Сари солу хуҷастаи рӯзи наврӯз

سر سال و خجسته روز نوروز

Ҷаҳони пирӯзи гашт аз бахти пирӯз

جهان پیروز گشت از بخت پیروز

Писарро хонд хуршеди маон ро

پسر را خواند خورشید مهان را

Ҳмидўни хусрави фармондиҳон ро

همیدون خسرو فرماندهان را

Писарро пеши худ бар гоҳ бинишонад

پسر را پیش خود بر گاه بنشاند

Пас ӯро хусраву шоҳ ҷаҳон хонд

پس او را خسرو و شاه جهان خواند

Ба пирӯзии ниҳодаши тоҷ бар сар

به پیروزی نهادش تاج بر سر

Бадв гуфт эй хуҷастаи шоҳи кишвар

بدو گفت ای خجسته شاه کشور

Ҳумоюни бодати ин тоҷи киёнӣ

همایون بادت این تاج کیانی

Ҳамон ин тахту гоҳи хусравоне

همان این تخت و گاه خسروانی

Ҷҳондорӣ маро дода сети яздон

جهانداری مرا داده‌ست یزدان

Ман ин дода туро додам ту ба дон

من این داده ترا دادم تو به دان

Турои ман дар ҳунарҳо озмудам

ترا من در هنرها آزمودم

Ҳамеша зи озмуда шод будам

همیشه ز آزموده شاد بودم

Туро додам кулоҳи шаҳриёрӣ

ترا دادم کلاه شهریاری

Ки рои шаҳриёрии неки дорӣ

که رای شهریاری نیک داری

Марои сол эй писар бар сад биФзўд

مرا سال ای پسر بر صد بیفزود

Ҷаҳон бар ман гузашт ва бӯданӣ буд

جهان بر من گذشت و بودنی بود

Кунун ҳаштод ва се соласт то ман

کنون هشتاد و سه سالست تا من

Нишоти дӯстами тимори душман

نشاط دوستم تیمار دشمن

Кунун шоҳии турои зебад ки ронӣ

کنون شاهی ترا زیبد که رانی

Ки ҳам нави давлатӣ ва ҳам ҷавонӣ

که هم نو دولتی و هم جوانی

Маро дидӣ дарин шоҳии фаровон

مرا دیدی درین شاهی فراوان

Бар он ойин ки ман ронадам ту май рон

بر آن آیین که من راندم تو می‌ران

Ҳар ончи эзади змни пурсад ба маҳшар

هر آنچ ایزد زمن پرسد به محشر

Ман аз ту низ пурсами пеши довар

من از تو نیز پرسم پیش داور

Бааст аз коми некӯи номи некӯ

بِهَست از کام نیکو نام نیکو

Ту он кун кат буд фарҷоми некӯ

تو آن کن کت بود فرجام نیکو

Чу дод авранги зарринро ба хуршед

چو داد اورنگ زرین را به خورشید

Бурид аз тахту тоҷу шоҳии аўмид

برید از تخت و تاج و شاهی اومید

Фурӯд омад зи тахти хусравоне

فرود آمد ز تخت خسروانی

Ба дахма шуд ба тахти онҷҳонӣ

به دخمه شد به تخت آنجهانی

Дар отшгаҳи муҷовири гашт ва бинишаст

در آتشگه مجاور گشت و بنشست

Дили покиза бо яздони бпиўст

دل پاکیزه با یزدان بپیوست

Худои он рӯз додаш подшоиӣ

خدای آن روز دادش پادشایی

Ки хурсандӣ гузиду порсое

که خرسندی گزید و پارسایی

Агарчӣ пеш азон ӯ меҳтарӣ буд

اگرچه پیش ازان او مهتری بود

Ҳамеша озро чун кеҳтарӣ буд

همیشه آز را چون کهتری بود

Ҷаҳони фармон ӯ будӣ ва ӯ боз

جهان فرمان او بودی و او باز

зи баҳри коми дили Фрмонбри оз

ز بهر کام دل فرمانبر آز

Чу зи ози ин ҷаҳони дилро бипардохт

چو ز آز این جهان دل را بپرداخت

Тан аз озу дил азанда барии сохт

