Чу бдФрҷом хоҳад бади яке кор

چو بدفرجام خواهد بُد یکی کار

Ҳам аз оғоз ӯ ояд падедор

هم از آغاز او آید پدیدار

Чу хоҳад буд соли бад ба гиҳон

چو خواهد بود سال بد به گیهان

Падед оядаш хушкӣ дар зимистон

پدید آیدْش خشکی در زمستان

Дарахтӣ ков набошад рости боло

درختی کاو نباشد راست بالا

Чу баррӯиад шавад кажяши пайдо

چو برروید شود کژّیش پیدا

Чу хоҳад буд бар шохи андакии бор

چو خواهد بود بر شاخ اندکی بار

Ба наврӯзон буд бар , гулаши дидор

به نوروزان بود بر، گلْش دیدار

Чу тир аз зиҳ бихоҳад тофтани сар

چو تیر از زه بخواهد تافتن سر

Падед ояд дар оҳанги кмонўр

پدید آید در آهنگ کمانور

Ҳмидўни кори он моҳи дили афрӯз

همیدون کار آن ماه دل افروز

Падед оварад нохӯбии ҳамон рӯз

پدید آورد ناخوبی همان روز

Куҷо чун офарин бархонад шҳрў

کجا چون آفرین برخواند شهرو

Ниҳодаши даст ӯ дар дасти вирў

نهادش دست او در دست ویرو

Ҳаме карданд сози миҳмонӣ

همی کردند ساز میهمانی

Дар он айвону кохи хусравоне

در آن ایوان و کاخ خسروانی

зи дарёи дӯди ранги абрии баромад

ز دریا دود رنگ ابری برآمد

Ба рӯзи поки ногуҳ шаб даромад

به روز پاک ناگه شب درآمد

На абраст он ту гуфтӣ тунд бодаст

نه ابرست آن تو گفتی تند بادست

Куҷо дар кӯҳи хокистари фитодаи сет

کجا در کوه خاکستر فتاده‌ست

зи роҳи андар падед омад саворӣ

ز راه اندر پدید آمد سواری

Чу кӯҳи вижаи зераши роҳворӣ

چو کوه ویژه زیرش راهواری

Сиёҳи аспу кабӯдаши ҷомау зин

سیاه اسپ و کبودش جامه و زین

Саворашро ҳмидўни ҷомаи чунин

سوارش را همیدون جامه چونین

Қабоу музей ва ронину дастор

قبا و موزه و رانین و دستار

Ба ранг нил карда буд ҳамвор

به رنگ نیل کرده بود هموار

Ҷалолу мтрФу маҳду иморӣ

جلال و مطرف و مهد و عماری

Ба гӯна чун бунафшаи ҷӯйборӣ

به گونه چون بنفشه جویباری

Бад-ӣни сони аспу созу ҷомаи мард

بدین سان اسپ و ساز و جامهٔ مرد

Чу нилӯфари кабӯду ном ӯ зард

چو نیلوفر کبود و نام او زرد

Расӯли шоҳу дастуру бародар

رسول شاه و دستور و برادر

Ҳам ӯ ва ҳам нўндши кӯҳи пайкар

هم او و هم نوندش کوه پیکر

зи ранҷ роҳ карда лългўни чашм

ز رنج راه کرده لعلگون چشم

Гиреҳи бастаи ҷабинашро басии хашм

گره بسته جبینش را بسی خشم

Чу ширӣ дар биёбони гӯри ҷӯён

چو شیری در بیابان گور جویان

Ва ё гиреҳгии сӯии нахчири пӯён

و یا گرگی سوی نخچیر پویان

Ба дасти андари гирифтаи номаи шоҳ

به دست اندر گرفته نامهٔ شاه

зи бӯяш анбарин гашта ҳамаи роҳ

ز بویش عنبرین گشته همه راه

Куҷои номаи ҳаририи бади набишта

کجا نامه حریری بُد نبشته

Ба машку анбар ва медар сиришта

به مشک و عنبر و می در سرشته

Суханҳо гуфта андари номаи ширин

سخنها گفته اندر نامه شیرین

Ба унвонаши ниҳодаи меҳри заррин

به عنوانش نهاده مُهر زرین

Чу зард омад сӯии даргоҳи вирў

چو زرد آمد سوی درگاه ویرو

Ба пушт асп шуд то пеши шҳрў

به پشت اسپ شد تا پیش شهرو

Намозаши бараду пӯзиши хост бисёр

نمازش برد و پوزش خواست بسیار

Ки пешати омадам бар пушти раҳвор

که پیشت آمدم بر پشت رهوار

