Чу виси дилбар аз ромин ҷудо шуд

چو ویس دلبر از رامین جدا شد

Ҳаво ҳамчун даманда аждаҳо шуд

هوا همچون دمنده اژدها شد

Чаҳ барфаш буд ва чаҳ заҳри ҳалоҳил

چه برفش بود و چه زهر هلاهل

Ки дар соъати ҳамеи бФсрди азуи дил

که در ساعت همی بفسرد ازو دل

Сияҳи абрии баромади сафи бпиўст

سیه ابری برآمد صف بپیوست

Даму дидор бинанда фурӯбаст

دم و دیدار بیننده فروبست

Ҳаме зад барфро бар чашм ва бар рӯй

همی زد برف را بر چشم و بر روی

Чунон косимаҳи гаштии пел бо ӯй

چنان کاسیمه گشتی پیل با اوی

Бибаста роҳи ромин бе муҳобо

ببسته راه رامین بی محابا

Чу бандади роҳи киштии мавҷи дарё

چو بندد راه کشتی موج دریا

Таниш дар барф буду дил дар оташ

تنش در برف بود و دل در آتش

Ки бо дилбар чаро шуд тунду саркаш

که با دلبر چرا شد تند و سرکش

Пушаймони гашт аз гуфтор бе бар

پشیمان گشت از گفتار بی بر

зи дидаи сайли марҷони рехт бар бар

ز دیده سیل مرجان ریخت بر بر

Хурӯшии ногаҳон аз вай раҳо шуд

خروشی ناگهان از وی رها شد

Ки гуфтӣ ҷони вай аз тан ҷудо шуд

که گفتی جان وی از تن جدا شد

Аннани Рахшро чун бод бартофт

عنان رخش را چون باد برتافت

Смнбри висро дар роҳ дарёфт

سمنبر ویس را در راه دریافت

Чу мастии биҳш аз Рахш андар афтод

چو مستی بیهش از رخش اندر افتاد

Басони бедилон дар басти фарёд

بسان بیدلان در بست فریاد

Ҳаме гуфт эй санам бар ман бибахшоӣ

همی گفت ای صنم بر من ببخشای

Марои тимор бар тимори мФзоӣ

مرا تیمار بر تیمار مفزای

Гуноҳи ман зи нодонии ду ту шуд

گناه من ز نادانی دو تو شد

Ки нонекӯ ба чашми ман накӯ шуд

که نانیکو به چشم من نکو شد

Ман он зиштӣ ки донистам бкрдм

من آن زشتی که دانستم بکردم

Дубораи оби худ пешати ббрдм

دوباره آب خود پیشت ببردم

Кунунам нест бо ту чашми дидор

کنونم نیست با تو چشم دیدار

Забонро нест бо ту рои гуфтор

زبان را نیست با تو رای گفتار

Дилам аз шарм ту мастаст гӯйӣ

دلم از شرم تو مستست گویی

Забонамро гиреҳи бастаи сети гӯйӣ

زبانم را گره بسته‌ست گویی

На дар пӯзиши сухани гуфтани тавонам

نه در پوزش سخن گفتن توانم

На бе ту раҳ ба кор хеш донам

نه بی تو ره به کار خویش دانم

Бмондстм кунун бечор ва бе ёр

بماندستم کنون بی چار و بی یار

Дил аз сабру тан аз ороми безор

دل از صبر و تن از آرام بیزار

Забон аз шарми ту хомӯш гашта

زبان از شرم تو خاموش گشته

Равон аз меҳри ту беҳуш гашта

روان از مهر تو بی هوش گشته

Бабрад аз раҳи диламро деви тундӣ

ببرد از ره دلم را دیو تندی

Ба меҳри андар падед оварад кундӣ

به مهر اندر پدید آورد کندی

Кунун гардидам аз карда пушаймон

کنون گردیدم از کرده پشیمان

зи ман тоъати азин пас вази ту фармон

ز من طاعت ازین پس وز تو فرمان

Чунон дилҷӯии фармон бар буми ман

چنان دلجوی فرمان‌بر بُوَم من

Ки пешати камтарини чокари буми ман

که پیشت کمترین چاکر بوم من

Агар кин оварад меҳри марои пеш

اگر کین آورد مهر مرا پیش