تن از آز و دل از انده بری ساخت

Дилӣ каз шуғлу ози ин ҷаҳон раст

دلی کز شغل و آز این جهان رست

Чунон дон каз балоӣ ҷовдон раст

چنان دان کز بلای جاودان رست

Чу шоҳаншаҳи се сол аз ғами бросўд

چو شاهنشه سه سال از غم برآسود

Ба гетии ҳеҷ касро рӯй нанамуд

به گیتی هیچ کس را روی ننمود

Гуҳӣ дар дахма дилбар нишастӣ

گهی در دخمهٔ دلبر نشستی

Шбонрўзӣ ба дарди дили грстӣ

شبانروزی به درد دل گرستی

Гуҳӣ дар пеши яздон лоба кардӣ

گهی در پیش یزدان لابه کردی

Гуноҳ кардаро тимор хӯрдӣ

گناه کرده را تیمار خوردی

Бидон перӣу фартутӣ ки ӯ буд

بدان پیری و فرتوتی که او بود

Се сол аз гиря ва зорӣ нёсуд

سه سال از گریه و زاری نیاسود

Ба пеши додгари пӯзиш ҳаме кард

به پیش دادگر پوزش همی کرد

Ва бар карда пушаймонӣ ҳаме хӯрд

و بر کرده پشیمانی همی خورد

Чу аз додари омурзиши ҳамеи хост

چو از دادار آمرزش همی خواست

Ту гуфтӣ дӯди ҳасрат зу ҳаме хост

تو گفتی دود حسرت زو همی خاست

Ба се соли он тани нозук чунон шуд

به سه سال آن تن نازک چنان شد

Куҷои ҳамранги реша заъфарон шуд

کجا همرنگ ریشه زعفران شد

Шабӣ аз додгари пӯзиши ҳамеи ҷуст

شبی از دادگر پوزش همی جست

Ҳамаи шаби рух ба хӯни дили ҳамеи шаст

همه شب رخ به خون دل همی شست

Чу андари тани тавонои нмондш

چو اندر تن توانایی نماندش

Гуҳи шабгири яздон пеш хондаш

گه شبگیر یزدان پیش خواندش

Ба яздон дод ҷони поки шаста

به یزدان داد جان پاک شسته

зи дасти душман бисёр хаста

ز دست دشمن بسیار خسته

Биёмад пӯр ӯ хуршеди шоҳон

بیامد پور او خورشید شاهان

Або ӯ меҳтарону никхўоҳон

ابا او مهتران و نیکخواهان

Танишро ҳам ба пеши виси бурданд

تنش را هم به پیش ویس بردند

Ду хоки номварро ҷуфт карданд

دو خاک نامور را جفت کردند

Равон ҳар давон дар ҳам расиданд

روان هر دوان در هم رسیدند

Ба минӯи ҷон якдигар бидиданд

به مینو جان یکدیگر بدیدند

Ба минӯ аз равони ду вафодор

به مینو از روان دو وفادار

Арӯсӣ буду домодӣ дигар бор

عروسی بود و دامادی دگر بار

Бишуд вис ва бишуд роминаш аз пас

بشد ویس و بشد رامینش از پس

Чунин хоҳад шудани зоидри ҳамаи кас

چنین خواهد شدن زایدر همه کس

Ҷаҳон бар мо камӣн дорад шабу рӯз

جهان بر ما کمین دارد شب و روز

Ту пиндорӣ ки мо оҳӯ ва ӯ юз

تو پنداری که ما آهو و او یوز

Ҳаме гирдем тозон дар чарогоҳ

همی گردیم تازان در چراگاه

зи ҳоли онкӣ аз мо шуд на огоҳ

ز حال آنکه از ما شد نه آگاه

Ҳаме гӯйем доноӣаму грбз

همی گوییم داناییم و گربز

Буд донои чунин ҳайрону оҷиз

بود دانا چنین حیران و عاجز

Ндонем аз куҷо буд омадани мон

ندانیم از کجا بود آمدن‌ْمان

Ваёи зидр куҷо бошад шудани мон

ویا زیدر کجا باشد شدْن‌مان

Ду оромаст моро ду ҷаҳонӣ

دو آرامست ما را دو جهانی

Яке фонӣу дигари ҷовдонӣ