Куҷои фармон шоҳаншаҳ чунинаст

کجا فرمان شاهنشه چنینست

Марои фармон ӯ ҳамтоӣ дайнаст

مرا فرمان او همتای دینست

Марои фармон чунон омад зи хусрав

مرا فرمان چنان آمد ز خسرو

Ки рӯзу шаби мёсоӣу ҳамеи рӯ

که روز و شب میاسای و همی رو

Ба роҳи андари шитоби ту чунон бод

به راه اندر شتاب تو چنان باد

Ки гирдатро наёбад дар ҷаҳони бод

که گردت را نیابد در جهان باد

Чунон бояд ки ронӣ бора башитоб

چنان باید که رانی باره بشتاب

Ба пушти бораи ҷӯӣ хӯрдану хоб

به پشت باره جویی خوردن و خواب

Ҳаме то бози Марви оеи азин роҳ

همی تا باز مرو آیی ازین راه

Наёсое з рафтани гоҳу бегоҳ

نیاسایی ز رفتن گاه و بیگاه

Ба роҳи андар на хусбӣ на нишинӣ

به راه اندر نه خسبی نه نشینی

зи пушти бораи шҳрўро бибинӣ

ز پشت باره شهرو را ببینی

Расонии нома чун посух биёбӣ

رسانی نامه چون پاسخ بیابی

Аннани бораи сӯии Марви тобӣ

عنان باره سوی مرو تابی

Пас онгаҳ гуфт бо хуршеди ҳурон

پس آنگه گفت با خورشید حوران

Саломати бод бисёр аз хсўрон

سلامت باد بسیار از خُسوران

Дурудати боди шҳрў аз шаҳаншоҳ

درودت باد شهرو از شهنشاه

зи домоди накӯи бахту нкўхўоаҳ

ز داماد نکو بخت و نکوخواه

Дурудат бо басии пзрФтгорӣ

درودت با بسی پذرفتگاری

Ба шоҳӣу маӣу комгорӣ

به شاهیّ و مِهیّ و کامگاری

Пазиришҳои ӯ кардаш ҳамаи ёд

پذیرشهای او کردش همه یاد

Пас онгаҳ номаи хусрав бадв дод

پس آنگه نامهٔ خسرو بدو داد

Чу шҳрў нома бикшоду Фрўхўонд

چو شهرو نامه بگشاد و فروخواند

Чу пай карда харӣ дар гул форуманд

چو پی کرده خری در گل فروماند

Куҷо дар нома бисёре сухан ёфт

کجا در نامه بسیاری سخن یافت

Ҳамон нав карда паймон куҳан ёфт

همان نو کرده پیمان کهن یافت

Сари нома ба номи додгар буд

سر نامه به نام دادگر بود

Худои ков ҳамеша дод фармуд

خدایی کاو همیشه داد فرمود

Ду гетиро ниҳод аз ростӣ кард

دو گیتی را نهاد از راستی کرد

Ба як мӯии андарон кажӣ наёвард

به یک موی اندران کژّی نیاورد

Чунон каз ростӣ гетӣ биёрост

چنان کز راستی گیتی بیاراست

зи мардум низ доду ростии хост

ز مردم نیز داد و راستی خواست

Касе каз ростӣ ҷӯяд фузӯнӣ

کسی کز راستی جوید فزونی

Кунад пирӯзӣ ӯро раҳнамӯнӣ

کند پیروزی او را رهنمونی

Ба гетии кимиёи ҷуз ростӣ нест

به گیتی کیمیا جز راستی نیست

Ки ъзи ростиро костӣ нест

که عزّ راستی را کاستی نیست

Ман аз ту ростӣ хоҳам ки ҷӯӣ

من از تو راستی خواهم که جویی

Ҳамеша ростии варзӣу гӯйӣ

همیشه راستی ورزی و گویی

Ту худ доне ки мо бо ҳам чаҳ гуфтем

تو خود دانی که ما با هم چه گفتیم

Ба паймони дасти якдигари гирифтем

به پیمان دست یکدیگر گرفتیم

Ба меҳру дӯстӣ пайванд кардем

به مهر و دوستی پیوند کردیم

Вазони пас ҳардуон савганд хӯрдем

وزان پس هردوان سوگند خوردیم

Кунун савганду паймонро мФрмўш

کنون سوگند و پیمان را مفرموش

Баҷоовар вафо дар ростӣ кӯш

بجا آور وفا در راستی کوش

Ба ман ту висро онгоҳ додӣ

به من تو ویس را آنگاه دادی

Ки то сӣ соли дигари духти зодӣ

که تا سی سال دیگر دخت زادی

Чу ман будам турои шоистаи домод

