Чу равшани гашти шаҳро чашми умед

چو روشن گشت شه را چشم امید

зи пстои зии хуросони баради хуршед

ز پستا زی خراسان برد خورشید

Ба роҳи андар ҳаме шуд хурраму шод

به راه اندر همی شد خرم و شاد

Ҷафоҳои ҷаҳонаши рафта аз ёд

جفاهای جهانش رفته از یاد

з рӯй виси бути пайкари иморӣ

ز روی ویس بت پیکر عماری

Ба роҳи андар чу пари гавҳари сморӣ

به راه اندر چو پر گوهر سماری

Чу бодӣ бар имории бргзштӣ

چو بادی بر عماری برگذشتی

Ҷаҳон аз буи ӯ хушбӯии гаштӣ

جهان از بوی او خوشبوی گشتی

Ту гуфтӣ он имории гунбадӣ буд

تو گفتی آن عماری گنبدی بود

зи мӯии вис яксар анбаролӯд

ز موی ویس یکسر عنبرآلود

Нигоридаи бадв дар , офтобӣ

نگاریده بدو در، آفتابی

Фурӯ ҳашта бирав заррини ниқобӣ

فرو هشته برو زرین نقابی

Гуҳии тобанда аз ваии Зуҳрау моҳ

گهی تابنده از وی زهره و ماه

Гуҳии борандаи машки суда бар роҳ

گهی بارنده مشک سوده بر راه

Гуҳӣ карда дарави хӯбии гули афшон

گهی کرده درو خوبی گل‌افشان

Занхдон гӯй карда зулфи чавгон

زنخدان گوی کرده زلف چوگان

Иморӣ буд чун фирдавси яздон

عماری بود چون فردوس یزدان

Имории дор ӯ фархундаи ризвон

عماری‌دار او فرخنده رضوان

Чу танг омад қазои осмонӣ

چو تنگ آمد قضای آسمانی

Ки бар ромин сар ояд шодмонӣ

که بر رامین سر آید شادمانی

зи ишқи андари дилаш оташ фурӯзад

ز عشق اندر دلش آتش فروزد

Бар оташи ақлу сабрашро бисӯзад

بر آتش عقل و صبرش را بسوزد

Баромади тунди боди навбаҳорӣ

برآمد تند باد نوبهاری

Якояки пардаи брбўд аз иморӣ

یکایک پرده بربود از عماری

Ту гуфтӣ каз ниёам оҳхтаҳ шуд теғ

تو گفتی کز نیام آهخته شد تیغ

Ва ё хуршед берун омад аз меғ

و یا خورشید بیرون آمد از میغ

Рухи виса падед омад зи парда

رخ ویسه پدید آمد ز پرده

Дил ромин шуд аз диданаши барда

دل رامین شد از دیدنش برده

Ту гуфтӣ ҷодӯӣ чеҳра намӯдаш

تو گفتی جادوی چهره نمودش

Ба як дидори ҷон аз тани рабӯдаш

به یک دیدار جان از تن ربودش

Агар пайкон заҳр олуд будӣ

اگر پیکان زهر آلود بودی

На захм ӯ бад-ӣни сони зуд будӣ

نه زخم او بدین سان زود بودی

Куҷо чун дид ромин рӯй он моҳ

کجا چون دید رامین روی آن ماه

Ту гуфтӣ хӯрд бар дили тир ногоҳ

تو گفتی خورد بر دل تیر ناگاه

зи пушти асп ки пайкари биФтод

ز پشت اسپْ کُه‌پیکر بیفتاد

Чу баррагӣ каз дарахташи бФгнди бод

چو برگی کز درختش بفگند باد

Гирифтаи зоташи дили мағзи сари ҷӯш

گرفته زاتش دل مغز سر جوش

Ҳам аз тани дили рамидаи ҳам зи сари ҳуш

هم از تن دل رمیده هم ز سر هوش

зи роҳ дида шуд ишқаши фурӯи дил

ز راه دیده شد عشقش فرو دل

Азон бастад ба як дидори азуи дил

ازان بستد به یک دیدار ازو دل

Дарахт ошиқӣ раст аз рӯонаш

درخت عاشقی رُست از روانش

Валикини кишти равшани дидагонаш

ولیکن کشت روشن دیدگانش

Магар зон кишт ӯро дида дар ҷон

مگر زان کِشت او را دیده در جان

Ки ӯро зуди оради бори марҷон

که او را زود آرد بار مرجان

Замонӣ ҳамчунон буд аўФтодаҳ

زمانی همچنان بود اوفتاده

Чу масти маст бе ҳади хӯрдаи бода

چو مستِ مستِ بی‌حد خورده باده

Рух гулгунаш гашта заъфарони гаван

رخ گلگونْش گشته زعفران‌گون

Лаб мигўнш гашта осмони гаван

لب میگونْش گشته آسمان‌گون

