Чу ромини даври гашт аз виси дилбанд

چو رامین دور گشت از ویس دلبند

Нишоту ком азу бибаред пайванд

نشاط و کام ازو ببرید پیوند

Ҳамеша моҳ буд онгоҳ шуд хур

همیشه ماه بود آنگاه شد خور

Чунуи зарду чуну бехоб ва бе хур

چنو زرد و چنو بی خواب و بی خور

Нёсуд аз ҳадису ёди ромин

نیاسود از حدیث و یاد رامین

Нигорин рух ба хӯн карда нигорин

نگارین رخ به خون کرده نگارین

Ба доя гуфт дояи чорае соз

به دایه گفت دایه چاره‌ای ساز

Ки рафтаи ёри бади меҳр , оядам боз

که رفته یار بد مهر، آیدم باز

зи меҳр эй доя бар ҷонам бибахшоӣ

ز مهر ای دایه بر جانم ببخشای

Марои роҳӣ ба васл дӯст бинмоӣ

مرا راهی به وصل دوست بنمای

Ки ман бо ин бало тоқат надорам

که من با این بلا طاقت ندارم

Шикеби дарди ин фурқат надорам

شکیب درد این فرقت ندارم

зи ман бниўши дояи достонам

ز من بنیوش دایه داستانم

Ки чун оби равон бар ту бихонам

که چون آب روان بر تو بخوانم

Бидодам дил ба нодонии зи дастам

بدادم دل به نادانی ز دستم

Кунун аз бедилии гӯйӣ ки мастам

کنون از بیدلی گویی که مستم

Макун зини бедилӣ бар ман маломат

مکن زین بیدلی بر من ملامت

Ки худ бархест аз ҳиҷрами қиёмат

که خود برخاست از هجرم قیامت

Яке оташ биёмад дар ман афтод

یکی آتش بیامد در من افتاد

Маро дар дили туро дар доман афтод

مرا در دل ترا در دامن افتاد

Ба пеши об ҳар оташ забун шуд

به پیش آب هر آتش زبون شد

Маро аз оби чашми оташ фузун шуд

مرا از آب چشم آتش فزون شد

Ҳаме резам бирав сайли баҳорон

همی ریزم برو سیل بهاران

Ки дид оташи физояндаи зи борон

که دید آتش فزاینده ز باران

Шаби ман дӯш чунон бад ки гуфтам

شب من دوش چونان بُد که گفتم

Магар бар сӯзан ва бар хор хуфтам

مگر بر سوزن و بر خار خفتم

Кунун рӯзасту вақти чоштгоҳст

کنون روزست و وقت چاشتگاهست

Ба чашмам чун шаб торӣ сиёҳаст

به چشمم چون شب تاری سیاهست

Марои рӯз аз рухон дӯст бошад

مرا روز از رخان دوست باشد

Чу дармон аз лабон дӯст бошад

چو درمان از لبان دوست باشد

Ҳаме то ҳиҷри он дилсӯзи байнам

همی تا هجر آن دلسوز بینم

На дармон ёбам ва на рӯзи байнам

نه درمان یابم و نه روز بینم

Надонам бар сари ман чаҳ набиштаи сет

ندانم بر سر من چه نبشته‌ست

Ки кори бахт бо ман сахт зиштаст

که کار بخت با من سخت زشتست

Шавам дар дашти гирдам бо шубонон

شوم در دشت گردم با شبانان

Нигарадам низ гирди меҳрбонон

نگردم نیز گرد مهربانان

Ба шаҳр аз гиряам тӯфони бхизд

به شهر از گریه‌ام طوفان بخیزد

Ба кӯҳ аз нолаам хорои бирезад

به کوه از ناله‌ام خارا بریزد

Надонам чун кунам бо ки нишинам

ندانم چون کنم با که نشینم