چو من بودم ترا شایسته داماد

Ба бахти ман худои ин духтарат дод

به بخت من خدا این دخترت داد

Ба бахти ман бзодии рӯзи перӣ

به بخت من بزادی روز پیری

Чу сарвии бор ӯ гулнору хайрӣ

چو سروی بار او گلنار و خیری

Бад-ӣни духтар ки зодии сахти шодам

بدین دختر که زادی سخت شادم

Ба даравишони фаровон чиз додам

به درویشان فراوان چیز دادم

Куҷои яздони умедамро вафо кард

کجا یزدان امیدم را وفا کرد

Бад-ӣни пайванди комамро раво кард

بدین پیوند کامم را روا کرد

Кунун кони моҳро яздон ба ман дод

کنون کان ماه را یزدان به من داد

Нахоҳам ков буд дар моҳи обод

نخواهم کاو بود در ماه آباد

Ки онҷои перу бурно шод хоранд

که آنجا پیر و برنا شاد خوارند

Ҳамаи кнғолгиро ҷон супоранд

همه کنغالگی را جان سپارند

Ҷавонони бештари зан бора бошанд

جوانان بیشتر زن باره باشند

Дар он зани борагии пар чора бошад

در آن زن بارگی پر چاره باشد

Ҳамеша зани фиребӣ пеша доранд

همیشه زن فریبی پیشه دارند

зи раъноеи ҳамин андеша доранд

ز رعنایی همین اندیشه دارند

Мабод он зан ки бинад рӯй эшон

مباد آن زن که بیند روی ایشان

Ки гирад носутӯдаи хуии эшон

که گیرد ناستوده خوی ایشان

Занон нозук диланд ва суст ройанд

زنان نازک دلند و سست رایند

Ба ҳар ху чун барории шани бароянд

به هر خو چون برآری‌شان برآیند

Занони гуфтори мардон рост доранд

زنان گفتار مردان راست دارند

Ба гуфт хуши тани эшонро супоранд

به گفت خوش تن ایشان را سپارند

Зан арча зирак ва ҳушёр бошад

زن ارچه زیرک و هشیار باشد

Забуни марди хуш гуфтор бошад

زبون مرد خوش گفتار باشد

Балои зан дар он бошад ки гӯйӣ

بلای زن در آن باشد که گویی

Ту чун маи равшанӣ чун хури никуӣ

تو چون مه روشنی چون خور نکویی

зи ишқати ман нижанд ва бе қарорам

ز عشقت من نژند و بی قرارم

зи дарду зории ту ҷон сипорам

ز درد و زاری تو جان سپارم

Ба зории рӯзу шаб фарёд хонам

به زاری روز و شب فریاد خوانم

Чу девона ба дашт ва ки давонам

چو دیوانه به دشت و کُه دوانم

Агар раҳмат наёрӣ ман бимирам

اگر رحمت نیاری من بمیرم

Бидон гетии туро доман бигирам

بدان گیتی ترا دامن بگیرم

зи ман мисатон ба бе Меҳрии равонам

ز من مستان به بی مهری روانم

Ки чун ту мардумам чун ту ҷавонам

که چون تو مردمم چون تو جوانم

Зан арча хусраваст ар подшоиӣ

زن ارچه خسروست ار پادشایی

Вагар худ зоҳидаст ар порсое

و گر خود زاهدست ار پارسایی

Бад-ӣни гуфтори ширин ром гардад

بدین گفتار شیرین رام گردد

Наяндешад казон бадном гардад

نیندیشد کزان بدنام گردد

Агар чаҳ виса беоҳӯ ва покаст

اگر چه ویسه بی آهو و پاکست

Марои зин рӯй дили андишнокст

مرا زین روی دل اندیشناکست

Мадор ӯро ба буми моҳи обод

مدار او را به بوم ماه آباد

Сӯии Марваш гасӣ кун бо дили шод

سوی مروش گُسی کن با دل شاد

Мабаранда збҳри зару гавҳар

مبر انده زبهر زرّ و گوهر

Ки моро ӯ ҳаме бояд на зевар

که ما را او همی باید نه زیور

Марои перояу зевар басӣ ҳаст

مرا پیرایه و زیور بسی هست

Сазотар зу ба ганҷи ман касе ҳаст ?