зи рӯйиши рафтаи ранги зиндагонӣ

ز رویش رفته رنگ زندگانی

Бирав пайдои нишони меҳрбонӣ

برو پیدا نشان مهربانی

Далерони ҳам савор ва ҳам пиёда

دلیران هم سوار و هم پیاده

зи лашкари гирди ромини истода

ز لشکر گرد رامین ایستاده

Ба дардаш карда хӯн олуд дида

به دردش کرده خون آلود دیده

Умед аз ҷони ширинаши бурӣда

امید از جان شیرینش بریده

Надонист инчи каси ковро чаҳ бӯда сет

ندانست ایچ کس کاو را چه بوده‌ست

Чаҳ бади дидаи сет ва чаҳ ранҷи озмудаи сет

چه بد دیده‌ست و چه رنج آزموده‌ست

Ба дардаш ҳар касе хастаи ҷигар буд

به دردش هر کسی خسته جگر بود

Ба зорӣ ҳар ки дидаш зу бтар буд

به زاری هر که دیدش زو بتر بود

Забони бастаи раг аз дидаи кушода

زبان بسته رگ از دیده گشاده

Наҳифи ошиқӣ дар дили фитода

نهیب عاشقی در دل فتاده

Чу лухтии ҳуш боз омад ба ҷонаш

چو لختی هوش باز آمد به جانش

зи гавҳар чун садаф шуд дидагонаш

ز گوهر چون صدف شد دیدگانش

Ду дасти хеш бар дидаи бимолид

دو دست خویش بر دیده بمالید

зи шарми мардумон дигар нанолед

ز شرم مردمان دیگر ننالید

Чунон омад гумон ҳар хирадманд

چنان آمد گمان هر خردمند

Ки ӯро боди саръ аз пой афганд

که او را باد صرع از پای افگند

Чу бар бора нишаст озодаи ромин

چو بر باره نشست آزاده رامین

зи баси ғами талх будаш ҷони ширин

ز بس غم تلخ بودش جان شیرین

Ба роҳи андар ҳаме шуд ҳамчуи гумроҳ

به راه اندر همی شد همچو گمراه

Чу девонаи зи ҳоли худ на огоҳ

چو دیوانه ز حال خود نه آگاه

Дили андари пнҷҳءи Иблиси монда

دل اندر پنجهء ابلیس مانده

Ду чашмаши сӯии маҳди виси монда

دو چشمش سوی مهد ویس مانده

Чу он дуздӣ ки дорад чашм яксар

چو آن دزدی که دارد چشم یکسر

Бидон ҷое ки бошад дарҷи гавҳар

بدان جایی که باشد درجِ گوهر

Ҳаме гуфтӣ чаҳ будигар дигар роҳ

همی گفتی چه بودی گر دگر راه

Намӯдӣ бахт наякум рӯй он моҳ

نمودی بخت نیکم روی آن ماه

Чаҳ будигар дигар раҳи бод будӣ

چه بودی گر دگر ره باد بودی

з рӯй виси пардаи дррбўдӣ

ز روی ویس پرده درربودی

Чаҳ будигар яке оҳам шунидӣ

چه بودی گر یکی آهم شنیدی

Ниҳон аз парда рӯемро бидидӣ

نهان از پرده رویم را بدیدی

Шудӣ раҳмаш ба дил аз рӯй зардам

شدی رحمش به دل از روی زردم

Ббхшўдии барин тимору дардам

ببخشودی برین تیمار و دردم

Чаҳ будигар ба роҳи андари азин пас

چه بودی گر به راه اندر ازین پس

Имории дор ӯ ман будамӣ бас

عماری‌دار او من بودمی بس

Чаҳ будигар касе дастам гирифтӣ

چه بودی گر کسی دستم گرفتی

Якояки ҳоли ман бо ӯ бигуфтӣ

یکایک حال من با او بگفتی

Чаҳ будигар касе мардии бкрдӣ

چه بودی گر کسی مردی بکردی

Дуруд ман бидон бут рӯй барадӣ

درود من بدان بت‌روی بردی

Чаҳ будигар маро дар хоб дидӣ

چه بودی گر مرا در خواب دیدی

Ду чашми ман пар аз хуноб дидӣ

دو چشم من پر از خوناب دیدی

Дили сангинаши лухтии нарми гаштӣ

دل سنگینش لختی نرم گشتی

Ба тоби меҳрбонии гарми гаштӣ

به تاب مهربانی گرم گشتی

Чаҳ будӣ гар шудӣ ӯ низ чун ман

چه بودی گر شدی او نیز چون من

зи меҳри дӯстон ба коми душман

ز مهر دوستان به کام دشمن

Магар чун ҳасрат ишқ озмудӣ

مگر چون حسرت عشق آزمودی

Чунин ҷаббор ва гарданкаш набӯдӣ