Ба ҷои дӯст дар олам ки байнам

به جای دوست در عالم که بینم

Набинам гетӣ ва дида бабандам

نبینم گیتی و دیده ببندم

Куҷо аз ҳарчӣ байнами мустамандам

کجا از هرچه بینم مستمندم

Чаҳ суд омад диламро зинкаҳ дидам

چه سود آمد دلم را زینکه دیدم

Ҷузи онк аз хоб ва оромам буридам

جز آنک از خواب و آرامم بریدم

Фаровони бахти худро озмудам

فراوان بخت خود را آزمودم

Азуи ҷузи хаста ва ғамгин набудам

ازو جز خسته و غمگین نبودم

Табоҳии рӯзгор худ физойам

تباهی روزگار خود فزایم

Чу бахти озмудаи озмоим

چو بخت آزموده آزمایم

Шунидӣ достони ман саросар

شنیدی داستان من سراسر

Кунун дармон корам чист бингар

کنون درمان کارم چیست بنگر

Ҷавобаш дод доя гуфт ҳаргиз

جوابش داد دایه گفت هرگز

Набояд бӯдани андари кори оҷиз

نباید بودن اندر کار عاجز

Азин гиряи вазин нола чаҳ ояд

ازین گریه وزین ناله چه آید

Ҷузи он кати ғам ба ғам бар , ме фазояд

جز آن کت غم به غم بر، می‌فزاید

Ҳамалони ту дар шодӣ ва нозанад

همالان تو در شادی و نازند

Ба коми дили ҳама гардан фарозанд

به کام دل همه گردن فرازند

Ту ҳамвора чунин дар ранҷу дардӣ

تو همواره چنین در رنج و دردی

Ба ғам хӯрдани қарорамро ббрдӣ

به غم خوردن قرارم را ببردی

Ҷаҳон аз баҳри ҷони хеш бояд

جهان از بهر جان خویش باید

Ҳамаи доруи зи баҳри риш бояд

همه دارو ز بهر ریش باید

Турои дармон ва ҳам ришат ба дастаст

ترا درمان و هم ریشت به دستست

Чаро дасти ту аз чора бибаста сет

چرا دست تو از چاره ببسته‌ست

Туро дода сети яздони подшоиӣ

ترا داده‌ست یزدان پادشایی

Тамомӣу бузургӣу равое

تمامی و بزرگی و روایی

Чу шҳрўи дории андари хонаи модар

چو شهرو داری اندر خانه مادر

Чу вирўи ёвару фаррухи бародар

چو ویرو یاور و فرخ برادر

Чу ромини ёри шоистаи ту дорӣ

چو رامین یار شایسته تو داری

Сазои хусравӣу шаҳриёрӣ

سزای خسروی و شهریاری

Ҳиммат ганҷаст огндаҳ ба гавҳар

همت گنجست آگنده به گوهر

Ҳиммат пуштаст бо бисёр лашкар

همت پشتست با بسیار لشکر

Бузургиро ҳамин бошад баҳона

بزرگی را همین باشد بهانه

Бузургии ҷӯй ва кам кун ин фасона

بزرگی جوی و کم کن این فسانه

Ту мӯбадро басӣ зиштӣ намӯдӣ

تو موبد را بسی زشتی نمودی

Ҳмидўн чанд бориш озмудӣ

همیدون چند بارش آزمودی

На дев хем ӯ гашта сети беҳтар

نه دیو خیم او گشته‌ست بهتر

На кӯҳи хашм ӯ гашта сети камтар

نه کوه خشم او گشته‌ست کمتر

Ҳамонаст ӯ ки буд ва ту ҳамоне

همانست او که بود و تو همانی

Ҳамин хоҳед бӯдани ҷовдонӣ

همین خواهید بودن جاودانی

Пас акнӯн чорау дармони худ ҷӯй

پس اکنون چاره و درمان خود جوی

Ки ҳам тухмаст ва ҳам обаст ва ҳам ҷӯй