سزاتر زو به گنج من کسی هست؟

Ман ӯро рӯзу шаб дар ноз дорам

من او را روز و شب در ناز دارم

Калиди ганҷҳо ӯро сипорам

کلید گنجها او را سپارم

Дили андари меҳри он бут рӯй бандам

دل اندر مهر آن بت‌روی بندم

Ҳар ончӣ ӯ писандади ман писандам

هر آنچه او پسندد من پسندم

Фиристам зии ту чандон зи гавҳар

فرستم زیِّ تو چندان ز گوهر

Кигар хоҳӣ кунӣ шаҳрии пар аз зар

که گر خواهی کنی شهری پر از زر

Туро дорам чу ҷони хештани шод

ترا دارم چو جان خویشتن شاد

Замини моҳро бебиму озод

زمین ماه را بی بیم و آزاد

Бидорам низ вирўро чу фарзанд

بدارم نیز ویرو را چو فرزند

Кунам бо ваии зи тухми хеши пайванд

کنم با وی ز تخم خویش پیوند

Чунон номӣ кунам он хонадон ро

چنان نامی کنم آن خاندان را

Ки номаш ёд бошад ҷовдон ро

که نامش یاد باشد جاودان را

Чу шҳрў хонд мишкӣни номаи шоҳ

چو شهرو خواند مشکین نامهٔ شاه

Чунон шуд каш набӯд аз гетии огоҳ

چنان شد کش نبود از گیتی آگاه

зи шарми шоҳи гашти озурдаи хеш

ز شرم شاه گشت آزردهٔ خویش

Дилаши печон шуда аз карда хеш

دلش پیچان شده از کردهٔ خویش

ФрўоФгндаҳи сар чун шармсорон

فروافگنده سر چون شرمساران

Ҳамеи печид чун зинҳори хорон

همی پیچید چون زنهار خواران

Ҳам аз шоҳ ва ҳам аз додари тарсон

هم از شاه و هم از دادار ترسان

Ки бишикаст ин ҳамаи савганду паймон

که بشکست این همه سوگند و پیمان

Балии чунин буд знҳорхўорӣ

بلی چونین بُوَد زنهارخواری

Гуҳӣ бим оварад гуҳи шармсорӣ

گهی بیم آورد گه شرمساری

Чунон чун буд шҳрўи длшкстаҳ

چنان چون بود شهرو دلشکسته

Лаб аз гуфтори бастаи дами гусаста

لب از گفتار بسته دم گسسته

Марвро дид виси моҳи пайкар

مرو را دید ویس ماه پیکر

зи шарм ва бим гашта чун мъсФр

ز شرم و بیم گشته چون مُعصفر

Бирав зад бонгу гуфто чаҳ раседат

برو زد بانگ و گفتا چه رسیدت

Ки ҳушу гӯна аз тани брпридт

که هوش و گونه از تن برپریدت

зи ҳанҷори хиради даври аўФтодӣ

ز هنجار خرد دور اوفتادی

Чу рафтӣ духт нозода бидодӣ

چو رفتی دخت نازاده بدادی

Хиради кирдори чунин кӣ писандад

خرد کردار چونین کی پسندد

Раво бошад ки ҳар кас бар ту хандад

روا باشد که هر کس بر تو خندد

Пас онгаҳ гуфт бо зарди паямбар

پس آنگه گفت با زرد پیمبر

Чаҳ номии ваз ки дории тухму гавҳар

چه نامی وز که داری تخم و گوهر

Ҷавобаш дод каз касҳои шоҳам

جوابش داد کز کسهای شاهم

Ба даргоҳаши зи пишони сипоҳам

به درگاهش ز پیشان سپاهم

Чу бо лашкар биҷунбад номвари шоҳ

چو با لشکر بجنبد نامور شاه

Ман ӯро пешрав бошам ба ҳар роҳ

من او را پیشرو باشم به هر راه

Ҳар он корӣ ки бошад ном бурдор

هر آن کاری که باشد نام‌بُردار

Шҳншаҳи мар маро фармоед он кор

شهنشه مر مرا فرماید آن کار

Чу розӣ бошадаш бо ман бигӯед

چو رازی باشدش با من بگوید

зи ман тадбир хоҳад рой ҷӯяд

ز من تدبیر خواهد رای جوید

