Пас подшоҳро аз шоири нек чора нест ки бқоءи исм ӯро тартиб кунаду зикр ӯро дар дўоўину дафотир мусбат гирданд зеро ки чун подшоҳ ба амре ки ногузираст маъмур шавад аз лашкару ганҷу хазина ӯ осор намонаду ном ӯ ба сабаби шеъри шоирон ҷовид бимонад .

پس پادشاه را از شاعر نیک چاره نیست که بقاء اسم او را ترتیب کند و ذکر او را در دواوین و دفاتر مثبت گرداند زیرا که چون پادشاه به امری که ناگزیر است مأمور شود از لشکر و گنج و خزینهٔ او آثار نماند و نام او به سبب شعر شاعران جاوید بماند.

Шарифи муҷалладӣ гургоне гуяд :

شریف مجلدی گرگانی گوید:

Ва асомии мулӯки асру содоти замон ба назми роӣъу шеъри шоӣъи ин ҷамоат боқӣаст .

و اسامی ملوک عصر و سادات زمان به نظم رائع و شعر شائع این جماعت باقی است.

Чунон ки асомии оли сомон ба устоди абӯи Абдуллоҳи ҷаъфари бен Муҳамади алрўдкӣу абўолъбоси алрбнҷнӣу Абуалмисли албхорӣу абӯи асҳқи ҷӯйборӣу Абулҳасани оғҷӣу тҳоўӣу хбозии Найшобӯрӣу абӯи алҳсни алксоӣӣ .

چنان که اسامی آل سامان به استاد ابو عبدالله جعفر بن محمد الرودکی و ابوالعباس الربنجنی و ابوالمثل البخاری و ابو اسحق جویباری و ابوالحسن آغجی و طحاوی و خبازی نیشابوری و ابو الحسن الکسائی.

Аммо асомии мулӯки оли Носириддин боқӣ монад ба амсоли унсурӣу ъсҷдӣу фаррухӣу баҳромӣу зайнабӣу бзрҷмҳри Қойинӣу Музаффарӣу маншурӣу манӯчеҳрӣу масъӯдӣу қасори уммӣу Абӯҳанифаи аскоФу рошидӣу абўолФрҷи рунӣу масъӯди саъди салмону Муҳамади Носиру шоҳи бўрҷоу Аҳмади халафу Усмони Мухторӣу мҷдўди алсноӣӣ .

اما اسامی ملوک آل ناصرالدین باقی ماند به امثال عنصری و عسجدی و فرخی و بهرامی و زینبی و بزرجمهر قاینی و مظفری و منشوری و منوچهری و مسعودی و قصار امی و ابوحنیفهٔ اسکاف و راشدی و ابوالفرج رونی و مسعود سعد سلمان و محمد ناصر و شاه بورجا و احمد خلف و عثمان مختاری و مجدود السنائی.

Аммо асомии оли хоқон боқӣ монад ба лؤлؤӣу клобӣу наҷибии фарғонӣу ъмъқи бухорӣу рашидии самарқандӣу наҷҷори соғрҷӣу алии бонизӣу писари дрғўшу алии сипеҳрӣу ҷавҳарӣу суғдӣу писари тешау алии шатранҷӣ .

اما اسامی آل خاقان باقی ماند به لؤلؤِی و کلابی و نجیبی فرغانی و عمعق بخاری و رشیدی سمرقندی و نجار ساغرجی و علی بانیذی و پسر درغوش و علی سپهری و جوهری و سغدی و پسر تیشه و علی شطرنجی.

Аммо асомии оли буйа боқӣ монад ба устоди мантиқӣу киёи ғзоӣрӣу бендор .

اما اسامی آل بویه باقی ماند به استاد منطقی و کیا غضائری و بندار.

Аммо асомии оли салҷуқ боқӣ монад ба фаррухии гургонеу ломъии диҳистонӣу ҷаъфари ҳамадонӣу дрФирўзи фахрӣу бурҳонӣу амири мъзӣу абӯи алмъолии розӣу амиди камолӣу шаҳобӣ .

اما اسامی آل سلجوق باقی ماند به فرخی گرگانی و لامعی دهستانی و جعفر همدانی و درفیروز فخری و برهانی و امیر معزی و ابو المعالی رازی و عمید کمالی و شهابی.

Аммо асомии мулӯки табаристон боқӣ монад ба қамарии гургонеу рофеъии ншобўрӣу кФоӣии ганҷаеу кӯсаи фолӣу пӯри калла .

