Чу модар дид виси длстонро ,

چو مادر دید ویسِ دلستان را،

Ба гӯна хор карда гулистонро ,

به گونه خوار کرده گلستان را،

Бадв гуфт : « эй ҳамаи хӯбӣу фарҳанг ,

بدو گفت: «ای همه خوبی و فرهنگ،

Ҷаҳонро аз ту перояи сету авранг .

جهان را از تو پیرایه‌ست و اورنگ.

Турои хусрави падар , бонӯати модар ;

ترا خسرو پدر، بانوت مادر؛

Надонам дар хурати шӯе ба кишвар .

ندانم در خُورَت شویی به کشور.

Чу дар гетии туро ҳамсар надонам ,

چو در گیتی تو را همسر ندانم،

Ба ноҳмсрт додан чун тавонам ?

به ناهمسرْت دادن چون توانم؟

Дар Эрон нест ҷуфтӣ бо ту ҳамсар ;

در ایران نیست جفتی با تو همسر؛

Магари вирў ки ҳастат худ бародар .

مگر ویرو که هستت خود برادر.

Ту ӯро ҷуфт бошу дӯдаи бФрўз .

تو او را جفت باش و دوده بفروز.

Вазин пайванд фаррух кун марои рӯз .

وزین پیوند فرّخ کن مرا روز.

Зани вирў буд шоистаи хоҳар ;

زن ویرو بُوَد شایسته خواهر؛

Арӯси ман буд боиста духтар .

عروسِ من بُوَد بایسته دختر.

Азон хуштар набошад рӯзгорам ,

ازآن خوشتر نباشد روزگارم،

Ки арзонӣ ба арзонӣ сипорам . »

که ارزانی به ارزانی سپارم.»

Чу бишунид ин сухани висаи зи модар ,

چو بِشْنید این سخن ویسه ز مادر،

Шуд аз баси шарми рӯйиш чун мъсФр .

شد از بس شرم رویش چون مُعَصْفَر.

Бҷнбидш ба дил бар меҳрбонӣ ;

بِجُنْبیدَش به دل‌بر مهربانی؛

Намӯд аз хомшии ҳамдостонӣ .

نمود از خامُشی همداستانی.

Нагуфт аз неку бад бар рӯй модар ;

نگفت از نیک و بد بر روی مادر؛

Ки буд андари дилаши меҳри бародар .

که بودَ انْدر دلش مِهرِ برادر.

Дилаш аз меҳрбонӣ шодмон шуд .

دلش از مهربانی شادمان شد.

Фурӯзони ҳамчуи моҳ осмон шуд .

فروزان همچو ماهِ آسمان شد.

Ба рангӣ мешудӣ ҳар дами изораш .

به رَنگی می‌شُدی هر دَم عُذارش.

Ба рӯи афтодаи зулфи тобдорш .

به رو افتاده زلفِ تابدارش.

Бидонаст аз дилаши модари ҳамонгоҳ ,

بدانِستَ ازْ دلش مادر همانگاه،

Ки омад духтарашро хомшии роҳ ;

که آمد دخترش را خامشیْ راه؛

Куҷо , ӯ буд пери кордидаҳ ;

کجا، او بود پیرِ کاردیده؛

Баду неки ҷаҳон бисёр дида .

بد و نیکِ جهان بسیار دیده.

Ба бурноеи ҳамон ҳоли озмуда ;

به بُرنایی همان حال آزموده؛

Ҳамон хомӯшӣ ӯро низ бӯда .

همان خاموشی او را نیز بوده.

Чу дид аз меҳр , духтарро накӯ , рой ,

چو دید از مهر، دختر را نکو، رای،

Бихонад ахтаршиносонро з ҳар ҷой .

بِخواندَ اخْترشناسان را ز هر جای.

Бипурсед аз шумори осмонӣ ,

بِپُرسیدَ ازْ شمارِ آسمانی،

Казу кӣ суд бошад кӣ зӣоне ;

کزو کِی سود باشد کِی زیانی؛

Аз ахтар , кӣ буд рӯзи гузида ,

از اختر، کِی بُوَد روزِ گُزیده،

Бади баҳрому кайвон зу бурӣда ?

بَدِ بَهرام و کیوان زو بریده؟

Ки бинад духтараши шӯйу писари зан ;

که بیند دخترش شوی و پسر زن؛

Ки беҳтари он з ҳар шӯй , ин з ҳар зан .

که بهتر آن ز هر شوی، این ز هر زن.

Ҳамаи ахтаршиносони зиҷи бурданд .

همه اخترشناسان زیج بُردند.

Шумори ахтарон , як як бкрднд .

شمارِ اختران، یک یک بِکردند.

Чу гардишҳои гардунро бидиданд ,

چو گردشهای گردون را بدیدند،

зи озармоҳ рӯзӣ баргузеданд ;

ز آذرماه روزی برگزیدند؛

Куҷо , онгаҳ зи гашти рӯзгорон ,

کجا، آنگه ز گشتِ روزگاران،

Дар озармоҳ будӣ навбаҳорон .

در آذرماه بودی نوبهاران.

Чу озармоҳи рӯз дай даромад ,

چو آذرماه روز دی درآمد،

Ҳамон аз рӯзи шаш соъати баромад ,

همانَ ازْ روز شش ساعت برآمد،

Ба айвон киёнӣ рафт шҳрў ;

به ایوانِ کیانی رفت شهرو؛

Гирифтаи дасти вису дасти вирў .

گرفته دستِ ویس و دستِ ویرو.

Басӣ кард офарин бар поки додар ;

بسی کرد آفرین بر پاک دادار؛

Чу бар деви дижами нафрин бисёр .

چو بر دیوِ دُژَم نفرین بسیار.

Сарвашонро ба номи неки бстўд .

سروشان را به نام نیک بِسْتود.

Ниёйишҳои беандоза бинмуд .

نیایشهای بی‌اندازه بِنْمود.

Пас онгаҳ гуфт бо ҳар ду гиромӣ :

پس آنگه گفت با هر دو گرامی:

« шуморо боди нозу шодкомӣ .

«شما را باد ناز و شادکامی.

Набояд зевару чизеи длороӣ ;

نباید زیور و چیزی دلارای؛

Бародарроу хоҳарро ба як ҷой .

برادر را و خواهر را به یک جای.

Ба номаи меҳри мӯбад ҳам набояд .

به نامه مُهر موبد هم نباید.

Гўогар кас набошад низ шояд .

گوا گر کس نباشد نیز شاید.

Гўотони бас буд додари довар ,

گواتان بس بُوَد دادارِ داور،

Сурӯшу моҳу меҳру чарху ахтар . »

سروش و ماه و مهر و چرخ و اختر.»

Пас онгаҳ дасти эшонро ба ҳам дод .

پس آنگه دستِ ایشان را به هم داد.

Басӣ кард офарин бар ҳар давони ёд ;

بسی کرد آفرین بر هر دوان یاد؛

Ки солу моҳатон аз хуррамии бод .

که سال و ماهتان از خرّمی باد.

Ҳамеша коратон аз мардумии бод .

همیشه کارتان از مردمی باد.

Ба некии икдгрро ёр бошед .

به نیکی یکدگر را یار باشید.

Вазин пайванд бархӯрдор бошед .

وزین پیوند برخوردار باشید.

Бимонед андарин пайванди ҷовид .

بمانیدَ انْدرین پیوند جاوید.

Фурӯзанда ба ҳам чун моҳу хуршед .

فروزنده به هم چون ماه و خورشید.