Ба ҳар кории бадв дмсоз бошам

به هر کاری بدو دمساز باشم

Ба ҳар сиррии бадв ҳамроз бошам

به هر سرّی بدو همراز باشم

Ҳамеша сурх рӯйу хеши комам

همیشه سرخ روی و خویش کامم

Сияҳи аспами чунину зарди номам

سیه اسپم چنین و زرد نامم

Чу башнавад он нигорин посухи зард

چو بشنود آن نگارین پاسخ زرد

Ба гармӣ ва ба ханда посухаш кард

به گرمی و به خنده پاسخش کرد

Ки зрдои зарди боди он кат фиристод

که زردا زرد باد آن کت فرستاد

Бад-ӣни фарзонагӣу дониш ва дод

بدین فرزانگی و دانش و داد

Ба Марви андари шуморо бошад ойин

به مرو اندر شما را باشد آیین

Чунин нохубу расво ва ба нафрин

چنین ناخوب و رسوا و به‌نفرین

Ки зан хоҳад аз онҷои каш буд шӯ

که زن خواهد از آنجا کش بود شو

зи покии шӯу зан ҳар ду бе оҳӯ

ز پاکی شو و زن هر دو بی آهو

Набинӣ ин ҳамаи ошӯби меҳмон

نبینی این همه آشوب مهمان

Расидаи бонги хунёгар ба кайвон

رسیده بانگ خنیاگر به کیوان

Ба бути рӯйони шаҳру номдорон

به بت رویان شهر و نامداران

Сарои ороста чун навбаҳорон

سرا آراسته چون نوبهاران

Ба зеварҳо ва гавҳарҳои шҳўор

به زیورها و گوهرهای شهوار

ТроиФҳо ва дебоҳои зркор

طرایفها و دیباهای زرکار

Маони номӣ аз ҳар шаҳру кишвар

مهان نامی از هر شهر و کشور

Ялони ҷангӣ аз ҳар марзу гавҳар

یلان جنگی از هر مرز و گوهر

Батон моҳрӯӣ аз ҳар шабистон

بتان ماهروی از هر شبستان

Гулони машки мӯӣ аз ҳар гулистон

گلان مشک موی از هر گلستان

Ба ранг ва рӯй ҷомаи длФрўзон

به رنگ و روی جامه دلفروزان

зи буии аспрғм ва аз авди сӯзон

ز بوی اسپرغم و از عود سوزان

Ба фарёди омадаи дили зер ҳар бар

به فریاد آمده دل زیر هر بر

Сутӯҳӣ ёфта ҳар мағз дар сар

ستوهی یافته هر مغز در سر

Нишаста ҳар касе бо ҳамнишинӣ

نشسته هر کسی با همنشینی

Забон ҳар касе бо офарӣнӣ

زبان هر کسی با آفرینی

Ки ҷовиди ин сарои оростаи бод

که جاوید این سرا آراسته باد

Пар аз шодӣу нозу хостаи бод

پر از شادی و ناز و خواسته باد

Дарави хуррами виўкону хсўрон

درُو خرّم ویوکان و خُسوران

Арӯсони духтарони домоди пӯрон

عروسان دختران داماد پوران

Кунун кин базм домодӣ бидидӣ

کنون کاین بزم دامادی بدیدی

Сурӯду офарин ҳар ду шунидӣ

سرود و آفرین هر دو شنیدی

Аннани бора шбрнг бартоб

عنان بارهٔ شبرنگ برتاب

Шитобони рӯ ба раҳ чун тири партоб

شتابان رو به ره چون تیر پرتاب

Бад-ӣни умеди мспри дигари ин роҳ

بدین امّید مسپر دیگر این راه

Ки бошад дасти умеди ту кӯтоҳ

که باشد دست امّید تو کوتاه

Ба нома беш аз ин моро матарсон

به نامه بیش از این ما را مترسان

Ки дорем ин сухан бо боди яксон

که داریم این سخن با باد یکسان

Макун эдар диранг ва роҳ баргир

مکن ایدر درنگ و راه برگیر

Ки вирўи ҳам кунун ояд зи нахчир

که ویرو هم کنون آید ز نخچیر

зи ман озурда гардад вази ту киндор