اما اسامی ملوک طبرستان باقی ماند به قمری گرگانی و رافعی نشابوری و کفائی گنجه‌ای و کوسه فالی و پور کله.

Ва асомии мулӯки ғӯри оли шнсби хулди аллоҳи малакаам боқӣ монад ба Абулқосими рафиъӣу Абубакри ҷавҳарӣу камтарини бандагони Низомии арӯзӣу алии сӯфӣ .

و اسامی ملوک غور آل شنسب خلد الله ملکهم باقی ماند به ابوالقاسم رفیعی و ابوبکر جوهری و کمترین بندگان نظامی عروضی و علی صوفی.

Ва дўоўини ин ҷамоат нотиқаст ба камолу ҷамолу олату ъдту адлу базлу аслу фазлу ройу тадбиру таъӣду таъсири ин подшоҳони мозӣа ва ин меҳтарони холӣаи нури аллоҳи мзоҷъҳму вусъи алайҳими мўозъҳм .

و دواوین این جماعت ناطق است به کمال و جمال و آلت و عدت و عدل و بذل و اصل و فضل و رای و تدبیر و تأیید و تأثیر این پادشاهان ماضیه و این مهتران خالیه نور الله مضاجعهم و وسع علیهم مواضعهم.

Басои меҳтарон ки неъмат подшоҳон хӯрданд ва бахшишҳои гарон карданд ва бар ин шъроء мФлқ супурданд ки имрӯз аз эшон осор нест ва аз хадаму ҳашами эшон диёр нау басои кӯшкҳои мунаққаш ва боғҳои дилкаш ки банно карданд ва биёростанд ки имрӯз бо замин ҳамвор гаштааст ва бо мФозоту аўдиаҳи баробар шуда .

بسا مهتران که نعمت پادشاهان خوردند و بخششهای گران کردند و بر این شعراء مفلق سپردند که امروز از ایشان آثار نیست و از خدم و حشم ایشان دیار نه و بسا کوشکهای منقش و باغهای دلکش که بنا کردند و بیاراستند که امروز با زمین هموار گشته است و با مفازات و اودیه برابر شده.

( мусанниф гуяд )

(مصنف گوید)

Ва худованди олами ълоءи алднёу аддӣни абӯи алии алҳусайн бен алҳусайн ихтиёри амири алмؤмнин ки зндгониши дарози боду чатри давлаташи Мансур ба кин хостан он ду малики шаҳриёри шаҳиду малики ҳамид ба ғазнӣн рафту султони бҳромшоаҳ аз пеш ӯ бирафт . Бар дарди он ду шаҳид ки истихфофҳо карда буданд ва газофҳо гуфта шаҳри ғазнӣнро ғорат фармуду аммороти Маҳмӯдӣу масъӯдӣу иброҳӣмӣ хароб карду мадоеҳи эшон ба зари ҳамеи харид ва дар хазинаи ҳамеи ниҳод . Касро Зуҳра он набӯдӣ ки дар он лашкар ё дар он шаҳри эшонро султон хонду подшоҳи худ аз шоҳнома бар мехонд ончии Абулқосим Фирдавсӣ гуфта буд :

و خداوند عالم علاء الدنیا و الدین ابو علی الحسین بن الحسین اختیار امیر المؤمنین که زندگانیش دراز باد و چتر دولتش منصور به کین خواستن آن دو ملک شهریار شهید و ملک حمید به غزنین رفت و سلطان بهرامشاه از پیش او برفت. بر درد آن دو شهید که استخفافها کرده بودند و گزافها گفته شهر غزنین را غارت فرمود و عمارات محمودی و مسعودی و ابراهیمی خراب کرد و مدایح ایشان به زر همی‌خرید و در خزینه ‌همی‌نهاد. کس را زهرهٔ آن نبودی که در آن لشکر یا در آن شهر ایشان را سلطان خواند و پادشاه خود از شاهنامه بر می‌خواند آنچه ابوالقاسم فردوسی گفته بود:

Ҳамаи худовандон хирад донанд ки ӣнҷои ҳишмат Маҳмӯд намонда буд ҳурмати Фирдавсӣ буду назм ӯ ва агар султони Маҳмӯди дониста будӣ ҳамоно ки он озоди мардро маҳрӯм ва маъюс нагузоштӣ .

همه خداوندان خرد دانند که اینجا حشمت محمود نمانده بود حرمت فردوسی بود و نظم او و اگر سلطان محمود دانسته بودی همانا که آن آزاد مرد را محروم و مأیوس نگذاشتی.