« нимаи моҳи рабиъи алаввали ҷон ба садр ислом дод . »

«نیمهٔ ماه ربیع الاول جان به صدر اسلام داد.»

Хоҷаи азим рнҷўрдл шуду бедори гашт ва ба кори худ боз нагиристу авқофро сҷл карду идроротро тўқиъ карду васият нома бинвишту бандагонӣ ки дили фориғӣ ҳосил карда буданд озод карду қарзӣ ки дошт бгзорду онҷо ки даст расед хушнӯд карду хасмонро бҳлии хосту корро мунтазир бинишаст то ки рамазон андар омад ва ба Бағдод бар дасти он ҷамоат шаҳид шуд анори аллоҳи барраонау вусъи алайҳи ризвона .

خواجه عظیم رنجوردل شد و بیدار گشت و به کار خود باز نگریست و اوقاف را سجل کرد و ادرارات را توقیع کرد و وصیت نامه بنوشت و بندگانی که دل فارغی حاصل کرده بودند آزاد کرد و قرضی که داشت بگزارد و آنجا که دست رسید خشنود کرد و خصمان را بحلى خواست و کار را منتظر بنشست تا که رمضان اندر آمد و به بغداد بر دست آن جماعت شهید شد انار الله برهانه و وسع علیه رضوانه.

Аммо чун толеъи мавлуди расадӣу кадхудоӣу ҳилоҷи дуруст буду мунаҷҷими ҳозиқу фозили он ҳукм ҳар оина рост омаду ҳўи аълам .

اما چون طالع مولود رصدی و کدخدای و هیلاج درست بود و منجم حاذق و فاضل آن حکم هر آینه راست آمد و هو اعلم.