ز من آزرده گردد وز تو کیندار

Бирав то худ на кин бошад на озор

برو تا خود نه کین باشد نه آزار

Валикин бар паёми ман ба мӯбад

ولیکن بر پیام من به موبد

Бигӯ чун ту набошад ҳеҷ бихарад

بگو چون تو نباشد هیچ بخرد

Басӣ гоҳаст хеле рӯзгораст

بسی گاهست خیلی روزگارست

Ки нодонят бар мо ошкораст

که نادانیت بر ما آشکارست

зи перии мағзат оҳӯманд гашта сет

ز پیری مغزت آهومند گشته‌ست

зи гетии рӯзгорат дар гузаштаи сет

ز گیتی روزگارت در گذشته‌ست

Турогар ҳеҷ дониши ёр будӣ

ترا گر هیچ دانش یار بودی

Забонатро на ин гуфтор будӣ

زبانت را نه این گفتار بودی

Нҷстии зини ҷаҳони ҷуфти ҷавон ро

نجستی زین جهان جفت جوان را

Валикини тӯшаи ҷустии он ҷаҳон ро

ولیکن توشه جستی آن جهان را

Марои ҷуфту бародар ҳар ду вӣрӯсат

مرا جفت و برادر هر دو ویروست

Ҳмидўни модарами шоистаи шҳрўст

همیدون مادرم شایسته شهروست

Дилами зини хуррам ва зон шод бошад

دلم زین خرّم و زان شاد باشد

зи Марву мӯбадам кӣ ёд бошад

ز مرو و موبدم کی یاد باشد

Маро то ҳаст вирў дар шабистон

مرا تا هست ویرو در شبستان

Набошад сӯии Марвами ҳеҷ дастон

نباشد سوی مروم هیچ دستان

Чу дорам сарви гавҳари бор дар бар

چو دارم سرو گوهر بار در بر

Чаро ҷӯям чунон хушкӣ ва бе бар

چرا جویم چنان خشکی و بی بر

Касеро дар ғарибӣ дил шикебст

کسی را در غریبی دل شکیباست

Ки андари хонаи кор ӯ на зебост

که اندر خانه کار او نه زیباست

Маро чун дидаи шоистаи сети модар

مرا چون دیده شایسته‌ست مادر

Чу ҷон пок боиста бародар

چو جان پاک بایسته برادر

Бисозам бо бародар чун майу шер

بسازم با برادر چون می و شیر

Нахоҳам дар ғарибии мӯбади пер

نخواهم در غریبی موبد پیر

Ҷавониро ба перӣ чун кунам боз

جوانی را به پیری چون کنم باز

Мулло гӯям надорам дар дили ин роз

ملا گویم ندارم در دل این راز

Чу зард аз виси ин гуфтор бишунид

چو زرد از ویس این گفتار بشنید

Аннани бора шбгўн бипечед

عنان بارهٔ شبگون بپیچید

Ҳаме рафт ва набӯд ӯ ҳеҷ огоҳ

همی رفت و نبود او هیچ آگاه

Ки дар пешаш ҳаме роҳаст ё чоҳ

که در پیشش همی راهست یا چاه

Чунон бесоя шуд чунон бе озарм

چنان بی سایه شد چونان بی آزرم

Ки бар чашмаши ҷаҳон торӣ шуд аз шарм

که بر چشمش جهان تاری شد از شرم

Ҳаме то ӯ з Марв омад сӯии моҳ

همی تا او ز مرو آمد سوی ماه

Нёсудӣ зи андешаи дили шоҳ

نیاسودی ز اندیشه دل شاه

Ҳаме гуфтӣ ки зард акнӯн куҷо шуд

همی گفتی که زرد اکنون کجا شد

Чунин дайр омаданаш аз ма чаро шуд

چنین دیر آمدنش از مه چرا شد

Ба буми моҳи вайро нест душман

به بوم ماه وی را نیست دشمن

Ки ёрад душманоне кард бо ман

که یارد دشمنانی کرد با من

На Қоран кард ёради шӯии шҳрў

نه قارن کرد یارد شوی شهرو

На он меҳтари писари каши номи вирў

نه آن مهتر پسر کش نام ویرو

Чаҳ кор афтод гӯйии зарди мо ро