چنین جبّار و گردنکش نبودی

Гуҳии ромини чунин андеша кардӣ

گهی رامین چنین اندیشه کردی

Гуҳӣ бо дили сабурӣ пеша кардӣ

گهی با دل صبوری پیشه کردی

Гуҳӣ дар чоҳи васвоси аўФтодӣ

گهی در چاه وسواس اوفتادی

Гуҳии дилро ба дониш панд додӣ

گهی دل را به دانش پند دادی

Ало эй дил чаҳ будат чанд гӯйӣ

الا ای دل چه بودت چند گویی

Вазин андешаи ботил чаҳ ҷӯӣ

وزین اندیشهٔ باطل چه جویی

Ту печон гаштае дар ишқи он моҳ

تو پیچان گشته‌ای در عشق آن ماه

Худ ӯро нест аз ҳоли ту огоҳ

خود او را نیست از حال تو آگاه

Чаро дорӣ ба васли виси умед

چرا داری به وصل ویس امید

Ки ҳаргизи каси наёбади васли хуршед

که هرگز کس نیابد وصل خورشید

Чаро чун аблаҳони умеди дорӣ

چرا چون ابلهان امید داری

Бидон кат нест зу умедворӣ

بدان کت نیست زو امیدواری

Ту ҳамчун ташнагони ҷӯёии обӣ

تو همچون تشنگان جویای آبی

Валикин дар биёбон бо саробӣ

ولیکن در بیابان با سرابی

Ббхшоёд бар ту кирдигорат

ببخشایاد بر تو کردگارت

Ки баси душвору ошуфтаи сети карт

که بس دشوار و آشفته‌ست کارت

Чу ромин шуд ба банди меҳри баста

چو رامین شد به بند مهر بسته

Умеди андари дили хастаи шикаста

امید اندر دل خسته شکسته

На коми хеш ҷустан ме тавонист

نه کام خویش جستن می توانست

На ҷузи сабри инчи роҳ чора донист

نه جز صبر ایچ راه چاره دانست

Ба роҳи андар ҳаме шуд бо длором

به راه اندر همی شد با دلارام

Ба ҳамроҳяш дил биниҳода ноком

به همراهیش دل بنهاده ناکام

зи ҳамроҳии ҷузин судӣ надидӣ

ز همراهی جزین سودی ندیدی

Ки буии он саман ориз шунидӣ

که بوی آن سمن‌عارض شنیدی

Чу ҷонаши рӯзу шаби дарбанд будӣ

چو جانش روز و شب دربند بودی

Ба буии маҳд ӯ хурсанд будӣ

به بوی مهد او خرسند بودی

зи ошиқи зортар зорӣ набошад

ز عاشق زارتر زاری نباشد

зи кор ӯ бтар корӣ набошад

ز کار او بتر کاری نباشد

Касеро каш табӣ бошад бипурсанд

کسی را کش تبی باشد بپرسند

Вази он мояи табаш бар вай битарсанд

وز آن مایه تبش بر وی بترسند

Дили ошиқ дар оташи сол то сол

دل عاشق در آتش سال تا سال

Напурсад инчи каси вайро азон ҳол

نپرسد ایچ کس وی را ازان حال

Хрдмндо ситам бошад азин беш

خردمندا ستم باشد ازین بیش

Ки ошиқро ҳаме ишқ оварад пеш

که عاشق را همی عشق آورد پیش

Сазадгар дил бар он мардум бисӯзад

سزد گر دل بر آن مردم بسوزد

Ки ишқи андари дилаш оташ фурӯзад

که عشق اندر دلش آتش فروزد

Басаст ин дарди ошиқро ки ҳамвор

بس است این درد عاشق را که هموار

Буд бо дарди ишқу ҳасрати ёр

بود با درد عشق و حسرت یار

Ҳаме боядаш дарди дил нуҳуфтан

همی بایدش درد دل نهفتن

Наёрад рози худ бо каси бгФтн

نیارد راز خود با کس بگفتن

Чнончўн буд мҳроФзои ромин

چنانچون بود مهرْافزای رامین

Чу кбги хастаи дил дар чанги шоҳин

چو کبگ خسته‌دل در چنگ شاهین

На мурда буд якбора на зинда

نه مرده بود یکباره نه زنده

Миёни ин ва он шахсеи раванда

میان این و آن شخصی رونده

зи симини кӯҳ ӯ мондаи нишоне

ز سیمین کوه او مانده نشانی

зи сарвин қад ӯ монда камоне

ز سروین قدّ او مانده کمانی

Бад-ӣни зорӣ ки гуфтам роҳи бгзошт

بدین زاری که گفتم راه بگذاشت

Саросари роҳи худро чоҳи пиндошт

سراسر راه خود را چاه پنداشت