Оли салҷуқи ҳамаи шеър дӯст буданд аммо ҳеҷ кас ба шеъри дӯститар аз тғоншоаҳи бен алб Арсалон набӯду муҳоварату муошират ӯ ҳама бо шуъаро буду надимон ӯ ҳама шуъаро буданд . Чун амири абӯи Абдуллоҳи қршӣу Абубакри азрақӣу АбуМансури боЮсуф ва шуҷоъӣ насӯйу Аҳмади бадеҳӣу ҳақиқӣу насимӣ ва инҳо мураттаб хизмат буданду ояндау раванда бисёр буданд ҳама аз ӯ мрзўқу маҳзуз .
آل سلجوق همه شعر دوست بودند اما هیچ کس به شعر دوستیتر از طغانشاه بن الب ارسلان نبود و محاورت و معاشرت او همه با شعرا بود و ندیمان او همه شعرا بودند. چون امیر ابو عبدالله قرشی و ابوبکر ازرقی و ابومنصور بایوسف و شجاعی نسوی و احمد بدیهی و حقیقی و نسیمی و اینها مرتب خدمت بودند و آینده و رونده بسیار بودند همه از او مرزوق و محظوظ.
Магари рӯзии амир бо Аҳмад бадеҳӣ нарад май бохт ва нарад даҳ ҳазорӣ ба поин кашида буду амири се муҳра дар шаш гоҳ дошту Аҳмади бадеҳии се муҳра дар як гоҳу зарби амирро буд .
مگر روزی امیر با احمد بدیهی نرد میباخت و نرد ده هزاری به پایین کشیده بود و امیر سه مهره در ششگاه داشت و احمد بدیهی سه مهره در یکگاه و ضربْ امیر را بود.
Эҳтиёт ҳо карду биндохт то се шаш занад , се як баромад . Азим тайра шуд ва аз табъ бирафту ҷои он буд ва он ғазаб ба дараҷа Эй кашид ки ҳар соъати даст ба теғ мекарду надимон чун барг бар дарахт ҳаме ларзиданд ки подшоҳ буду кӯдак буду мқмўр ба чунон захмӣ .
احتیاطها کرد و بینداخت تا سهشش زند، سهیک برآمد. عظیم طیره شد و از طبع برفت و جای آن بود و آن غضب به درجهای کشید که هر ساعت دست به تیغ میکرد و ندیمان چون برگ بر درخت همیلرزیدند که پادشاه بود و کودک بود و مقمور به چنان زخمی.
Абубакр азрақӣ бархест ва ба наздик мутрибон шуд ва ин дубайтии бозхонд :
ابوبکر ازرقی برخاست و به نزدیک مطربان شد و این دوبیتی بازخواند:
Гар шоҳи се шаш хости се як захм афтод
گر شاه سهشش خواست سهیک زخم افتاد
То занн набарӣ ки къбтин дод надод
تا ظن نبری که کعبتین داد نداد
Он захм ки кард рои шоҳаншаҳи ёд
آن زخم که کرد رای شاهنشه یاد
Дар хизмати шоҳ , рӯй бар хоки ниҳод
در خدمت شاه، روی بر خاک نهاد
БоМансури боЮсуф дар санаи тсъу хмсмоиаҳ ки ман ба Ҳироти афтодами маро ҳикоят кард ки амири тғоншоаҳи бад-ӣни дубайтии чунон бонишот омаду хуши табъи гашт ки бар чашмҳои азрақӣ бӯса доду зари хости панҷсад динор ва дар даҳон ӯ мекард то як дурусти монда буд ва ба нишот андар омад ва бахшиш кард . Сабаби он ҳамаи як дубайтӣ буд .
بامنصور بایوسف در سنهٔ تسع و خمسمایة که من به هرات افتادم مرا حکایت کرد که امیر طغانشاه بدین دوبیتی چنان بانشاط آمد و خوشطبع گشت که بر چشمهای ازرقی بوسه داد و زر خواست پانصد دینار و در دهان او میکرد تا یک درست مانده بود و به نشاط اندر آمد و بخشش کرد. سبب آن همه یک دوبیتی بود.
Эзади табораку таъолӣ бар ҳар ду раҳмат кунод бмнаҳу карама .
ایزد تبارک و تعالی بر هر دو رحمت کناد بمنه و کرمه.