چه کار افتاد گویی زرد ما را

Ки афзӯн кард роҳаши дарди мо ро

که افزون کرد راهش درد ما را

Магари дижхими виса диж писандаст

مگر دُژخیم ویسه دُژ پسندست

Ки моро инчунин дар ғами Фгндаҳи сет

که ما را اینچنین در غم فگنده‌ست

Дили сангин ба бум моҳ биниҳод

دل سنگین به بوم ماه بنهاد

Ҳаме ноед ба буми Марви обод

همی ناید به بوم مرو آباد

Ҳаме гуфтӣ чунин бо хештани шоҳ

همی گفتی چنین با خویشتن شاه

Ду чашмаш дидбон гашта сӯии роҳ

دو چشمش دیدبان گشته سوی راه

Ки ногоҳе падед омад яке гирд

که ناگاهی پدید آمد یکی گرد

Ба гирди андари гурозони номвари зард

به گرد اندر گرازان نامور زرد

Ба сони пели маст аз банди ҷуста

به سان پیل مست از بند جسته

зи хашми пилбонони дилаши хаста

ز خشم پیلبانان دلش خسته

зи бас кӣна надонад ба зи бтар

ز بس کینه نداند بِهْ ز بتر

Буд ҳомӯну кӯҳаш ҳар ду яксар

بود هامون و کوهش هر دو یکسر

зи кини ҷӯӣ шуда чунон бе озарм

ز کین‌جویی شده چونان بی آزرم

Ки дар чашмаши ҷаҳони тории бад аз шарм

که در چشمش جهان تاری بد از شرم

Чу зард омад чунин ошуфта аз роҳ

چو زرد آمد چنین آشفته از راه

зи гирд роҳ шуд пеши шаҳаншоҳ

ز گرد راه شد پیش شهنشاه

Ҳануз аз ранҷи рӯйиши бади пари ожанг

هنوز از رنج رویش بد پر آژنگ

Нагардонида пой аз пушти шбрнг

نگردانیده پای از پشت شبرنگ

Шҳншаҳ гуфт зрдои шоди бодӣ

شهنشه گفت زردا شاد بادی

Ба некии дӯстонро ёди бодӣ

به نیکی دوستان را یاد بادی

Бигӯ чун омадӣ аз моҳи обод

بگو چون آمدی از ماه آباد

На шодӣ аз паёми хеш ё шод

نه شادی از پیام خویش یا شاد

Рўоком омадӣ ё нои рўоком

رواکام آمدی یا نا رواکام

Азин ҳар ду кадомин брнҳми ном

ازین هر دو کدامین برنهم نام

Ҷавобаш дод зард аз пушти бора

جوابش داد زرد از پشت باره

Ба бахти шоҳи шодами ҳомўораҳ

به بخت شاه شادم هامواره

Азин роҳи омадаи ситами норўоком

ازین راه آمده‌ستم نارواکام

Пас ӯ донад ки чунам брнҳди ном

پس او داند که چونم برنهد نام

Пас онгаҳ аз тгоўр шуд пиёда

پس آنگه از تگاور شد پیاده

Миёни бастаи забону лаби кушода

میان بسته زبان و لب گشاده

Ниҳоди он рӯй гирд олуд бар хок

نهاد آن روی گرد آلود بر خاک

Абри шоҳ офарин кард аз дили пок

ابر شاه آفرین کرد از دل پاک

Бигуфташ ҷовдон пирӯзгар бош

بگفتش جاودان پیروزگر باش

Ҳамеша номи ҷӯй ва номвар бош

همیشه نام جوی و نامور باش

Ба пирӯзии маӣу меҳри варзӣ

به پیروزی مهی و مهر ورزی

Ҷаҳонро ҳам маӣ кун ту ки арзӣ

جهان را هم مهی کن تو که ارزی

Чунонат бод дар давлати баландӣ

چنانت باد در دولت بلندی

Ки чун ҷамшеди девонро бабандӣ

که چون جمشید دیوان را ببندی

Чунонат боди авранги киёнӣ

چنانت باد اورنگ کیانی

Ки тоҷи фахр бар кайвони расонӣ

که تاج فخر بر کیوان رسانی

Турои бодои зи шоҳии некбахтӣ

ترا بادا ز شاهی نیکبختی

Замини моҳро танагӣу сахтӣ

