Чу бо ромини бад ӯ ҳаштод ва як сол

چو با رامین بد او هشتاد و یک سال

Замонаи сарв ӯро кард чун на?ил

زمانه سرو او را کرد چون نال

Сари сарв сеӣ шуд бошгўнаҳ

سر سرو سهی شد باشگونه

Ду то шуд пушт ӯ ҳамчун даруна

دو تا شد پشت او همچون درونه

Кро душман набошад дар ҷаҳони кас

کرا دشمن نباشد در جهان کس

Чу бинии душман ӯ худ ҷаҳони бас

چو بینی دشمن او خود جهان بس

Чаҳ некӯ гуфт нўшрўони одил

چه نیکو گفت نوشروان عادل

Чу перӣ зад Марвро тир бар дил

چو پیری زد مرو را تیر بر دل

зи перии ин ҷаҳон он кард бо ман

ز پیری این جهان آن کرد با من

Ки натавонист кардан ҳеҷ душман

که نتوانست کردن هیچ دشمن

Ба гетии бозкрдм эй аҷаби пушт

به گیتی بازکردم ای عجب پشت

Шикаст ӯ пушти ман онгаҳ марои кишт

شکست او پشت من آنگه مرا کشت

Агарчӣ виса аз гетӣ вафо дид

اگرچه ویسه از گیتی وفا دید

Ҳам ӯ аз гардиши гетӣ ҷафо дид

هم او از گردش گیتی جفا دید

Чунон бо гардиши гетӣ забун шуд

چنان با گردش گیتی زبون شد

Ки ҳафт андомаш аз фармон бурун шуд

که هفت اندامش از فرمان برون شد

Пас онгаҳ марг ногоҳ аз камӣнгоҳ

پس آنگه مرگ ناگاه از کمینگاه

Биёмад дррбўди он костаи моҳ

بیامد درربود آن کاسته ماه

Дили ромин ба дардаши кон ғам шуд

دل رامین به دردش کان غم شد

Ҳмидўни чашм ромин равад нам шуд

همیدون چشم رامین رود نم شد

Ҳаме гуфт эй гузидаи ҷуфти номӣ

همی گفت ای گزیده جفت نامی

Танамро ҷону ҷонамро гиромӣ

تنم را جان و جانم را گرامی

Маро бо доғ танҳоӣ бимонадӣ

مرا با داغ تنهایی بماندی

Ту худ хинги ҷудоиро брондӣ

تو خود خنگ جدایی را براندی

Надидам дар ҷаҳон чун ту вафодор

ندیدم در جهان چون تو وفادار

Чаро гаштии зи ман якбораи безор

چرا گشتی ز من یکباره بیزار

На бо ман чанд бора аҳд кардӣ

نه با من چند باره عهد کردی

Ки ҳаргизи рӯзӣ аз ман барнагардӣ

که هرگز روزی از من برنگردی

Чаро аз аҳд худ карда бгштӣ

چرا از عهد خود کرده بگشتی

Вафоро бо ҷафо дар ҳам сириштӣ

وفا را با جفا در هم سرشتی

Вафо аз чун ту ёрӣ вофе омад

وفا از چون تو یاری وافی آمد

Ҷафои зини рӯзгор ҷоФӣ омад

جفا زین روزگار جافی آمد

Шигифтӣ нестгар бо ту ҷафо кард

شگفتی نیست گر با تو جفا کرد

Замона дар ҷаҳон бо ки вафо кард

زمانه در جهان با که وفا کرد

Ҷаҳонро аз вафо пурдухт кардӣ

جهان را از وفا پردخت کردی

Бирафтӣ ҳам вафо бо худ ббрдӣ

برفتی هم وفا با خود ببردی

Марои бас буд бар дили дарди перӣ

مرا بس بود بر دل درد پیری

Наҳодӣ бар танами банди асирӣ

نهادی بر تنم بند اسیری

Чаро дард дигар бар ман наҳодӣ

چرا درد دگر بر من نهادی

