Соҳиби комили алсноъаҳи табиби ъздолдўлаҳ буд ба порс ба шаҳри Широз .

صاحب کامل الصناعة طبیب عضدالدوله بود به پارس به شهر شیراز.

Ва дар он шаҳри ҳмолӣ буд ки чаҳорсад ман ва панҷсад ман бор бар пушт гирифтӣ , ва ҳар панҷ шаш моҳи он ҳмолро дард сар гирифтӣ ва беқарор шудӣ ва даҳ понздаҳи шбонрўз ҳамчунон бимонадӣ .

و در آن شهر حمالی بود که چهارصد من و پانصد من بار بر پشت گرفتی، و هر پنج شش ماه آن حمال را درد سر گرفتی و بی قرار شدی و ده پانزده شبانروز همچنان بماندى.

Як бор ӯро он дарди сари гирифта буд ва ҳафт ҳашт рӯз бар омада ва чанд бор ният карда буд ки хештанро бикашад .

یک بار او را آن درد سر گرفته بود و هفت هشت روز بر آمده و چند بار نیت کرده بود که خویشتن را بکشد.

Охири иттифоқ чунон афтод ки он табиби бузурги рӯзӣ ба дар хонаи он ҳмол бигузашт . Бародарони ҳмоли пеш ӯ давиданд ва хизмат карданд ва ӯро ба худои ъзу ҷл савганд доданду аҳволи бародару дарди сар ӯ ба табиб бигуфтанд .

آخر اتفاق چنان افتاد که آن طبیب بزرگ روزی به در خانهٔ آن حمال بگذشت. برادران حمال پیش او دویدند و خدمت کردند و او را به خدای عز و جل سوگند دادند و احوال برادر و درد سر او به طبیب بگفتند.

Табиб гуфт :

طبیب گفت:

« ӯро ба ман нмоӣид ! »

«او را به من نمائید!»

Пас он ҳмолро пеш ӯ бурданд . Чун бидидаш мардии шигарфу қавии ҳайкалу ҷуфтии кафш дар пой карда ки ҳар пои манӣ ва ним буд ба санг .

پس آن حمال را پیش او بردند. چون بدیدش مردی شگرف و قوی هیکل و جفتی کفش در پای کرده که هر پای منی و نیم بود به سنگ.

Пас набз ӯ бидиду тФсраҳи бхўост . Гуфт :

پس نبض او بدید و تفسره بخواست. گفت:

« ӯро бо ман ба саҳро оред ! »

«او را با من به صحرا آرید!»

Чунон карданд . Чун ба саҳро шуданд табиби ғуломи хешро гуфт :

چنان کردند. چون به صحرا شدند طبیب غلام خویش را گفت:

« дастори ҳмол аз сараши фурӯи гир ва дар гардан ӯ кун ва бисёр битоб . »

«دستار حمال از سرش فرو گیر و در گردن او کن و بسیار بتاب.»

Пас ғуломи дигарро гуфт :

پس غلام دیگر را گفت:

« кафш ӯ аз пой берун куну тоӣии бист бар сараши зан . »

«کفش او از پای بیرون کن و تائی بیست بر سرش زن.»

Ғулом чунон кард . Фарзандон ӯ ба фарёд омаданд аммо табиби муҳташаму муҳтарам буд ҳеҷ наметавонистанд кард .

غلام چنان کرد. فرزندان او به فریاد آمدند اما طبیب محتشم و محترم بود هیچ نمی‌توانستند کرد.

Пас ғуломро гуфт ки :

پس غلام را گفت که:

« он дастор ки дар гардан ӯ тофта Эй бигир ва бар асб ман нишин ва ӯро бо худ кашони ҳамеи давон . »

«آن دستار که در گردن او تافته‌ای بگیر و بر اسب من نشین و او را با خود کشان همی دوان.»

Ғулом ҳамчунон кард ва ӯро дар он саҳро бисёр бдўонид . Чунон ки хӯн аз бинӣ ӯ бикшод , ва гуфт :

غلام همچنان کرد و او را در آن صحرا بسیار بدوانید. چنان که خون از بینی او بگشاد، و گفت:

« акнӯн рҳокн ! »

«اکنون رهاکن!»

Бгзошт , ва он хӯн ҳаме рафт гандатар аз мурдор . Он мард дар миёни ҳамин ръоФ дар хоб шуду дрмснгии сесад хӯн аз бинӣ ӯ бирафту бози истод . Пас ӯро бар гирифтанд ва ба хона овараданд . Аз хоб дар наомаду шбонрўзӣ хуфта бимонад . Ва он дарди сар ӯ бирафт ва ба муолиҷа муҳтоҷ науфтод ва мъоўдт накард .

بگذاشت، و آن خون همی‌رفت گنده‌تر از مردار. آن مرد در میان همین رعاف در خواب شد و درمسنگی سیصد خون از بینی او برفت و باز ایستاد. پس او را بر گرفتند و به خانه آوردند. از خواب در نیامد و شبانروزی خفته بماند. و آن درد سر او برفت و به معالجه محتاج نیفتاد و معاودت نکرد.

Ъздолдўлаҳ ӯро аз кайфияти он муъолиҷат пурсед .

عضدالدوله او را از کیفیت آن معالجت پرسید.

Гуфт :

گفت:

« эй подшоҳ ! он хӯн на модтӣ буд дар димоғ ки ба ёраи Фиқро фурӯд омадӣ . Ваҷҳи мъолҷтши ҷуз ин набӯд ки кардам . »

«ای پادشاه! آن خون نه مادتی بود در دماغ که به یارهٔ فیقرا فرود آمدی. وجه معالجتش جز این نبود که کردم.»