Ба ханҷар бар шикофами синаи хеш

به خنجر بر شکافم سینهٔ خویش

Бигирам ман туро дар барфи доман

بگیرم من ترا در برف دامن

Бидорам то на ту Монӣ ва на ман

بدارم تا نه تو مانی و نه من

Маро кас нест ҷузи ту дар ҷаҳон низ

مرا کس نیست جز تو در جهان نیز

Чу ман монда набошам ту ммон низ

چو من مانده نباشم تو ممان نیز

Агар шояд ки ман пешати бимирам

اگر شاید که من پیشت بمیرم

Чаро дар марг домонат нагирам

چرا در مرگ دامانت نگیرم

Ба гоҳ марг ҷӯям чун ту ёрӣ

به گاه مرگ جویم چون تو یاری

Дар он гетӣ ба ҳам хезем борӣ

در آن گیتی به هم خیزیم باری

Ҳар он гоҳе ки чун ту ёр дорам

هر آن گاهی که چون تو یار دارم

Наҳифи роҳи маҳшар хор дорам

نهیب راه محشر خوار دارم

Марои ҳам ту биҳиштии ҳам ту ҳурӣ

مرا هم تو بهشتی هم تو حوری

Ки ҷӯяд дар ҷаҳони зини ҳардуи даврӣ

که جوید در جهان زین هردو دوری

Манам бо ту ту бо ман то ба ҷовид

منم با تو تو با من تا به جاوید

Набарам ҳаргиз аз меҳри ту аўмид

نبرم هرگز از مهر تو اومید

Ҳаме гуфт ин сухани длхстаҳи ромин

همی گفت این سخن دلخسته رامین

Равон аз дида бар , бар равад хунин

روان از دیده بر، بر رود خونین

Суханҳое ки сад бора бигуфтанд

سخنهایی که صد باره بگفتند

Дигар бораи ҳамон аз сар гирифтанд

دگر باره همان از سر گرفتند

Ҷафоҳои куҳанро тоза карданд

جفاهای کهن را تازه کردند

Дигар бора якояк баршумурданд

دگر باره یکایک برشمردند

Бигуфтанд он ҷафо каз ҳам бидиданд

بگفتند آن جفا کز هم بدیدند

Суханҳои ҷафо каз ҳам шуниданд

سخنهای جفا کز هم شنیدند

Дароз оҳанг шуд гуфтори эшон

دراز آهنگ شد گفتار ایشان

Ҷаҳони мондаи шигифт аз кори эшон

جهان مانده شگفت از کار ایشان

Дили виса чу кӯҳӣ буд сангин

دل ویسه چو کوهی بود سنگین

Рахш ҳамчун баҳорӣ буд рангин

رخش همچون بهاری بود رنگین

На аз гуфтори ромин нарм шуд санг

نه از گفتار رامین نرم شد سنگ

На аз сармои баҳораши гашт бе ранг

نه از سرما بهارش گشت بی رنگ

Чу танг омад ба ховари лашкари шом

چو تنگ آمد به خاور لشکر شام

Баромад чун дирафшии пайкари бом

برآمد چون درفشی پیکر بام

Дили ромини з шайдое битарсед

دل رامین ز شیدایی بترسید

Дили висаи зи расвои бтФсид

دل ویسه ز رسوایی بتفسید

Куҷо ромин шудӣ аз ҳиҷри шайдо

کجا رامین شدی از هجر شیدا

Куҷо виса шудӣ аз рӯзи расво

کجا ویسه شدی از روز رسوا

Чу бом омад суханҳо гашти кӯтоҳ

چو بام آمد سخنها گشت کوتاه

Дил гумроҳашон омад сӯии роҳ

دل گمراهشان آمد سوی راه

Ҳмонгаҳи даст якдигар гирифтанд

همانگه دست یکدیگر گرفتند

зи бими душманон дар гўшки рафтанд

ز بیم دشمنان در گوشک رفتند

Дил аз дарду равон аз ғам бишустанд

دل از درد و روان از غم بشستند

Саройу гўшкро дарҳо бибастанд

سرای و گوشک را درها ببستند

зи шодӣ ҳар ду чун гул бар шукуфтанад

ز شادی هر دو چون گل بر شکفتند

Миёни қоқм ва дебо бихуфтанд

میان قاقم و دیبا بخفتند

Ту гуфтӣ осмонии гашти бистар

