Малики хоқонён дар замони султони Хизри бен иброҳӣми азим тароватӣ дошту шигарфи сиёсатӣу мҳобтӣ ки беш аз он набӯд . Ва ӯ подшоҳи хирадманду одилу малики орой буд . Моўроءи алнҳру туркистон ӯро мусаллам буд ва аз ҷониби хуросон ӯро фароғатии тамому хешӣу дӯстӣу аҳду васиқати барқарор ва аз ҷумлаи таҷаммули малик ӯ яке он буд ки чун барнишастӣ ба ҷузи дигари силаҳи ҳафтсад гурзи заррину симини пеши асб ӯ ббрдндӣ .

ملک خاقانیان در زمان سلطان خضر بن ابراهیم عظیم طراوتی داشت و شگرف سیاستی و مهابتی که بیش از آن نبود. و او پادشاه خردمند و عادل و ملک آرای بود. ماوراء النهر و ترکستان او را مسلم بود و از جانب خراسان او را فراغتی تمام و خویشی و دوستی و عهد و وثیقت برقرار و از جمله تجمل ملک او یکی آن بود که چون برنشستی به جز دیگر سلاح هفتصد گرز زرین و سیمین پیش اسب او ببردندی.

Ва шоърдўсти азим буд . Устоди рашидӣу амири ъмъқу наҷибии фарғонӣу наҷҷори соғрҷӣу алии бонизӣу писари дрғўшу писари Исфаройинӣу алии сипеҳрӣ дар хизмат ӯ слтҳоӣ гарон ёфтанд ва ташрифҳои шигарф ситаданд . Ва амири ъмъқи амири алшъроء буд ва аз он давлати ҳаззии тамоми гирифтау таҷаммулӣ қавӣ ёфта чун ғуломони тарку канизакони хубу асбони роҳвор ва сохтҳои зар ва ҷомҳои фахриу нотиқу сомити фаровон . Ва дар маҷлиси подшоҳи азими муҳтарам буд ба зарурати дигари шуъароро хизмат ӯ ҳаме боист кардан . Ва аз устоди рашидии ҳамон тамаъ медошт ки аз дигарон ва вафо намешуд .

و شاعردوست عظیم بود. استاد رشیدی و امیر عمعق و نجیبی فرغانی و نجار ساغرجی و علی بانیذی و پسر درغوش و پسر اسفراینی و علی سپهری در خدمت او صلتهای گران یافتند و تشریفهای شگرف ستدند. و امیر عمعق امیر الشعراء بود و از آن دولت حظی تمام گرفته و تجملی قوی یافته چون غلامان ترک و کنیزکان خوب و اسبان راهوار و ساختهای زر و جامهای فاخر و ناطق و صامت فراوان. و در مجلس پادشاه عظیم محترم بود به ضرورت دیگر شعرا را خدمت او همی بایست کردن. و از استاد رشیدی همان طمع می‌داشت که از دیگران و وفا نمی‌شد.

Агар чаҳ рашидии ҷавон буд аммо олам буд дар он саноат . Сетии зайнаби мамдуҳа ӯ буду ҳамагии ҳарами Хизри хон дар фармон ӯ буд ва ба наздики подшоҳи қрбтӣ тамом дошт . Рашидӣ ӯро бстўдӣу тақрири фазл ӯ кардӣ то кори рашидӣ боло гирифту Сайид алшъроӣӣ ёфту подшоҳро дар ӯ эътиқодӣ падед омаду слтҳоӣ гарон бахшед .

اگر چه رشیدی جوان بود اما عالم بود در آن صناعت. ستی زینب ممدوحهٔ او بود و همگی حرم خضر خان در فرمان او بود و به نزدیک پادشاه قربتی تمام داشت. رشیدی او را بستودی و تقریر فضل او کردی تا کار رشیدی بالا گرفت و سید الشعرائی یافت و پادشاه را در او اعتقادی پدید آمد و صلتهای گران بخشید.

Рӯзӣ дар ғайбати рашидӣ аз ъмъқ пурсед ки шеъри ъбдолсиди рашидиро чун май бинӣ ? гуфт : шеърӣ ба ғояти неки мнқӣу мнқҳ аммо қадре намакаш дар май бояд .

روزی در غیبت رشیدی از عمعق پرسید که شعر عبدالسید رشیدی را چون می بینی؟ گفت: شعری به غایت نیک منقی و منقح اما قدری نمکش در می‌باید.

На баси рӯзгории баромад ки рашидӣ дар расед ва хизмат карду хост ки биншинад . Подшоҳ ӯро пеш хонд ва ба тзриби чунон ки одат мулӯк аст гуфт :

نه بس روزگاری برآمد که رشیدی در رسید و خدمت کرد و خواست که بنشیند. پادشاه او را پیش خواند و به تضریب چنان که عادت ملوک است گفت:

Амири алшъроءро пурсидам ки шеъри рашидӣ чун аст гуфт некаст аммо бенамакаст бояд ки дар ин маънии байтӣ ду бигӯе .

امیر الشعراء را پرسیدم که شعر رشیدی چون است گفت نیک است اما بی نمک است باید که در این معنی بیتی دو بگویی.

Рашидӣ хизмат кард ва ба ҷой хеш омад ва бинишаст ва бар бдиҳаҳи ин қитъа бигуфт :

رشیدی خدمت کرد و به جای خویش آمد و بنشست و بر بدیهه این قطعه بگفت:

Чун арза кард подшоҳро азим хуш омад . Ва дар мовароуннаҳри одат ва расмаст ки дар маҷлиси подшоҳу дигари маҷолиси зару сим дар тибқҳо ба нақл бунаанд ва онро сими тоқо ё ҷуфт хонанд ва дар маҷлиси Хизри хони бахш [ро ] чаҳор тибқи зари сурхи бнҳодндӣ дар ҳар яке дивист ва панҷоҳ динор ва он ба мушти ббхшидӣ .

چون عرضه کرد پادشاه را عظیم خوش آمد. و در ماوراءالنهر عادت و رسم است که در مجلس پادشاه و دیگر مجالس زر و سیم در طبقها به نقل بنهند و آن را سیم طاقا یا جفت خوانند و در مجلس خضر خان بخش [را] چهار طبق زر سرخ بنهادندی در هر یکی دویست و پنجاه دینار و آن به مشت ببخشیدی.

Ин рӯзи чаҳор тибқи рашидиро фармуд . Ва ҳурматии тамом падед омаду маърӯфи гашт зеро ки чунон ки мамдуҳ ба шеъри неки шоир маърӯф шавад шоир ба салаи гарони подшоҳ маърӯф шавад ки ин ду маънии мтлозмоннд .

این روز چهار طبق رشیدی را فرمود. و حرمتی تمام پدید آمد و معروف گشت زیرا که چنان که ممدوح به شعر نیک شاعر معروف شود شاعر به صلهٔ گران پادشاه معروف شود که این دو معنی متلازمانند.