که هم تخمست و هم آبست و هم جوی

зи пеши онкии мӯбад даст ёбад

ز پیش آنکه موبد دست یابد

зи кини дил ба хӯни мо шитобад

ز کین دل به خون ما شتابد

Ки ӯро дили зи мо ҳар се ба кин аст

که او را دل ز ما هر سه به کین است

Ба кини мо чу шери андар камӣн аст

به کین ما چو شیر اندر کمین است

Ту дар дил кун ки ӯ як рӯз ногоҳ

تو در دل کن که او یک روز ناگاه

Чу раҳ ёбад бияёд аз камӣнгоҳ

چو ره یابد بیاید از کمینگاه

Наёбӣ ҳамраҳеи беҳтари зи ромин

نیابی همرهی بهتر ز رامین

Ба сар бар на Марвро тоҷи заррин

به سر بر نه مرو را تاج زرین

Ту бонӯ бош то ӯ шоҳ бошад

تو بانو باش تا او شاه باشد

Ба ҳам бо ту чу хур бо моҳ бошад

به هم با تو چو خور با ماه باشد

Намонад дар замонаи шоҳу солор

نماند در زمانه شاه و سالار

Ки на дар кор ӯ бо ту буд ёр

که نه در کار او با تو بُوَد یار

Нахустин ёварат бошад бародар

نخستین یاورت باشد برادر

Пас онгаҳ номвари шоҳони дигар

پس آنگه نامور شاهان دیگر

Ки шоҳони пок бо мӯбад ба кинанд

که شاهان پاک با موبد به کینند

Ҳамаи ромину вирўро гузинанд

همه رامین و ویرو را گزینند

Мудоро бо хирад бисёр кардӣ

مدارا با خرد بسیار کردی

Бало аз баҳри дил бисёр хӯрдӣ

بلا از بهر دل بسیار خوردی

Кунун чорӣ ба дастовар зи дониш

کنون چاری به دست آور ز دانش

Ки ин андӯҳҳо гардадат ромиш

که این اندوهها گرددت رامش

Кунун кунгар туоне кард корӣ

کنون کن گر توانی کرد کاری

Ки зин беҳтар наёбӣ рӯзгорӣ

که زین بهتر نیابی روزگاری

Ба Марви андар на шоҳаст ва на лашкар

به مرو اندر نه شاهست و نه لشکر

Ту дории ганҷи шоҳаншоҳи як сар

تو داری گنج شاهنشاه یک سر

Чаҳ мояи ранҷи бардаи сет ӯ бад-ӣни ганҷ

چه مایه رنج بُرده‌ست او بدین گنج

Кунун ту ёфтӣ ҳамвора бе ранҷ

کنون تو یافتی همواره بی رنج

Ба динораши бихари шоҳӣу фармон

به دینارش بخر شاهی و فرمان

Ки шоҳиро баҳои дории фаровон

که شاهی را بها داری فراوان

зи пеши онкӣ ӯ бар ту хӯрд шом

ز پیش آنکه او بر تو خورد شام

Ту бар ваии чошти хур то ту барии ном

تو بر وی چاشت خور تا تو بری نام

Гар ин тадбир хоҳӣ кард манишин

گر این تدبیر خواهی کرد منشین

зи ҳоли хеш нома кун ба ромин

ز حال خویش نامه کن به رامین

Бигӯяш то зи мӯбад боз гардад

بگویش تا ز موبد باز گردد

Ба рафтани бодро анбоз гардад

به رفتن باد را انباز گردد

Чу ӯ ояд яке чора бисозем

چو او آید یکی چاره بسازیم

Ки мӯбадро ба бдрўзӣ битозем

که موبد را به بدروزی بتازیم

Чу бишунид ин сухани виси самани буи

چو بشنید این سخن ویس سمن بوی

Бар омад лолҳءи шодяш аз рӯй

بر آمد لالهء شادیش از روی