Чу қади виси бути пайкар чунон шуд ,

چو قَدِّ ویسِ بُت‌پیکر چنان شد،

Ки ҳмболои сарв бӯстон шуд ,

که همبالای سرو بوستان شد،

Шуд огндаҳи булӯрӣни бозуонаш ;

شد آگنده بلورین بازوانش؛

Чу ёзндаҳи каманди гесуонаш .

چو یازنده کمندِ گیسوانش.

Сари зулфаш ба гул бар соя густард .

سر زلفش به گل‌بَر سایه گسترد.

Ба нози дил , ниёзиро бпрўрд .

به نازِ دل، نیازی را بپرورد.

Пароганда шуда дар шаҳри номаш .

پراگنده شده در شهر نامش.

зи дояи нома Эй шуд назд момш .

ز دایه نامه‌ای شد نزدِ مامش.

Ба нома сарзаниш карда фаровон ;

به نامه سرزنش کرده فراوان؛

Ки чун ту нест бдмҳрӣ ба гиҳон .

که چون تو نیست بدمِهری به گیهان.

На бар фарзанди ҷонати меҳрбони сет ,

نه بر فرزند جانت مهربان‌ست،

На бар он кас ки вайро доягони сет .

نه بر آن کس که وی را دایگان‌ست.

На фарзанди ниёзиро навозӣ ,

نه فرزندِ نیازی را نوازی،

На бар дидор ӯ як рӯзи нозӣ .

نه بر دیدارِ او یک روز نازی.

Ба ман додӣ варо онгаҳ ки зодӣ ,

به من دادی ورا آنگه که زادی،

Сазои духтарати чизеи надодӣ .

سزای دخترت چیزی ندادی.

Кунун бррсти пеши ман ба сад ноз .

کنون بررُست پیش من به صد ناز.

Ба парвоз андар омад бача ӣ боз .

به پروازَ انْدر آمد بچّه‌ی باز.

Ҳамеи тарсам кигар парвоз гирад ,

همی ترسم که گر پرواز گیرد،

Ба коми худ яке анбоз гирад .

به کام خود یکی انباز گیرد.

Бпрўрдми варо чўнонкаҳ боист ;

بپروردم ورا چونانکه بایست؛

Ба ҳар рангӣ ва ҳар бӯе ки шоист ;

به هر رنگی و هر بویی که شایست؛

Ба дебоҳо ва зеварҳои бисёр ,

به دیباها و زیورهای بسیار،

зи рахту табл ҳар бзозу аттор .

ز رَخت و طبل هر بزّاز و عطّار.

Ҳаме напасандад акнӯн ончии морост ;

همی نپسندد اکنون آنچه ماراست؛

Вгрчаҳи гӯна гӯна хаз ва дебост .

وگرچه گونه‌گونه خَزّ و دیباست.

Чу бинад ҷомаҳои сахти некӯ ,

چو بیند جامه‌های سختْ نیکو،

Бигӯед ҳар якеро чанд оҳӯ ;

بگوید هر یکی را چند آهو؛

Ки зардаст ин сазои нобакорон .

که زردست این سزای نابکاران.

Кабӯдаст ин сазои сўкўорон .

کبودست این سزای سوکواران.

Сифедаст ин сазои гандаи перон .

سفیدست این سزای گَنده‌پیران.

Ду рангаст ин сазовори дабирон .

دو رنگست این سزاوار دبیران.

Чу бархезад зи хоби бомдодӣ ,

چو برخیزد ز خواب بامدادی،

з ман хоҳад ҳарири асторбодӣ .

ز من خواهد حریرِ اسْتاربادی.

Чу бошад рӯзро ҳангоми пешин ,

چو باشد روز را هنگام پیشین،

з ман хоҳад паранд баҳмани чин .

ز من خواهد پرندِ بهمنِ چین.

Шабонгаҳ хоҳадам ду равияи дебо .

شبانگه خواهدم دو رّویه دیبا.

Надимон аз парии рӯйони зебо .

ندیمان از پری‌رویان زیبا.

Кам аз ҳаштод зани пешаши нбоинд ;

کم از هشتاد زن پیشش نبایند؛

Ки камтари зини надимиро ншоинд .

که کمتر زین ندیمی را نشایند.

Ҳар онгоҳӣ ки бо эшон хӯрд нон ,

هر آنگاهی که با ایشان خورد نان،

Ҳама заррина хоҳад коса ва хон .

همه زرّینه خواهد کاسه و خوان.

Агар рӯзаст вагар шаби гоҳу бегоҳ ,

اگر روزست و گر شب گاه و بیگاه،

Канизак хоҳад андари пеши панҷоҳ .

کنیزک خواهدَ انْدر پیش پنجاه.

Камарҳо баста афсар барниҳода .

کمرها بسته افسر برنهاده.

Парастишро ба пешаши истода .

پرستش را به پیشش ایستاده.