Балоро роҳ дар ҷонам бидодӣ

بلا را راه در جانم بدادی

Ба пояти дидаи ман хоки рафта

به پایت دیدهٔ من خاک رُفته

Ту бечора ба зери хоки хуфта

تو بیچاره به زیر خاک خفته

Ҳаме гуфтӣ забони хуши сироят

همی گفتی زبان خوش سرایت

Тани ман боди ромои хоки поят

تن من باد راما خاک پایت

Кунун ин рӯзро медид боем

کنون این روز را می‌دید بایم

Тан симинат гашта хок поем

تن سیمینْت گشته خاک پایم

Марои ин подшоиӣ бо ту хуш буд

مرا این پادشایی با تو خوش بود

Дилам бо ин ҳамаи ганҷ аз ту гш буд

دلم با این همه گنج از تو گش بود

Кунун худ ин ҷаҳон бар ман ваболаст

کنون خود این جهان بر من وبالست

Маро бе ту ҷаҳон ҷустан маҳоласт

مرا بی تو جهان جستن محالست

Ба дарди ту бадарами ҷома бар бар

به درد تو بدرّم جامه بر بر

Ба марг ту бирезам хок бар сар

به مرگ تو بریزم خاک بر سر

Куҷои ман перам ва доне нишоед

کجا من پیرم و دانی نشاید

Ки аз перони чунин расвоӣ ояд

که از پیران چنین رسوایی آید

Маро ҳаст аз ғмонти дили гарони бор

مرا هست از غمانت دل گران بار

Чунон каз фурқатати дидаи гуҳари бор

چنان کز فرقتت دیده گهر بار

Ба дард ва гиря дорам ин ва он ро

به درد و گریه دارم این و آن را

Надорам ранҷаи мари дасту забон ро

ندارم رنجه مر دست و زبان را

Маро шояд ки дил тимор дорад

مرا شاید که دل تیمار دارد

Ва ё чашмами мижа хўнбор дорад

و یا چشمم مژه خونبار دارد

Нишоед кам бадаради дасти ҷома

نشاید کم بدَرّد دست جامه

Ва ё хонд забони фарёди нома

و یا خواند زبان فریاد نامه

Шикебонеи зи перон сахт некӯаст

شکیبانی ز پیران سخت نیکوست

Бхосаҳ дар фироқи ҷуфт ё дӯст

بخاصه در فراق جفت یا دوست

Забонамгар шикебеи намояд

زبانم گر شکیبایی نماید

Дилам дар ношкибоиӣ фазояд

دلم در ناشکیبایی فزاید

Чу дилро дорам аз тимори пари ҷӯш

چو دل را دارم از تیمار پر جوش

Забонро дорам аз гуфтори хомӯш

زبان را دارم از گفتار خاموش

Пас онгаҳ дахма Эй фармуд шҳўор

پس آنگه دخمه‌ای فرمود شهوار

Чунон шоистаи ҷуфтиро сазовор

چنان شایسته جفتی را سزاوار

Бароварда аз оташгоҳи брзин

برآورده از آتشگاه برزین

Расонидаи сари кохаш ба парвин

رسانیده سر کاخش به پروین

зи пайкари ҳамчу кӯҳӣ карда муҳкам

ز پیکر همچو کوهی کرده محکم

зи сӯрат чун биҳиштӣ гашта хуррам

ز صورت چون بهشتی گشته خرم

Ҳам оташгоҳ ва ҳам дахмаи чунон буд

هم آتشگاه و هم دخمه چنان بود

Ки ризвонро ҳад бар ҳар давон буд

که رضوان را حد بر هر دوان بود

Чу зи оташгоҳ ва аз дахма бипардохт

چو ز آتشگاه و از دخمه بپرداخت

Бсичи он ҷаҳон бингар ки чун сохт

بسیچ آن جهان بنگر که چون ساخت