Аммо шоир бояд ки салими алФтраҳи азими алФкраҳи саҳеҳ алтбъ ҷед алрўиаҳи дақиқ алнзр бошад .
اما شاعر باید که سلیم الفطره عظیم الفکره صحیح الطبع جید الرویه دقیق النظر باشد.
Дар анвоъи улӯм мутанаввиъ бошад ва дар атрофи русуми мсттрФ зеро чунон ки шеър дар ҳар илмӣ ба кор ҳаме шавад ҳар илмӣ дар шеър ба кор ҳаме шавад .
در انواع علوم متنوع باشد و در اطراف رسوم مستطرف زیرا چنان که شعر در هر علمی به کار همیشود هر علمی در شعر به کار همیشود.
Ва шоир бояд ки дар маҷлиси муҳоварати хўшгўӣ буд ва дар маҷлиси муоширати хушруӣ .
و شاعر باید که در مجلس محاورت خوشگوی بود و در مجلس معاشرت خوشروی.
Ва бояд ки шеър ӯ бидон дараҷа расида бошад ки дар саҳифаи рӯзгор мстўр бошад ва бар алснаҳи аҳрори мқрўء , бар сФоӣни бинависад ва дар мадоин бихонанд ки ҳаззи аўФру қисми афзал аз шеъри бқоء исмаст ва то мстўр ва мқрўء набошад ин маънӣ ба ҳосил наёяд ва чун шеъри бад-ӣн дараҷа набошад таъсир ӯро асар набӯду пеш аз худованди худ бимирад ва чун ӯро дар бқоءи хеш асарӣ нест дар бқоءи исми дайгарӣ чаҳ асар бошад .
و باید که شعر او بدان درجه رسیده باشد که در صحیفهٔ روزگار مسطور باشد و بر السنهٔ احرار مقروء، بر سفائن بنویسد و در مدائن بخوانند که حظ اوفر و قسم افضل از شعر بقاء اسم است و تا مسطور و مقروء نباشد این معنی به حاصل نیاید و چون شعر بدین درجه نباشد تأثیر او را اثر نبود و پیش از خداوند خود بمیرد و چون او را در بقاء خویش اثری نیست در بقاء اسم دیگری چه اثر باشد.
Аммо шоири бад-ӣн дараҷа нарасад ало ки дар унфувони шабоб ва дар рӯзгори ҷавонии бист ҳазор байт аз ашъори мутақаддимон ёд гирад ва даҳ ҳазор калима аз осори мтأхрони пеш чашм кунаду пайвастаи дўоўини устодон ҳаме хонду ёд ҳаме гирад ки даромад ва берун шуд эшон аз мзоиқу дқоӣқи сухан бар чаҳ ваҷҳ бӯдааст то туруқу анвоъи шеър дар табъ ӯ мртсм шаваду айбу ҳунари шеър бар саҳифаи хирад ӯ мунаққаш гардад то суханаш рӯй дар тараққӣ дораду табъаш ба ҷониб улувва майл кунад .
اما شاعر بدین درجه نرسد الا که در عنفوان شباب و در روزگار جوانی بیست هزار بیت از اشعار متقدمان یاد گیرد و ده هزار کلمه از آثار متأخران پیش چشم کند و پیوسته دواوین استادان همیخواند و یاد همیگیرد که درآمد و بیرون شد ایشان از مضایق و دقائق سخن بر چه وجه بوده است تا طرق و انواع شعر در طبع او مرتسم شود و عیب و هنر شعر بر صحیفهٔ خرد او منقش گردد تا سخنش روی در ترقی دارد و طبعش به جانب علو میل کند.
Ҳар киро табъ дар назми шеър росих шуду суханаши ҳамвори гашт рӯй ба илми шеъри орад ва арӯз бихонаду гирди тасонифи устоди Абулҳасани алсрхсӣ албҳромӣ гардад чун ғояи алърўзину канзи алқоФиаҳ ,у нақди маъонӣу нақди алфозу срқоту троҷму анвоъи ин улӯм бихонад бар устодӣ ки он донад то номи устодиро сазовор шаваду исм ӯ дар саҳифаи рӯзгор падед ояд чунон ки асомии дигари устодон ки номҳои эшон ёд кардем то ончӣ аз махдум ва мамдуҳ бастанд ҳақ он битавонад гузорад дар бқоءи исм .
هر که را طبع در نظم شعر راسخ شد و سخنش هموار گشت روی به علم شعر آرد و عروض بخواند و گرد تصانیف استاد ابوالحسن السرخسی البهرامی گردد چون غایة العروضین و کنز القافیه، و نقد معانی و نقد الفاظ و سرقات و تراجم و انواع این علوم بخواند بر استادی که آن داند تا نام استادی را سزاوار شود و اسم او در صحیفهٔ روزگار پدید آید چنان که اسامی دیگر استادان که نامهای ایشان یاد کردیم تا آنچه از مخدوم و ممدوح بستاند حق آن بتواند گزارد در بقاء اسم.
Ва аммо бар подшоҳ воҷибаст ки чунин шоирро тарбият кунад то дар хизмат ӯ падедор ояду ном ӯ аз мадҳат ӯ ҳувайдо шавад .
و اما بر پادشاه واجب است که چنین شاعر را تربیت کند تا در خدمت او پدیدار آید و نام او از مدحت او هویدا شود.
Аммо агар аз ин дараҷа кам бошад нишоед бадви сими зоӣъ кардан ва ба шеър ӯ илтифоти намӯдани хосса ки пер буд ва дар ин боб тафаҳҳус кардаам дар кули олам аз шоири пер бадтар наёфтаам ва ҳеҷ сими зоӣътар аз он нест ки ба вай диҳанд , ноҷавонмардӣ ки ба панҷоҳ сол надониста бошад ки ончии ман ҳаме гӯям бадаст кӣ бихоҳад донистан ?
اما اگر از این درجه کم باشد نشاید بدو سیم ضائع کردن و به شعر او التفات نمودن خاصه که پیر بود و در این باب تفحص کردهام در کل عالم از شاعر پیر بدتر نیافتهام و هیچ سیم ضائعتر از آن نیست که به وی دهند، ناجوانمردی که به پنجاه سال ندانسته باشد که آنچه من همی گویم بد است کی بخواهد دانستن؟
Аммо агар ҷавонӣ буд ки табъ рост дорад агар чаҳ шеъраш нек набошад умед буд ки нек шавад ва дар шариъати озодагии тарбият ӯ воҷиб бошаду таъаҳҳуд ӯ фаризау тафаққуд ӯ лозим .
اما اگر جوانی بود که طبع راست دارد اگر چه شعرش نیک نباشد امید بود که نیک شود و در شریعت آزادگی تربیت او واجب باشد و تعهد او فریضه و تفقد او لازم.
Аммо дар хизмати подшоҳи ҳеҷ беҳтар аз бдиҳаҳ гуфтан нест ки ба бдиҳаҳи табъи подшоҳ хуррам шавад ва маҷлисҳо барафрӯзаду шоир ба мақсӯд расад ва он иқбол ки рӯдакӣ дар ол сомон дид ба бдиҳаҳи гуфтану зуди шеърии кас надидааст .
اما در خدمت پادشاه هیچ بهتر از بدیهه گفتن نیست که به بدیهه طبع پادشاه خرم شود و مجلسها برافروزد و شاعر به مقصود رسد و آن اقبال که رودکی در آل سامان دید به بدیهه گفتن و زود شعری کس ندیده است.