Фазли бен яҳёи бармакиро бар сина қадре брс падед омад .

فضل بن یحیی برمکی را بر سینه قدری برص پدید آمد.

Азим ранҷур шуду гармоба рафтан ба шаби андохт то касе бар он матлаъ нашавад .

عظیم رنجور شد و گرمابه رفتن به شب انداخت تا کسی بر آن مطلع نشود.

Пас надимонро ҷамъ кард ва гуфт :

پس ندیمان را جمع کرد و گفت:

« имрӯз дар Ироқу хуросону шому порси кадоми табибро ҳозиқ тар медонанду бад-ӣни маънӣ ки машҳуртараст ? »

«امروز در عراق و خراسان و شام و پارس کدام طبیب را حاذق‌تر می‌دانند و بدین معنی که مشهورتر است؟»

Гуфтанд :

گفتند:

« ҷослиқи порс ! »

«جاثلیق پارس!»

Ба Широз кас фиристоду ҳакими ҷослиқро аз порс ба Бағдод оварад ва бо ӯ ба сар бинишаст ва бар сиблат имтиҳон гуфт :

به شیراز کس فرستاد و حکیم جاثلیق را از پارس به بغداد آورد و با او به سر بنشست و بر سبیل امتحان گفت:

« маро дар пой Фтўрӣ мебошад , тадбири муъолиҷати ҳаме бояд кард ! »

«مرا در پای فتوری می‌باشد، تدبیر معالجت همی باید کرد!»

[ ҳаким ҷослиқ гуфт ] :

[حکیم جاثلیق گفت]:

« аз кули лабанӣоту тршиҳои парҳез бояд кардану ғизои нухуди об бояд хӯрдан ба гӯшти мокиёни як солау ҳалвои зардаи мурғро ба ангабин бояд кардан ва аз он хӯрдан . Чун тартиби ин ғизои тамоми низоми пазиради ман тадбири адвияи бикунам . »

«از کل لبنیات و ترشیها پرهیز باید کردن و غذا نخود آب باید خوردن به گوشت ماکیان یک ساله و حلوا زردهٔ مرغ را به انگبین باید کردن و از آن خوردن. چون ترتیب این غذا تمام نظام پذیرد من تدبیر ادویه بکنم.»

Фазл гуфт :

فضل گفت:

« чунин кунам . »

«چنین کنم.»

Пас фазл бар одати он шаб аз ҳама чизҳо бихӯраду зирбои мъқд сохта буданд ҳама ба кор дошт ва аз кўомху рўосири ҳеҷ эҳтироз накард .

پس فضل بر عادت آن شب از همه چیزها بخورد و زیربای معقد ساخته بودند همه به کار داشت و از کوامخ و رواصیر هیچ احتراز نکرد.

Дигари рӯз ҷослиқ биёмаду қорўраҳи бхўосту бнгрист .

دیگر روز جاثلیق بیامد و قاروره بخواست و بنگریست.

Рӯйиш бар афрӯхт ва гуфт :

رویش بر افروخت و گفت:

« ман ин муъолиҷат натавонам кард ! туро аз тршиҳо ва лабанӣот наҳй кардаам , ту зирбои хурӣ ва аз комау анбҷот парҳез накунӣ ! муъолиҷат мувофиқ науфтад . »

«من این معالجت نتوانم کرد! تو را از ترشیها و لبنیات نهی کرده‌ام، تو زیربای خوری و از کامه و انبجات پرهیز نکنی! معالجت موافق نیفتد.»

Пас фазли бен яҳё бар ҳадсу ҳзоқти он бузург офарин карду иллати хеш бо ӯ дар миёни ниҳод ва гуфт :

پس فضل بن یحیی بر حدس و حذاقت آن بزرگ آفرین کرد و علت خویش با او در میان نهاد و گفت:

« туро бад-ӣн муҳим хондам ва ин имтиҳонӣ буд ки кардам . »

«تو را بدین مهم خواندم و این امتحانی بود که کردم.»

Ҷослиқи даст ба муъолиҷати бараду ончии дарин боб буд бикрад .

جاثلیق دست به معالجت برد و آنچه درین باب بود بکرد.

Рӯзгории баромади ҳеҷ фоида надошту ҳакими ҷослиқ бар хеши ҳамеи печид ки ин чандон кор набӯд ва чандин бикашед .

روزگاری برآمد هیچ فایده نداشت و حکیم جاثلیق بر خویش همی پیچید که این چندان کار نبود و چندین بکشید.

То рӯзӣ бо фазли бен яҳё нишаста буд гуфт :

تا روزی با فضل بن یحیی نشسته بود گفت:

« эй худованди бузургвор ! ончии муъолиҷат буд кардам ҳеҷ асар накард магари падар аз ту нохушнӯдаст падарро хушнӯд кун то ман ин иллат аз ту бабрам . »

«ای خداوند بزرگوار! آنچه معالجت بود کردم هیچ اثر نکرد مگر پدر از تو ناخشنود است پدر را خشنود کن تا من این علت از تو ببرم.»

Фазли он шаб бархест ва ба наздик яҳё рафт ва дар пой ӯ афтоду ризоӣ ӯ баталабед ва он падари пер аз ӯ хушнӯди гашт .

فضل آن شب برخاست و به نزدیک یحیی رفت و در پای او افتاد و رضای او بطلبید و آن پدر پیر از او خشنود گشت.

[у ҷослиқи ӯро ба ҳамон анвоъи муъолиҷат ҳаме кард . Рӯй ба беҳбӯдӣ гузорад ва чанде бар наомад ки шФоء комил ёфт ] .

[و جاثلیق اورا به همان انواع معالجت همی کرد. روی به بهبودی گذارد و چندی بر نیامد که شفاء کامل یافت].

Пас фазл аз ҷослиқ пурсед ки :

پس فضل از جاثلیق پرسید که:

« ту чаҳ донистӣ ки сабаби иллати нохушнӯдӣ падараст ? »

«تو چه دانستی که سبب علت ناخشنودی پدر است؟»

Ҷослиқ гуфт :

جاثلیق گفت:

« ман ҳар мъолҷтӣ ки буд бкрдм суд надошт . Гуфтам ин марди бузурги лагад аз ҷоӣӣ хӯрдааст . Бнгристми ҳеҷ кас наёфтам ки шаб аз ту нохушнӯд ва ба ранҷ хуфтӣ , балки аз сидқоту салоату ташрифоти ту бисёр каси ҳаме осӯдааст , то хабар ёфтам ки падар аз ту бёзрдаҳасту миёни ту ва ӯ нақорӣ ҳаст ман донистам ки аз онаст . Ин алоҷ бкрдм бирафту андешаи ман хато набӯд . »

«من هر معالجتی که بود بکردم سود نداشت. گفتم این مرد بزرگ لگد از جائی خورده است. بنگریستم هیچ کس نیافتم که شب از تو ناخشنود و به رنج خفتی، بلکه از صدقات و صلات و تشریفات تو بسیار کس همی آسوده است، تا خبر یافتم که پدر از تو بیازرده است و میان تو و او نقاری هست من دانستم که از آن است. این علاج بکردم برفت و اندیشهٔ من خطا نبود.»

Ва баъд аз он фазли бен яҳёи ҷослиқро тавонгар кард ва ба порс фиристод .

و بعد از آن فضل بن یحیى جاثلیق را توانگر کرد و به پارس فرستاد.