Ки ман зин беш ӯро барнатобам ;

که من زین بیش او را برنتابم؛

Ҳамон чизе ки мехоҳад наёбам .

همان چیزی که می خواهد نیابم.

Ки бошам ман ки дорам рахти шоҳон ,

که باشم من که دارم رخت شاهان،

Ба коми хешу коми неки хоҳон .

به کام خویش و کام نیک‌خواهان.

Чу ин нома бихонӣ ҳар чаҳ зутар ,

چو این نامه بخوانی هر چه زوتر،

Бикун тадбири шаҳри орои духтар .

بکن تدبیر شهر آرای دختر.

зи сад ангушт ноед кори як сар ;

ز صد انگشت ناید کار یک سر؛

На аз сесад ситораи нури як хур .

نه از سیصد ستاره نور یک خَور.

Чу омад нома ӣ доя ба шҳрў ,

چو آمد نامه‌ی دایه به شهرو،

Ба нома дар суханҳо дид некӯ .

به نامه در سخنها دید نیکو.

Ба некӣ ёфт огоҳии зи духтар ;

به نیکی یافت آگاهی ز دختر؛

Ки ҳам рӯйиши накӯ буд ва ҳам ахтар .

که هم رویش نکو بود و هم اختر.

Ба муждаи пайк ӯро тоҷ зар дод .

به مژده پیک او را تاج زر داد.

Биҷузи тоҷаши басии зар ва гуҳар дод .

بجز تاجش بسی زرّ و گهر داد.

Чунон кардаш зи баси динору гавҳар ,

چنان کردش ز بس دینار و گوهر،

Ки будӣ зод бар зодаши тавонгар .

که بودی زاد بر زادش توانگر.

Пас онгаҳ чун буд шоҳонаи ойин ,

پس آنگه چون بود شاهانه آیین،

Фиристодаш фаровони маҳди заррин .

فرستادش فراوان مهد زرّین.

Ба пеши маҳдаши андари ходимоне ;

به پیشِ مَهدَشَ انْدر خادمانی؛

Ба боло ҳар яке чун нардбонӣ .

به بالا هر یکی چون نردبانی.

Шуданд аз роҳи сӯии виси шодон .

شدند از راه سویِ ویس شادان.

зи хўзони оўридндш ба Ҳамадон .

ز خوزان آوریدندش به همْدان.

Чу модар дид рӯй духтарашро ,

چو مادر دید روی دخترش را،

Сеӣ болоу некӯи пайкарашро ,

سهی بالا و نیکو پیکرش را،

Хуҷастаи номи яздонро Фрўхўонд .

خجسته نام یزدان را فروخواند.

Басии зару басӣ гавҳар барафшонад .

بسی زرّ و بسی گوهر برافشاند.

Чу ӯро пеши худ бар гоҳи бншохт ,

چو او را پیش خود بر گاه بنشاخت،

Рахш аз моҳи тобони бозншнохт .

رخش از ماهِ تابان بازنشناخت.

Гули рхсоргоншро биёрост .

گل رخسارگانش را بیاراست.

Бунафшаи зулфаконашро бпирост .

بنفشه زلفکانش را بپیراست.

Абиру машкаши андар гесувон кард .

عبیر و مشکش اندر گیسوان کرد.

зи гавҳари ёраи андар бозувон кард .

ز گوهر یاره اندر بازوان کرد.

Ба дебоҳои зарбафташи сроФрўхт .

به دیباهای زَربَفْتَش سرافروخت.

Бихӯр авду машкаши зери брсўхт .

بُخورِ عود و مشکش زیر برسوخت.

Чунон кард оннигор длстонро ;

چنان کرد آن نگار دلستان را؛

Ки боди навбаҳории бӯстонро .

که باد نوبهاری بوستان را.

Чунон орост он моҳи замини р ;

چنان آراست آن ماه زمین ر؛

Ки Монии сӯрати Аржанги чинро .

که مانی صورت ارژنگ چین را.

Чунон бнгошти он зебои санамро ,

چنان بنگاشت آن زیبا صنم را،

Ки наққошони чини боғи Ирамро .

که نقاشانِ چین باغِ ارم را.

Чунон боиста кард он боФринро ;

چنان بایسته کرد آن بافرین را؛

Ки дар фирдавси ризвони ҳури айнро .

که در فردوس رضوان حور عین را.

Агар чаҳ сӯратӣ бошад беоҳӯ ,

اگر چه صورتی باشد بی‌آهو،

Ба чашм ҳар ки бинад сахти некӯ ,

به چشمِ هر که بیند سخت نیکو،

Чу ороиш кунанд ӯро фаровон ,

چو آرایش کنند او را فراوان،

Ба зару гавҳару дебои алвон ,

به زرّ و گوهر و دیبای الوان،

Шавад бе шаки зи ороиши накӯтар ,

شود بی شکّ ز آرایش نکوتر،

Чунон каз гӯна гардад сурхтар зар .

چنان کز گونه گردد سرخ‌تر زر.