زمین ماه را تنگّی و سختی

Замини моҳ яксар боди вайрон

زمین ماه یکسر باد ویران

Шудаи мأўогаҳи гиреҳгону шерон

شده مأواگه گرگان و شیران

Замини моҳи бодо то яке моҳ

زمین ماه بادا تا یکی ماه

Шудаи шамшеру оташро чарогоҳ

شده شمشیر و آتش را چراگاه

Ҳамаи бодаши пари оташи абр бе об

همه بادش پر آتش ابر بی آب

зи дардаши офтоб аз марги маҳтоб

ز دردش آفتاب از مرگ مهتاب

Замини моҳро дидам чу Фархор

زمین ماه را دیدم چو فرخار

Пар аз перояу дебои шҳўор

پر از پیرایه و دیبای شهوار

Ба шаҳри андари саросари бастаи ойин

به شهر اندر سراسر بسته آیین

зи баси пероя чун бтхонаҳи чин

ز بس پیرایه چون بتخانهٔ چین

Зан ва мардаш нишаста дар хургоҳ

زن و مردش نشسته در خورگاه

Хургоҳ аз батон пари ахтару моҳ

خورگاه از بتان پر اختر و ماه

Замин аз ранг чун боғи баҳорӣ

زمین از رنگ چون باغ بهاری

Фурӯзони ҳамчуи лолаи рӯдборӣ

فروزان همچو لالهٔ رودباری

Басии соз арӯсӣ карда шҳрў

بسی ساز عروسی کرده شهرو

Арӯсаши висау домоди вирў

عروسش ویسه و داماد ویرو

зи домодяш бо шаҳ нест ҷузи ном

ز دامادیش با شه نیست جز نام

Каси дигар ҳаме ёбад азуи ком

کس دیگر همی یابد ازُو کام

Азин шуд рӯй ман ҳам гӯнаи барад

ازین شد روی من هم گونهٔ بُرد

Ту кундии ҷӯии обаши дайгарии барад

تو کندی جوی آبش دیگری برد

Ба ту дода зан аз ту чун ситонанд

به تو داده زن از تو چون ستانند

Магари эшон ки арз ту ндонанд

مگر ایشان که ارز تو ندانند

Киу ма рост бошад назд нодон

که و مِه راست باشد نزد نادان

Чу рӯзу шаб ба чашми кӯри яксон

چو روز و شب به چشم کور یکسان

На бо он кардаанд ин носазои кор

نه با آن کرده‌اند این ناسزا کار

Ки подошии надории шани сазовор

که پاداشی نداری‌شان سزاوار

Валикин то бадишони бад расӣдан

ولیکن تا بدیشان بد رسیدن

Ҳаме бояд ба чашми ин рӯз дидан

همی باید به چشم این روز دیدن

Куҷои вӣрӯсати онҷои меҳтари разм

کجا ویروست آنجا مهتر رزم

зи нодонӣ ба зӯри хеш дар базм

ز نادانی به زور خویش در بزم

Лақаб карда сети рўҳои хештан ро

لقب کرده‌ست روحا خویشتن را

Ба дил дар роҳ дода аҳриман ро

به دل در راه داده اهرمن را

Ба ном ӯро ҳамаи кас шоҳ хонанд

به نام او را همه کس شاه خوانند

Ҷуз ӯ шоҳ дигар бошад ндонанд

جز او شاه دگر باشد ندانند

Туро наз шаҳриёрон ме шуморанд

ترا نز شهریاران می شمارند

Гуруҳеи худ ба мардат ме надоранд

گروهی خود به مردت می ندارند

Гуруҳе мӯбадат хонанду дастур

گروهی موبدت خوانند و دستور

Чу хўонндти гуруҳеи мӯбади давр

چو خوانندت گروهی موبد دور

Кунун гуфтам ҳар ончӣ дидаам ман

کنون گفتم هر آنچه دیده‌ام من

Суханҳое ки он бишнидаам ман

سخنهایی که آن بشنیده‌ام من

Турои бодои бузургӣ бар шаҳоне

ترا بادا بزرگی بر شهانی

Ки бар шоҳони гетии Комронӣ

که بر شاهان گیتی کامرانی