یکی فانی و دیگر جاودانی

Бад-ӣни ороми фонии бастаи аўмид

بدین آرام فانی بسته اومید

Наяндешем аз он ороми ҷовид

نیندیشیم از آن آرام جاوید

Ҳаме байнем коидри бргзорим

همی بینیم کایدر برگذاریم

Ва лекини дидаро бовар надорем

و لیکن دیده را باور نداریم

Чаҳ нодонем ва чаҳ ошуфта ройем

چه نادانیم و چه آشفته راییم

Ки аз фонӣ ба боқии нгроиим

که از فانی به باقی نگراییم

Сароеро ки дар вай як замонем

سرایی را که در وی یک زمانیم

Дарави ҷӯёӣ соз ҷовдонем

درو جویای ساز جاودانیم

Чаро хонем гетиро намӯна

چرا خوانیم گیتی را نمونه

Чу мо дорем табъи вошгўнаҳ

چو ما داریم طبع واشگونه

Ҷаҳон бандаст ва мо дар банд хурсанд

جهان بندست و ما در بند خرسند

Нҷўиими ошноӣ бо худованд

نجوییم آشنایی با خداوند

Худовандӣ ки моро ду ҷаҳон дод

خداوندی که ما را دو جهان داد

Яке фонӣу дигар ҷовдон дод

یکی فانی و دیگر جاودان داد

Хунаки он кас ки ӯро ёр гирад

خنک آن کس که او را یار گیرد

зи фармони бурданаш миқдор гирад

ز فرمان بردنش مقدار گیرد

Хунаки он каш буд фарҷоми некӯ

خنک آن کش بود فرجام نیکو

Хунаки он каш буд ҳам номи некӯ

خنک آن کش بود هم نام نیکو

Чу мо аз рафтагон гирем ахбор

چو ما از رفتگان گیریم اخبار

зи мо фардо хабар гиранд ночор

ز ما فردا خبر گیرند ناچار

Хабар гирдем ва мо бӯда хабари ҷӯй

خبر گردیم و ما بوده خبر جوی

Смр гирдем ва худ бӯда смри гӯй

سمر گردیم و خود بوده سمر گوی

Ба гетии ҳол мо гӯйанд чунин

به گیتی حال ما گویند چونین

Ки мо гуфтеми ҳоли вису ромин

که ما گفتیم حال ویس و رامین

Бигуфтам достонӣ чун баҳорӣ

بگفتم داستانی چون بهاری

Дарав ҳар байти зебо чун нигорӣ

درو هر بیت زیبا چون نگاری

Ало эй хуши ҳарифи хуби манзар

الا ای خوش حریف خوب منظر

Ба ҳасани поку табъи поки гавҳар

به حسن پاک و طبع پاک گوهر

Фрўхўони ин нигорин достон ро

فروخوان این نگارین داستان را

Казу шодӣ фазояд дӯстон ро

کزو شادی فزاید دوستان را

Адӣбонро чунин хуши достонӣ

ادیبان را چنین خوش داستانی

Басии хуштар зи хуррами бӯстонӣ

بسی خوشتر ز خرم بوستانی

Чунон хоҳам ки шеъри ман ту хуоне

چنان خواهم که شعر من تو خوانی

Ки худ миқдори шеъри ман ту доне

که خود مقدار شعر من تو دانی

Чу ин нома бихонӣ эй сухани дон

چو این نامه بخوانی ای سخن دان

Гуноҳ ман бихоҳ аз поки яздон

گناه من بخواه از پاک یزدان

Бигӯ ёрб биёмурз ин ҷавон ро

بگو یارب بیامرز این جوان را

Ки гуфта сети ин нигорин достон ро

که گفته‌ست این نگارین داستان را

Тӯй каз бандагони пӯзиши пазирӣ

توی کز بندگان پوزش پذیری

Рӯонашро ба гуфтораш нагирӣ

روانش را به گفتارش نگیری

Дуруди кирдигори моу ғуфронаш

درود کردگار ما و غفرانْش

Абри пайғамбару ёрону хешонаш

ابر پیغمبر و یاران و خویشانْش