تو گفتی آسمانی گشت بستر

Дарави он ду смнбр чун ду пайкар

درو آن دو سمنبر چون دو پیکر

Яке тан буд дар бистар ба ду ҷон

یکی تن بود در بستر به دو جان

Чу рухшандаи ду гавҳар дар яке кон

چو رخشنده دو گوهر در یکی کان

Ҳамаи болини пар аз ма буду парвин

همه بالین پر از مه بود و پروین

Ҳамаи бистари пар аз гулнору насрин

همه بستر پر از گلنار و نسرین

з рӯйу мӯии эшон дар шабистон

ز روی و موی ایشان در شبستان

Нгорстони баду хуррами гулистон

نگارستان بُد و خرم گلستان

Ниҳода чун ду дебо рӯй бар рӯй

نهاده چون دو دیبا روی بر روی

Чу ду занҷири мишкӣни мӯӣ бар мӯӣ

چو دو زنجیر مشکین موی بر موی

Чаҳ аз бистар чаҳ зон ду рӯй некӯ

چه از بستر چه زان دو روی نیکو

Ба ҳам бар , хаз ва дебо бӯда даҳ ту

به هم بر، خزّ و دیبا بوده ده تو

Чунин буданд як маи ду ниёзӣ

چنین بودند یک مه دو نیازی

Нёсуданд рӯзу шаби зи бозӣ

نیاسودند روز و شب ز بازی

Ҳамеша рост карда бар нишони тир

همیشه راست کرده بر نشان تیر

Ба ҳам омехта мисли майу шер

به هم آمیخته مثل می و شیر

Гуҳии пари бодаи ҷом зар гирифтанд

گهی پر باده جام زر گرفتند

Гуҳии сарви сеӣ дар барграфтанд

گهی سرو سهی در برگرفتند

Гуҳии кофуру гул бар ҳам ниҳоданд

گهی کافور و گل بر هم نهادند

Гуҳӣ бар риши ҳам марҳам ниҳоданд

گهی بر ریش هم مرهم نهادند

Агарчӣ буд дилҳошони пари озор

اگرچه بود دلهاشان پر آزار

Ба бӯса хостандаш узр бисёр

به بوسه خواستندش عذر بسیار

Нишаста шоҳ бар авранги заррин

نشسته شاه بر اورنگ زرین

Набӯд огаҳи зи кори вису ромин

نبود آگه ز کار ویس و رامین

Надонист ӯ ки ромин дар сароиш

ندانست او که رامین در سرایش

Нишаста рӯзу шаб бо дилрабояш

نشسته روز و شب با دلربایش

Ҳаме бо ӯ хӯрд об аз яке ҷом

همی با او خورد آب از یکی جام

Ба теғи нанги бибридаи сари ном

به تیغ ننگ ببریده سر نام

Бполўдаҳи дил аз андӯҳи даврон

بپالوده دل از اندوه دوران

Бёгндаҳ ба ишқ рӯй ҷонон

بیاگنده به عشق روی جانان

Ба коми хеш дар доми аўФтодаҳ

به کام خویش در دام اوفتاده

Ду гетиро ба як дилбар бидода

دو گیتی را به یک دلبر بداده

Яке моҳаи нишоту неки бахтӣ

یکی ماهه نشاط و نیک بختی

Ббрдии ёдашони шшмоҳаҳи сахтӣ

ببردی یادشان ششماهه سختی

Мабодои ишқ вагар бодои чунин бод

مبادا عشق و گر بادا چنین باد

Ки ёбад ошиқ аз бахт ҷавон дод

که یابد عاشق از بخت جوان داد

Чаҳ хуш бошад чунин ишқ ва чунин ҳол

چه خوش باشد چنین عشق و چنین حال

Гар ояд марди ошиқро чунин фол

گر آید مرد عاشق را چنین فال

Ба ишқи андари чунин бахтӣ бибояд

به عشق اندر چنین بختی بباید

Ки то пас кори ишқ осон барояд

که تا پس کار عشق آسان برآید

Басои рўзо ки ман ишқ озмудам

بسا روزا که من عشق آزمودم

Чунин як рӯзи азу хуррам набудам

چنین یک روز ازو خرم نبودم

Замона зонка буд акнӯн бгштаҳи сет

زمانه زانکه بود اکنون بگشته‌ست

Магари рӯз баяш андари гузаштаи сет

مگر روز بهیش اندر گذشته‌ست